A e ndihmon idhujtaria adhurimin?

Parathënie

Idhujtaria është, në fakt, një formë adhurimi, në të cilën nderi dhe lavdia që duhet t’i jepet vetëm Perëndisë së vërtetë, i ofrohet një perëndie tjetër, apo një idhulli të shpikur prej njeriut. Idhujtaria merr forma nga më të ndryshmet në botë. Këto forma varen nga padituria shpirtërore e njerëzve të caktuar. Nganjëherë, idhujtaria është budallallëk i vërtetë (si p.sh. adhurimi i majmunëve apo i elefantëve në fenë indiane). Në raste të tjera, idhujtaria mund të duket shumë e arsyeshme, ngaqë nderon karaktere biblike. Por, si idhujtaria e feve pagane, ashtu edhe ajo e Kishës Katolike, janë njëlloj, d.m.th. të neveritshme në sytë e Perëndisë, sepse adhurimi që duhet t’i jepet Perëndisë, i jepet atij/asaj që nuk është Perëndi. Kështu pra, pak rëndësi ka nëse kjo lloj forme të adhuruari zhvillohet në një tempull pagan, apo në një kishë të krishterë – ajo është, prapëseprapë, idhujtari.

Shpesh, kujtojmë se idhujtarë janë ata, që e mohojnë realitetin e Perëndisë dhe të Krishtit. Por, një njeri mund të adhurojë një idhull e njëkohësisht të besojë edhe në të vërtetat themelore të krishtërimit. Zakonisht, idhujtarët thonë se gjatë lutjes, të përqëndruarit e vëmendjes tek statuja, imazhi, apo kryqi i tyre “i shenjtë”, i ndihmon ata që ta nderojnë më mirë Perëndinë. Kështu mendoi edhe populli i Izraelit: “Por populli, duke parë që Moisiu po vononte të zbriste nga mali, u mblodh rreth Aaronit dhe i tha: "Hajt tani, na bëj një perëndi të shkojë para nesh, sepse sa për Moisiun, njeriun që na nxori nga vendi i Egjiptit, nuk dimë çfarë i ka ndodhur". Aaroni iu përgjigj atyre: "Hiqni unazat prej ari që janë në veshët e grave tuaja, të bijve tuaj, dhe të bijave tuaja dhe m’i sillni mua". Kështu tërë populli hoqi unazat prej ari që kishin në veshët dhe ia çoi Aaronit, i cili i mori nga duart e tyre dhe, mbasi i modeloi me daltë, bëri një viç prej metali të shkrirë. Atëherë ata thanë: "O Izrael, ky është perëndia yt që të nxori nga vendi i Egjiptit!". Kur Aaroni pa këtë, ngriti një altar përpara tij dhe vuri kasnecë që thanë: "Nesër do të jetë festë për nder të Zotit!". Të nesërmen ata u ngritën herët, ofruan olokauste dhe çuan fli falënderimi; populli u ul për të ngrënë e për të pirë, pastaj u ngrit për të dëfryer” (Eksodi 32:1-6). Ata nuk e hodhën poshtë besimin e tyre tek Perëndia. Përkundrazi, atij besimi i shtuan edhe një idhull. Aaroni, prifti i Perëndisë, ishte gati ta kompromentonte besimin e vet dhe të nderonte një imazh prej ari. Ndoshta populli donte ta adhuronte Perëndinë e vërtetë, duke bërë festë për nder të Zotit, por Perëndia nuk e miratoi këtë lloj adhurimi: “Atëherë Zoti i tha Moisiut: "Tani shko, zbrit, sepse populli yt, që ti nxore nga vendi i Egjiptit, është korruptuar; u larguan shpejt, janë përdalë nga rruga që unë e kisha urdhëruar të ndiqte; bëri një viç prej metali të shkrirë, u përkul para tij, i ofroi flijime dhe tha: "O Izrael, kjo është perëndia jote që të nxori nga vendi i Egjiptit"". Zoti i tha akoma Moisiut: "E pashë këtë popull, dhe ja, është një popull me qafë të fortë. Më lër, pra, të veproj, në mënyrë që zemërimi im të ndizet kundër tyre dhe t’i konsumoj; por nga ti do të bëj një komb të madh" (Eksodi 32:7-10).

Edhe Jeroboami bëri praktikisht të njëjtën gjë. Ai nuk pati si qëllim që Izraeli ta hidhte poshtë besimin e vërtetë, por deshi që populli të kishte diçka që t’i ndihmonte në të adhuruar: “Mbasi u këshillua, mbreti bëri dy viça prej ari dhe i tha popullit: "Éshtë shumë për ju të shkoni deri në Jeruzalem! O Izrael, ja ku janë perënditë e tua që të kanë nxjerrë nga vendi i Egjiptit!" (1 Mbretërve 12:28). Pak rëndësi ka se ç’qëllime pati Jeroboami – kjo shpikje e tij u bë “shkaku i mëkatit” (1 Mbretërve 12:30).

