Izraeli - Shembulli Ynë

Parathënie

Apostulli Pal i shkruan këto fjalë për t’i paralajmëruar të krishterët rreth mundësisë së largimit prej hirit të Perëndisë nëpërmjet mosbesimit, si edhe për t’iu treguar atyre se si të mund ta parandalojnë një rënie të tillë përmes bindjes besnike ndaj Zotit. Besimtarët gjithmonë kanë rënë në tundim, duke kujtuar se e kanë kaluar rrezikun, ia kanë hedhur lumit, ngaqë kanë marrë plot bekime prej Perëndisë në të shkuarën, e ngaqë i kanë varur shpresat tek kisha ku shkojnë, jo tek Zoti. Pali përdor shembullin e Izraelit në shkretëtirë për të vënë në dukje rrezikun dhe arsyet e rënies së Izraelit. Ai gjithashtu ofron sugjerime, me anë të së cilave besimtarët e sotshëm mund ta parandalojnë një fund të tillë të llahtarshëm si ai i Izraelit. Nuk ka arsye pse të krishterët të largohen nga Perëndia. Nëse largohen, largohen gjithmonë ngaqë iu mungon besimi.

Avantazhet e mëdha të Izraelit

“Sepse, o vëllezër, unë nuk dua që ju të mos e dini se gjithë etërit tanë ishin nën renë, dhe të gjithë shkuan nëpër det, dhe të gjithë u pagëzuan për Moisinë në re dhe në det, të gjithë hëngrën të njëjtën ushqim frymëror, dhe të gjithë pinë të njëjtën pije frymërore, sepse pinin prej shkëmbi frymëror që i ndiqte; edhe ky shkëmb ishte Krishti. Por Perëndia nuk pëlqeu shumicën prej tyre; sepse ranë të vdekur në shkretëtirë” (1 Korintasve 10:1-5).

Të gjithë ishin pagëzuar. Ishin zhytur nën renë dhe në det. Kjo përfaqësonte kujdesin mbrojtës të Perëndisë ndaj tyre. Nën udhëheqjen e Moisiut, ata ishin çliruar prej skllavërisë egjiptjanase. Perëndia iu kishte dhënë privilegjin e mrekullueshëm për të qenë të lirë, jo më skllevër të jetës së vjetër, por të lirë për të nisur një jetë të re plot me bekimet e Tij. Vetë fakti që kishin kaluar nën renë e nëpër det, tregon se ata kishin patur ca besim tek Perëndia.

Ishin ngopur me ushqimin dhe pijen e mrekullueshme. Çdo ditë, Perëndia i kishte bekuar me ushqim të dërguar vetë prej dorës së Tij, qoftë Mana, qoftë shkurta (zogj). Gjatë gjithë udhëtimit të tyre 40-vjeçar nëpër shkretëtirë, Ai gjithmonë iu kishte siguruar ujë për të pirë. Por, të përjetuarit e të gjitha këtyre mrekullive të së kaluarës nuk i ruajti e nuk i mbrojti dot ata prej pasojave të mosbesimit dhe të mosbindjes: “Por Perëndia nuk pëlqeu shumicën prej tyre; sepse ranë të vdekur në shkretëtirë” (1 Korintasve 10:5).

Shembulli

Duke marrë si shembull Izraelin, Pali ofron disa sugjerime, me anë të së cilave të krishterët mund ta mënjanojnë të paturit e të njëjtit fat.

Dije se egziston mundësia e largimit prej Perëndisë: “Dhe këto u bënë si shembuj për ne, që ne të mos dëshirojmë gjëra të liga, ashtu si dëshiruan ata…Dhe të gjitha këto gjëra u ndodhën atyre si shëmbull, dhe janë shkruar për paralajmërimin tonë, për ne që jemi në mbarim të epokët” (1 Korintasve 10:6, 10).

