Jemi krenarë apo mirënjohës?

Parathënie

Shumica e njerëzve përdorin shprehje të tilla: “Jam krenar për ato që kam arritur”, apo “Mburrem me fëmijët e mi”, apo “Krenohem me shtëpinë që kam”. Por, sa prej nesh i janë mirënjohës Perëndisë për bekimet, që na ka dhënë? Me mendimet, fjalët dhe veprat tona duhet ta tregojmë se e dimë se “çdo gjë e mirë që na jepet dhe çdo dhuratë e përsosur vjen prej së larti” (Jakobi 1:17). Prandaj, a nuk jemi fajtorë, ngaqë nuk e kemi lavdëruar Perëndinë, por, në vend të Tij, i kemi thurrur lavde vetes? Ndoshta, në vend që të mburremi për këtë a për atë gjë, mund të themi se i jemi me të vërtetë mirënjohës Perëndisë për bekimet që na jep.

Krenarët nuk janë kurrë mirënjohës

Në Bibël, ka mbi 100 vargje, që kanë lidhje drejtpërsëdrejti me krenarinë. Në çdo rast, krenaria dënohet prej Perëndisë. Në fakt, krenaria shkakton zemërimin e Tij! Le t’i hedhim një sy disa vargjeve lidhur me këtë temë, nga Libri i Fjalëve të Urta:

“Zoti do të shkatërrojë shtëpinë e krenarëve” (15:25); “Ai që është zemërkrenar është i neveritshëm për Zotin” (16:5); “Përpara shkatërrimit vjen kryelartësia dhe përpara rrëzimit fryma krenare” (16:18); “Sytë krenarë dhe një zemër kryelartë, që janë llamba e të pabesëve, janë mëkat” (21:4); “Kryelartësia e njeriut e çon poshtë atë” (29:23).

Shumica e besimtarëve mundohen ta justifikojnë veten, duke thënë se krenaria e tyre nuk është e njëjtë me atë krenari, që dënohet nga Zoti, por, mos vallë, po mashtrojmë veten, kur mendojmë kështu? A nuk është e vërtetë se një zemër krenare kurrë nuk e falenderon Perëndinë për mirësinë, mëshirën dhe hirin e Tij? “Sepse çfarë të bën të ndryshëm? Çfarë ke ti që nuk e ke marrë? Dhe, nëse e ke marrë, pse krenohesh sikur nuk e ke marrë?” (1 Korintasve 4:7). Krenari kurrë nuk pushon së lartësuari vetveten. “Kush do të lartësojë veten, do të poshtërohet; dhe kush do të përulë veten, do të lartësohet” (Mateu 23:12). S’ka dyshim se krenaria dhe mosmirënjohja vihen re në shumicën e njerëzve sot në botë: “Dhe dije këtë: në ditët e fundit do të vijnë kohë të vështira, sepse njerëzit do të jenë egoistë, lakmues parash, mburravecë, krenarë, blasfemues, të pabindur ndaj prindërve, mosmirënjohës, të paudhë, të padhembshur, të papajtueshëm, shpifës, të papërmbajtur, mizorë, që s’e duan të mirën, tradhtarë, kokëshkretë, fodullë, dëfrimdashës më fort se perëndidashës, të perëndishëm në dukje, por mohues të fuqisë së saj; edhe nga këta largohu” (2 Timoteut 3:1-5).

Të përulurit janë gjithmonë mirënjohës

Edhe ne duhet të lutemi ashtu si Davidi: “U miratofshin para teje fjalët e gojës sime dhe përsiatjet e zemrës sime, o Zot, kështjella ime dhe shpëtimtari im” (Psalmi 19:14). Perëndia kurrë nuk e miraton praninë e krenarisë në zemrën tonë. Nuk i meritojmë qoftë as edhe bekimet më të vogla të Tij. Nëse duam të bëjmë kthesë nga të qënit krenar në të qënit mirënjohës, duhet të marrim vendim e të fillojmë të themi: “I jam mirënjohës Perëndisë…” në vend që të themi: “Jam krenar…”. Duke vepruar kështu, e pranojmë se bekimi vjen prej Zotit dhe jo prej nesh. Atëherë do ta vërtetojmë se po adhurojmë Perëndinë për dashurinë dhe kujdesin që tregon ndaj nesh.

Në fjalën e Tij, Perëndia na ka dhënë disa premtime të veçanta, që iu përkasin vetëm atyre, që e përulin veten para Tij. Njëri prej këtyre premtimeve thotë: “Në qoftë se populli im, i cili thirret me emrin tim, përulet, lutet, kërkon fytyrën time dhe kthehet prapa nga rrugët e këqija, unë do ta dëgjoj nga qielli, do t’i fal mëkatin e tij dhe do ta shëroj vendin e tij” (2 Kronikave 7:14). Si do të mund të bekohemi me bollëk prej Perëndisë? A fillon ky bekim atëherë, kur i japim më shumë para kishës, apo kur bëjmë vepra bamirësie? Jo, përkundrazi, përulja personale si me fjalë, ashtu edhe në mendime e me vepra është kushti numër një. Po qe se në zemër kemi krenari, atëherë nuk do të marrim dot bekimet e Perëndisë. “Perëndia i kundërshton krenarët, por u jep hir të përulurve. Përuluni, pra, nën dorën e fuqishme të Perëndisë, që ai t’ju lartësojë ne kohën e duhur” (1 Pjetrit 5:5-6). Janë vetëm të përulurit ata, që mund ta falenderojnë dhe adhurojnë Perëndinë për dhuratat e Tij të mrekullueshme. “Hyni në portat e tij me falenderim dhe në oborret e tij me lavde; kremtojeni, bekoni emrin e tij” (Psalmi 100:4)… “Dhe paqja e Perëndisë, për të cilin ju u thirrët në një trup të vetëm, të mbretërojë në zemrat tuaja; dhe jini mirënjohës!” (Kolosianëve 3:15).  

Tek 1 Gjonit 2:16, apostulli Gjon shkruan: “Sepse gjithçka që është në botë, lakmia e mishit, lakmia e syve dhe krenaria e jetës, nuk vjen nga Ati, por nga bota”. Lidhur me pasuesit e Tij, Jezusi tha: “Nuk jeni nga bota” (Gjoni 15:19), prandaj edhe ne duhet të sillemi me përulësi, e jo me krenari.

Përfundim   

© Page created 21 April 2007