Fuqia e Jezus Krishtit (Pjesa 3)

Fuqia për të nënshtruar

Parathënie

Zoti Jezus Krisht ka pushtet mbi të gjithë njerëzit, qofshin ata individë, apo kombe. Djalli e di këtë fakt, kurse njerëzimi përpiqet ta hedhë poshtë. E megjithatë, pushteti i Jezusit ia kalon çdo lloj fuqie tokësore dhe shpirtërore të marra së bashku: “Jezusi tha këto gjëra, pastaj i ngriti sytë drejt qiellit dhe tha: “O Atë, ora ka ardhur, përlëvdo Birin tënd, që edhe Biri yt të të përlëvdojë, sepse ti i ke dhënë pushtet mbi çdo mish, që t’u japë jetë të përjetshme të gjithë atyre që ti ia ke dhënë” (Gjoni 17:1-2). Nga pikëpamja njerëzore (e mishit), Jezusi është njeriu më i madh, që ka jetuar ndonjëherë në botë. Në të njëjtën kohë, Ai është i vetmi Shpëtimtar dhe Zot, që kjo botë ka patur e do të ketë ndonjëherë. Ai është më i madh e më i fuqishëm, sesa çdo lloj themeluesi i feve të tjera në tokë.

Fuqi e pamohueshme

“Ati e do Birin dhe i ka dhënë në dorë çdo gjë” (Gjoni 3:35). Shprehja “çdo gjë” përfshin gjithçka që ndodhet në univers. Çdo pjesë e universit, madje edhe grimca më e vogël e tij është nën sundimin dhe kontrollin e Zotit Jezus Krisht. “Përmbi çdo principatë, pushtet, fuqi, zotërim dhe çdo emër që përmendet jo vetëm në këtë epokë, por edhe në atë të ardhme, dhe vuri çdo gjë nën këmbët e tij, edhe ia dha për krye përmbi çdo gjë kishës” (Efesianëve 1:21-22). Shkenca, teoria e evolucionit, ateizmi dhe feja janë përpjekur që t’ia grabitin Atij këtë autoritet dhe fuqi. Por një ditë, si njerëzit, ashtu edhe djajtë do ta thërrasin Jezusin Zot: “Që në emër të Jezusit të përkulet çdo gju i krijesave (ose gjërave) qiellore, tokësore dhe nëntokësore, dhe çdo gjuhë të rrëfejë se Jezu Krishti është Zot, për lavdi të Perëndisë Atë” (Filipianëve 2:10-11). Siç e shohim qartë edhe nga vargjet e mësipërme, të gjitha gjërat, jo vetëm që janë në dorën e Tij, por gjithashtu edhe nën këmbët e Tij.

Fuqi e lavdishme

“Kurse juve, të munduarve, të preheni bashkë me ne, kur Zoti Jezu Krisht të shfaqet nga qielli me engjëjt e pushtetit të vet, në një zjarr flakërues, për t’u hakmarrë kundër atyre që nuk njohin Perëndi, dhe të atyre që nuk i binden ungjillit të Zotit tonë Jezu Krisht. Ata do të ndëshkohen me shkatërrim të përjetshëm, larg nga fytyra e Zotit dhe nga lavdia e fuqisë së tij” (2 Thesalonikasve 1:7-9).

Këtu Pali e përshkruan fuqinë e Zotit Jezus Krisht si fuqi të lavdishme. Ai (Jezusi) është i lavdishëm, në fjalë, mendime dhe vepra. Kur shohim lavdinë e fuqisë së Tij, atëherë nuk mund ta konsiderojmë dot Atë më të ulët sesa Perëndia, sepse e njëjta fuqi e lavdishme u shfaq edhe prej Jehovait në Dhiatën e Vjetër: “Zoti erdhi nga Sinai dhe u ngrit mbi ta në Seir; u paraqit në madhështinë e tij nga mali Paran, arriti nga mesi i një morie shenjtorësh; nga e djathta e tyre dilte për ta një ligj i zjarrtë” (Ligji i Përtërirë 33:2). Është pikërisht kjo fuqi e lavdishme, që, një ditë, do të mbushë të gjithë tokën: “Sepse dheu do të mbushet me diturinë e lavdisë të Zotit, ashtu si ujërat mbushin detin” (Habakukut 2:14).

