Dashuria Vëllazërore

“Prandaj ai që i përbuz këto gjëra, nuk përbuz një njeri, por Perëndinë që ju dha edhe Frymën e tij të Shenjtë. Sa për dashurinë vëllazërore, nuk keni nevojë që t’ju shkruaj, sepse ju vetë jeni të mësuar nga Perëndia që të doni njeri tjetrin. Sepse ju e bëni këtë ndaj gjithë vëllezërve që janë në gjithë Maqedoninë; por ne ju bëjmë thirrje, vëllezër, që në këtë të shtohemi edhe më shumë” (1 Thesalonikasve 4:8-10).

Parathënie

Si sillemi me njerëzit brenda dhe jashtë kishës? Pali na thotë se nuk duhet të jemi me dy fytyra. Pa dyshim që jeta jonë shpirtërore duhet të jetë e shenjtë, por shenjtëria jonë ndikon gjithashtu edhe në mënyrën se si sillemi në sytë e botës. Duhet të jemi pasues besnikë të Krishtit në gjithçka: "Dhe çdo gjë që të bëni, me fjalë a me vepër, t’i bëni në emër të Zotit Jezus, duke e falënderuar Perëndinë Atë nëpërmjet Tij" (Kolosianëve 3:17).

Mos përbuz!

Nëse i përbuzim apo i urrejmë të tjerët, atëherë nuk jemi pasues të vërtetë të Krishtit. Sjellja jonë e paperëndishme iu tregon të tjerëve se nuk jemi vërtetë fëmijë të Perëndisë. Ata që përbuzin, kanë besim fallco. Ata që gjejnë kënaqësi në epshet e botës, nuk mund ta shfaqin dot dashurinë e Krishtit.

Dashuria vëllazërore

Për besimtarin, dashuria e krishterë është një gjë e natyrshme dhe e vetvetishme. Nëse e ndjekim me të vërtetë Krishtin, atëherë automatikisht do t'i duam edhe ata, që i përkasin Atij: "Shumë të dashur, le ta duam njeri tjetrin, sepse dashuria është nga Perëndia dhe kushdo që do, ka lindur nga Perëndia dhe e njeh Perëndinë. Ai që nuk ka dashuri nuk e ka njohur Perëndinë, sepse Perëndia është dashuri... Shumë të dashur, në qoftë se Perëndia na ka dashur në këtë mënyrë; edhe ne duhet ta duam njeri-tjetrin. Askush s’e ka parë ndonjëherë Perëndinë; po ta duam njeri-tjetrin, Perëndia qëndron në ne dhe dashuria e tij është e përsosur në ne" (1 Gjonit 4:7-8, 11-12). Është Fryma e Shenjtë Ai, që na jep kapacitetin për të dashur: "Dashuria e Perëndisë është derdhur në zemrat tona me anë të Frymës së Shenjtë që na është dhënë" (Romakëve 5:5). Urdhërimi për të dashur të tjerët nuk është një urdhërim i ri. Gjithmonë plani i Perëndisë ka qenë që fëmijët e Tij të jenë njerëz të dashurisë: "Nuk do të hakmerresh dhe nuk do të mbash mëri kundër bijve të popullit tënd, por do ta duash të afërmin tënd si veten tënde. Unë jam Zoti" (Levitikut 19:18). Zoti Jezus Krisht e nxorri edhe më shumë në dritë këtë lloj mësimi: "Dhe Jezusi i tha: “Duaje Zotin, Perëndinë tënde me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd dhe me gjithë mendjen tënde". Ky është urdhërimi i parë dhe i madhi. Dhe i dyti, i ngjashëm me këtë, është: "Duaje të afërmin tënd porsi vetveten". Nga këto dy urdhërime varet i tërë ligji dhe profetët” (Mateut 22:37-40).

Është pikërisht dashuria e krishterë ajo, që e dallon besimtarin nga njerëzit e kësaj bote. Të tjerët duhet ta vënë re mirë këtë dallim midis nesh dhe vetë atyre: "Prej kësaj do t’ju njohin të gjithë që jeni dishepujt e mi, nëse keni dashuri për njëri-tjetrin” (Gjoni 13:35). Një dashuri e tillë nuk është një opcion, por një urdhërim: "Duani njeri tjetrin me dashuri vëllazërore; në nderim tregoni kujdes njeri me tjetrin" (Romakëve 12:10)... "Mbasi të pastroni shpirtrat tuaj me bindjen ndaj së vërtetës me anë të Frymës, për të pasur një dashuri vëllazërore pa hipokrizi, të doni fort njeri tjetrin me zemër të pastër" (1 Pjetrit 1:22)... "Ky është urdhërimi im: ta doni njëri-tjetrin, ashtu si unë ju kam dashur juve" (Gjoni 15:12). Kjo dashuri rritet gjithnjë e më shumë, tek ballafaqohemi me situata e rrethana të ndryshme, të cilat na ofrojnë mundësinë për ta praktikuar një dashuri të tillë.

Përfundim                      

© 5/7/2008