Bëj këtë

Parathënie

“Vëllezër, sa për vete, nuk mendoj se e kam zënë, por bëj këtë: duke harruar ato që kam lënë pas dhe duke u prirur drejt atyre që kam përpara” (Filipianëve 3:13).

Fjalori që Pali përdor në këtë varg për të përshkruar vendosshmërinë e tij për të ndjekur Krishtin, është marrë nga lojrat olimpike të asaj kohe. Jeta e krishterë është si një garë atletike, jo si një vrapim 100-metrash, por si një maratonë. Nëse duam të kemi sukses në garë, ashtu si vrapuesi, edhe ne duhet ta lemë mënjanë çdo gjë që na tërheq vëmendjen e na pengon. Mendjen duhet ta kemi vetëm tek pista e vrapimit. Gjithashtu, ashtu si atleti, edhe ne duhet të jemi të disiplinuar, derisa ta fitojmë trofenë. “Prandaj edhe ne, duke qenë të rrethuar nga një re kaq e madhe dëshmimtarësh, duke hedhur tej çdo barrë dhe mëkatin që na qarkon vazhdimisht duke na joshur, le të rendim me durim në udhën që është përpara nesh, duke i drejtuar sytë te Jezusi, kreu dhe plotësonjësi i besimit, i cili, për gëzimin që ishte përpara tij, duroi kryqin duke e përçmuar fyerjen dhe u ul në të djathtën e fronit të Perëndisë. Kujtoni, pra, atë që duroi një kundërshtim të tillë nga ana e mëkatarëve kundër tij, që të mos lodheni dhe të ligështoheni në shpirtin tuaj” (Hebrenjve 12:1-3). Kjo do të thotë se duhet të tregohemi të guximshëm për të hedhur tej çdo gjë, që na ngadalëson. Kërkohet durim (këmbëngulje dhe përqëndrim), përndryshe do të lodhemi, do të gabojmë dhe do të dorëzohemi, para se të kemi arritur vijën e finishit.

Të Rendurit

“Po rend drejt synimit, drejt çmimit të thirrjes së lartme të Perëndisë në Krishtin Jezus” (Filipianëve 3:14).

Në mënyrë që të “rendim”, duhet të “harrojmë ato që kemi lënë pas”. Është Satanai ai, që dëshiron që t’i kujtojmë dështimet dhe zhgënjimet e së kaluarës, me qëllim që të na shkatërrojë përkushtimin tonë për të vazhduar më tej. Gjithashtu, duhet ta pastrojmë veten nga çdo mëkat, që e dimë se e kemi përbrenda, përndryshe nuk do të mund ta fitojmë çmimin, sepse mëkati do të na bëjë që të privohemi “nga lavdia e Perëndisë” (Romakëve 3:23). Në mënyrë që të “rendim”, duhet t’i harrojmë të gjitha: forcën tonë njerëzore, dobësitë tona, arritjet tona, pozitën dhe talentin tonë. “Por gjërat që më ishin fitim, i konsiderova, për shkak të Krishtit, humbje. Dhe me të vërtetë i konsideroj të gjitha këto një humbje në krahasim me vlerën e lartë të njohjes së Jezu Krishtit, Zotit tim, për shkak të të cilit i humba të gjitha këto dhe i konsideroj si pleh, që unë të fitoj Krishtin, dhe që të gjendem në të, duke pasur jo drejtësinë time që është nga ligji, por atë që është nga besimi në Krishtin: drejtësia që është nga Perëndia, me anë të besimit, që të njoh atë dhe fuqinë e ringjalljes së tij dhe pjesëmarrjen në mundimet e tij, duke u bërë vetë i ngjashëm me të në vdekjen e tij, që në ndonjë mënyrë të mund t’ia arrij ringjalljes prej së vdekurish” (Filipianëve 3:7-11).

Përfundimi i vrapimit

Pali kishte si synim që ta përfundonte garën, e jo të ndalonte për t’u çlodhur sadopak, apo për t’ia bërë qejfin vetes. Të gjithë besimtarëve iu nevojitet një vendosshmëri e tillë, si ajo e Palit, sepse vetëm “ai që do të ngulmojë deri në fund do të shpëtohet” (Mateu 24:13). Kjo do të thotë se, nëse duam që të jetojmë sipas hirit të Perëndisë dhe nëse duam ta shohim Atë në vijën e finishit, atëherë e gjithë jeta jonë duhet të jetë e përkushtuar ndaj Tij. Pali e pa vijën e finishit, tek po i afrohej fundit të jetës së tij tokësore, ndaj edhe ishte në gjendje të thoshte: “Luftën e mirë e luftova, e përfundova vrapimin, e ruajta besimin. Pas kësaj më pret gati kurora e drejtësisë që Perëndia, gjykatësi i drejtë, do të ma japë atë ditë, dhe jo vetëm mua, por edhe gjithë atyre që presin me dashuri të shfaqurit e tij” (2 Timoteut 4:7-8).

Nëse duam t’ia arrijmë vijës së finishit, atëherë duhet të heqim dorë nga të shikuarit pas, apo nga të kthehurit tek bota, apo nga të dëshiruarit e gjërave të mishit. “Kini në mend gjërat që janë atje lart, jo ato që janë mbi tokë” (Kolosianëve 3:2). Një nga shenjat dalluese të atyre, që duam të ecin në shenjtëri dhe përkushtim ndaj Perëndisë, është se ata nuk ndihen më rehat në këtë botë. Përkundrazi, ata e presin me padurim ditën e dhënies së kurorës, kur do të dëgjojnë t’iu thuhen këto fjalë: “Të lumtë, shërbëtor i mirë dhe besnik” (Mateu 25:21).

Përfundim

Page created 17 March 2007