Moisiu e krahason lavdinë e Perëndisë me një dritë të shndritshme, që dukej nga maja e malit. Me këtë ne kuptojmë se fuqia e Tij e lavdishme është si një shpërthim gjigand drite. Nuk është për t’u habitur, pra, që në Ditët e Fundit, njeriu mëkatar do të mundohet t’i fshihet Atij: “Njerëzit do të hyjnë në shpellat e shkëmbinjve dhe në guvat e tokës përpara tmerrit të Zotit dhe shkëlqimit të madhërisë së tij, kur do të ngrihet për ta bërë tokën të dridhet” (Isaia 2:19)… “Dhe mbretërit e dheut, dhe të mëdhenjtë, dhe të pasurit, dhe komandantët, dhe të fuqishmit, dhe çdo skllav e çdo i lirë, u fshehën nëpër shpella dhe nëpër krepat e maleve, dhe u thoshnin maleve dhe shkëmbinjve: “Bini mbi ne dhe na fshihni nga fytyra e atij që rri mbi fron dhe nga zemërimi i Qengjit, sepse erdhi dita e madhe e zemërimit së tij; dhe kush mund të qëndrojë?” (Zbulesa 6:15-17).

Fuqi e përjetshme

“Që, në kohën e caktuar, do ta tregojë i lumi e i vetmi sundimtar, Mbreti i mbretërve dhe Zot i zotërve, ai që i vetmi e ka pavdekësinë dhe rri në dritë të paafrueshme, të cilën asnjë njeri nuk e ka parë kurrë dhe as mund ta shohë; atij i qoftë nderi dhe pushteti i përjetshëm. Amen” (1 Timoteut 6:15-16).

Nëse fuqia e Jezusit është e përjetshme, atëherë Ai duhet të jetë “Perëndia i përjetësisë, Zoti, krijuesi i kufijve të tokës” (Isaia 40:28). Fuqia e Tij nuk ka patur kurrë fillim dhe nuk do të njohë kurrë mbarim. Kjo do të thotë se fuqia dhe autoriteti i Tij nuk ka kufi. Fuqia e gjakut të derdhur prej Tij nuk iu përket vetëm disave, por është e mjaftueshme për të gjithë ata, që vijnë tek Ai në pendesë dhe me besim: “Prandaj edhe mund të shpëtojë plotësisht ata që me anë të tij i afrohen Perëndisë, sepse gjithmonë rron që të ndërmjetësojë për ta” (Hebrenjve 7:25). Nuk kanë fund kurrë gjërat, që mund të bëjë Ai, sepse Ai është Krijuesi i të gjitha gjërave: “Në fakt cilësitë e tij të padukshme, fuqia e tij e përjetshme dhe hyjnia e tij, duke qenë të dukshme nëpërmjet veprave të tij që nga krijimi i botës, shihen qartë, me qëllim që ata të jenë të pafalshëm” (Romakëve 1:20).

Fuqi për të nënshtruar

“I cili do ta transformojë trupin tonë të përunjur, që të bëhet i ngjashëm me trupin e tij të lavdishëm, sipas fuqisë së tij që t’i nënshtrojë ndaj vetes të gjitha gjërat” (Filipianëve 3:21).

Një ditë, gjithçka do t’i nënshtrohet Zotit Jezus Krisht. E kemi vënë re tashmë se çdo gju do të përulet para fronit të Tij, por Ai, gjithashtu, do ta nënshtrojë edhe mishin (trupin) tonë që prishet, duke e transformuar atë në një trup, i cili do të jetë i përshtatshëm për të banuar përjetësisht me Të. “Dhe sikurse mbartëm shëmbëllimin e tokësorit, do të mbartim edhe shëmbëllimin e qiellorit. Edhe këtë po ju them, o vëllezër, se mishi dhe gjaku nuk mund të trashëgojnë mbretërinë e Perëndisë, as prishja nuk mund të trashëgojë paprishjen. Ja, unë po ju them një të fshehtë: të gjithë nuk do të vdesim, por të gjithë do të shndërrohemi në një moment, sa hap e mbyll sytë, në tingullin e burisë së fundit; sepse do të bjerë buria, të vdekurit do të ringjallen të paprisshëm dhe ne do të shndërrohemi, sepse ky trup që prishet duhet të veshë mosprishjen dhe ky ivdekshëm të veshë pavdekësinë. Edhe ky trup që prishet, kur të veshë mosprishjen, edhe ky i vdekshëm kur të veshë pavdekësinë, atëherë do të realizohet fjala që është shkruar: “Vdekja u përpi në fitore” (1 Korintasve 15:49-54). Vdekja nuk do të ketë më kontroll mbi trupat tanë, sepse Zoti do ta shkatërrojë njëherë e përgjithmonë këtë armik të jetës: “Armiku i fundit që do të shkatërrohet është vdekja. Sepse Perëndia i vuri të gjitha nën këmbët e tij. Por, kur thotë se çdo gjë i është nënshtruar, është e qartë se përjashtohet ai që ia ka nënshtruar çdo gjë. Dhe kur t’i ketë nënshtruar të gjitha, atëherë Biri vetë do t’i nënshtrohet Atij që i nënshtroi të gjitha, që Perëndia të jetë gjithçka në të gjithë” (1 Korintasve 15:26-28).

Përfundim

Page created 3 February 2007