Largoju mëkateve, që e mallkojnë shpirtin për në Ferr: “Dhe që të mos bëheni idhujtarë si disa nga ata, sikurse është shkruar: “Populli u ul që të hajë dhe të pijë, dhe u ngrit për të luajtur”. Dhe të mos kurvërojmë, ashtu si kurvëruan disa nga ata edhe ranë të vdekur në një ditë njëzet e tre mijë. Dhe të mos e tundojmë Krishtin, ashtu si e tunduan disa nga ata dhe u vranë nga gjarpërinjtë. Dhe mos u ankoni, ashtu si u ankuan disa nga ata, dhe u vranë nga shkatërruesi” (1 Korintasve 10:7-10).

E pse duhej t’i inkurajonte apotulli Pal besimtarët që të kishin kujdes, nëse me të vërtetë nuk egzistonte fare mundësia e të larguarit prej Perëndisë dhe e të qënit përjetësisht i shkatërruar? “Prandaj ai që mendon se qëndron më këmbë, le të shohë se mos bjerë” (1 Korintasve 10:12). Askush nuk është i përjashtuar nga ky rrezik, po qe se ndalon së mbështeturi çdo ditë tek Perëndia.

Përgjegjësia jonë

Jemi thirrur që të mbështetemi vazhdimisht tek besnikëria e Perëndisë: “Asnjë tundim nuk ju ka gjetur juve, përveç se tundimi njerëzor; por Perëndia është besnik dhe nuk do të lejojë që t’ju tundojnë përtej fuqive tuaja, por me tundimin do t’ju japë dhe rrugë dalje, që ju të mund ta përballoni” (1 Korintasve 10:13). Kjo do të thotë se tundimi në vetvete nuk ka fuqi që të na shkatërrojë. Përkundrazi, është njeriu, me vetë vullnetin e tij ai, që e lejon mëkatin t’ia sundojë e t’ia mallkojë shpirtin. Satanai do të përdorë çdo lloj mjeti, për të na tunduar e për të na larguar prej Perëndisë, por gjithmonë ka një rrugë dalje. Djalli nuk mund ta mundë dot atë besimtar, i cili i bindet Perëndisë, e jo dëshirave të tij mishore. Perëndia gjithmonë do të na japë fuqinë për t’i rezistuar tundimit. Kur nuk i bindemi Perëndisë, atëherë marrim të tatëpjetën.

Si besimtarë që jemi, duhet t’i largohemi tundimit: “Prandaj, të dashurit e mi, largohuni nga idhujtaria” (1 Korintasve 10:14). Idhujtaria nuk është vetëm të adhuruarit e perëndive të rreme dhe e statujave prej guri, por ajo përfshin gjithçka, që na bën ta heqim mendjen nga Krishti. “Bëni, pra, të vdesin gjymtyrët tuaja që janë mbi tokë: kurvërinë, ndyrësinë, pasionet, dëshirat e këqija dhe lakminë, që është idhujtari; për këto gjëra zemërimi i Perëndisë vjen përmbi bijtë e mosbindjes” (Kolosianëve 3:5-6).

Si mund të kemi bashkësi të vërtetë me Perëndinë, nëse në zemër kemi mosbindje të vullnetshme? “Po ju flas si të mënçur, gjykojeni ju atë që them: kupa e bekimit, që ne bekojmë, a nuk është vallë pjesëmarrje në gjakun e Krishtit? Buka që ne thyejmë, a nuk është vallë pjesëmarrje në trupin e Krishtit? Sepse ne të shumtit, jemi një bukë, një trup, sepse të gjithë marrim pjesë në të vetmen bukë. Shikoni Izraelin sipas mishit: ata që hanë flijimet a nuk janë pjesëmarrës të altarit? Çfarë them, pra? Se idhulli është diçka? Apo se ajo që u është flijuar idhujve është diçka? Jo, por them se gjërat që flijojnë johebrenjtë, ua flijojnë demonëve dhe jo Perëndisë; tani unë nuk dua që ju të keni pjesë me demonët. Ju nuk mund të pini kupën e Zotit dhe kupën e demonëve; ju nuk mund të merrni pjesë në tryezën e Zotit dhe në tryezën e demonëve. A duam ne të provokojmë Zotin deri në xhelozi? A jemi ne më të fortë se ai?” (1 Korintasve 10:15-22).  

Përfundim                      

© Faqe e Krijuar 5 Maj 2007