Në të dyja rastet e lartpërmendura, idhulli nuk u vu si rival kundër Perëndisë, por nën pretendimin se po i ndihmonte njerëzit në të adhuruar. E në këtë mënyrë, u krye një mëkat i madh. Nderi që i takonte Perëndisë, iu dha një përfaqësuesi të dukshëm të Tij dhe kjo e ofendoi Perëndinë. U shkel urdhërimi i dytë: “Nuk do të bësh skulpturë ose shëmbëlltyrë të asnjë gjëje që ndodhet aty në qiejt ose këtu poshtë në tokë ose në ujërat nën tokë. Nuk do të përkulesh para tyre dhe as do t’i shërbesh, sepse unë, Zoti, Perëndia yt, jam një Perëndi xheloz që dënon padrejtësinë e etërve mbi fëmijve të tyre deri në brezin e tretë dhe të katërt të atyre që më urrejnë” (Eksodi 20:4-5). Prandaj, idhujtaria nuk e nderon Perëndinë, por, në fakt, përfaqëson urrejtje ndaj Tij.

Idhujtaria fillon në zemër

Të gjitha llojet e idhujtarisë e kanë rrënjën në zemrën e njeriut. Njeriu dëshiron të adhurojë, të nderojë dhe të lartësojë çdo lloj gjëje që të jetë, me përjashtim të Perëndisë së vërtetë. Në jetën tonë, idhulli mund të jetë paraja, familja apo argëtimi. Idhujtaria është një mëkat, që duhet zhdukur prej jetës sonë dhe prej kishave tona.

Do vijë dita, kur të gjithë ata, që kujtojnë se po e nderojnë Perëndinë, duke iu lutur imazheve prej druri, prej guri, apo prej metali, do të adhurojnë neveritjen e fundit, që do ta lartësojë veten për t’ia grabitur Perëndisë lavdinë: “Askush të mos ju gënjejë kursesi, sepse ajo ditë nuk do të vijë, pa ardhur më parë rënia dhe pa u shfaqur njeriu i mëkatit, i biri i humbjes, kundërshtari, ai që lartëson veten mbi çdo gjë që quhet perëndi ose objekt adhurimi, aq sa të shkojë e të rrijë në tempullin e Perëndisë si Perëndi, duke e paraqitur veten se është Perëndi” (2 Thesalonikasve 2:3-4). Këta idhujtarë të tanishëm duhet të pendohen, sa s’është vonë.

Idhujtaria është mëkat i rëndë

Ky është ai mëkat, të cilin Perëndia e ka dënuar publikisht në Fjalën e Tij. Njëri prej 10 urdhërimeve i kushtohet pikërisht ndalimit të këtij mëkati. Asnjëri prej 10 urdhërimeve nuk përmban një deklaratë kaq serioze, lidhur me karakterin e Perëndisë dhe ndëshkimin e Tij ndaj të pabindurve, sa deklarata e këtij urdhërimi: “Unë, Zoti, Perëndia yt, jam një Perëndi xheloz që dënon padrejtësinë e etërve mbi fëmijët e tyre deri në brezin e tretë dhe të katërt të atyre që më urrejnë” (Eksodi 20:5). Ky ishte ai mëkat, të cilin Judenjtë kishin më shumë tendencë për ta kryer, para se të shkatërrohej tempulli i Solomonit. Cila është historia e Izraelit, gjatë periudhës së gjyqtarëve dhe të mbretërve? A nuk është ajo një histori e hidhur e të rënit vazhdimisht në idhujtari? Në faqet e Biblës, lexojmë pasazhe, lidhur me “vendet e larta” dhe “perëndi të rreme (apo idhuj)”. Lexojmë për ata që u morën si skllevër dhe për ndëshkimin që iu dha atyre, për shkak të idhujtarisë. Lexojmë për Perëndinë, që e çliroi popullin e Tij prej skllavërisë, por shumë shpejt, ai popull iu kthye mëkatit të vjetër. Edhe pse Perëndia i dha Izraelit një formë adhurimi të hollësishme e të përpunuar, ata, prapëseprapë, dëshironin t’i shtonin idhuj këtij lloj adhurimi.

Ky mëkat duhet të ndëshkohet prej Perëndisë. Këtë ndëshkim e shohim jo vetëm në Dhiatën e Vjetër, por edhe tani vonë. Perëndia ka derdhur zemërimin e Tij mbi Kishën, për shkak të idhujtarisë së saj. Ai thotë: “Unë jam Zoti, ky është emri im; nuk do t’i jap lavdinë time asnjë tjetri, as lavdërimet e mia shëmbëlltyrave të gdhendura” (Isaia 42:8). Kështu pra, si në të kaluarën, ashtu edhe në të tashmen, myslimanizmi mund ta ketë pushtuar botën perëndimore, ngaqë Kisha e krishterë nuk e ka nderuar si duhet Perëndinë. “Perëndia është Frymë, dhe ata që e adhurojnë duhet t’a adhurojnë në frymë dhe në të vërtetën” (Gjoni 4:24).

Përfundim

Dy apostujt, Pali dhe Gjoni i inkurajojnë lexuesit e tyre që të largohen “nga idhujtaria” (1 Korintasve 10:14) dhe “Djema, ruani veten nga idhujt” (1 Gjonit 5:21). Fëmija i vërtetë i Perëndisë nuk ka nevojë për asnjë lloj ndihme në të adhuruar. Vëmendja jonë duhet të jetë e përqendruar tek Perëndia i vërtetë, i cili e hedh poshtë çdo lloj forme idhujtarie: “Kini në mend gjërat që janë atje lart, jo ato që janë mbi tokë” (Kolosianëve 3:2). Nuk na nevojitet që ta shohim Atë njëherë, e pastaj ta duam: “Të cilin, megjithëse ju nuk e keni parë, e doni, duke besuar në të, megithëse tani nuk e shihni, dhe ngazëllohuni nga një hare e patregueshme dhe e lavdishme” (1 Pjetrit 1:8).