Teksti i Famshëm Ungjillor

Parathënie

Në Bibël ka shumë vargje, që flasin rreth dashurisë së Perëndisë për njeriun. Për shembull: “Perëndia është dashuri” (1 Gjonit 4:8). Gjoni 3:16 thotë: “Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin, që, kushdo që beson në të, të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme”. Në librin ‘Shënimet e Dhiatës së Re të Popullit’ shkruhet se “nuk ka varg më të ëmbël në Bibël sesa Gjoni 3:16”. Ky varg është mësuar përmendësh e është cituar më shumë se çdo lloj vargu tjetër në të gjithë Biblën. Por fatkeqësisht, ky varg gjithashtu është ndër ato vargje që janë keqkuptuar më shumë sesa të tjerët. Në këtë studim do të shohim arsyen pse Gjoni 3:16 është një tekst i famshëm ungjillor.

Është i famshëm, për shkak të Atij, që deshi

“Perëndia… deshi” – Perëndia i përjetshëm, i pandryshueshëm, i gjithëdijshëm, i gjithëpranishëm dhe Perëndia absolutisht i shenjtë, që krijoi gjithçka, është Perëndi i dashurisë. Fjala “aq” në këtë varg tregon madhësinë e dashurisë së Tij, d.m.th. dashuria e Tij është e pamatë. Bibla e Gjenevës (e shek.XVI-të) thotë se kjo dashuri “nuk është gjë tjetër veçse dashuria falas e Atit”. Ati ishte gati ta sakrifikonte të Birin, për t’i shpëtuar ata që i donte. Kjo dashuri është një dhuratë e pamerituar dhe falas, që Perëndia ia jep një bote të rënë në mëkat.

Është i famshëm, për shkak të atyre që i deshi

“Sepse Perëndia e deshi aq botën” – Fjala “botë” (kozmosi) nuk është toka, por njerëzimi. Madhështia e dashurisë së Perëndisë për njeriun shihet në faktin se njeriu është plotësisht i padenjë për të qenë marrës i dashurisë së Perëndisë: “Por Perëndia e tregon dashurinë e tij ndaj nesh në atë që, kur ende ishim mëkatarë, Krishti vdiq për ne” (Romakëve 5:8). “Sepse, ndërsa ishin akoma pa forcë, Krishti vdiq në kohën e tij për të paudhët” (Romakëve 5:6).

Është i famshëm, për shkak se Ai deshi aq shumë

“Sepse Perëndia…deshi aq shumë” – Fjala “aq” (në greqisht oste) do të thotë “lloj”, ose “masë”. “Shikoni ç’dashuri të madhe na dha Ati” (1 Gjonit 3:1). Nuk ka fjalë njerëzore për ta përshkruar madhësinë e plotë të dashurisë së Perëndisë. Ata që i vënë kufij një dashurie të tillë, duke thënë se është vetëm për të zgjedhurit, e vënë në lojë Perëndinë dhe fjalën e Tij.

Është i famshëm, për shkak se Perëndia “dha Birin e Tij të vetëmlindurin…”

Dashuria (në greqisht agapao) që përmendet tek Gjoni 3:16, nuk është egoiste, por iua do të mirën atyre, që i do aq shumë. Prandaj edhe “Ai dha”. Ati deshi aq shumë, sa dha “Birin e Tij të vetëmlindurin”. Jezusi ishte i veçantë (fjala “i vetëmlindur” vjen nga greqishtja monogenes, që do të thotë “s’ka tjetër si Ai”). Një akt aq bujar i Perëndisë – sakrifikimi i Birit të Tij të vetëm për hir të njerëzve mëkatarë!

Është i famshëm, për shkak të numrit të njerëzve, që deshi Perëndia

Karakteri universal i dashurisë së Perëndisë shihet në fjalët “që, kushdo që beson…”. Në ditët e apostullit Gjon, farisenjtë thoshin se dashuria e Perëndisë ishte vetëm për Judenjtë. Në këtë mënyrë, ata e shihnin veten si të zgjedhurit e Perëndisë. Pikëpamja Kalviniste synon që ta kufizojë dashurinë e Perëndisë vetëm për “të zgjedhurit”, për ata që janë të paracaktuar për t’u shpëtuar. Por, Bibla na mëson se “nëse dikush dëgjon zërin tim dhe të hapë derën, unë do të hyj tek ai dhe do të ha darkë me të dhe ai me mua” (Zbulesa 3:20). Perëndia “nuk do që ndokush të humbasë, por që të gjithë të vijnë në pendim” (2 Pjetrit 3:9). “Kushdo që do ta thërrasë emrin e Zotit do të shpëtohet” (Romakëve 10:13).

Është i famshëm, për shkak të qëllimit negativ të këtij teksti

Vargu thotë: “Që, kushdo që beson në Të, të mos humbasë…” – Fjala “të humbasësh” është e kundërta e fjalës “jetë e përjetshme”. Një mendim i tillë gjendet edhe tek Romakëve 9:33: “Dhe kushdo që i beson atij nuk do të turpërohet”. Ata që kanë rilindur për së dyti, kanë “kaluar nga vdekja në jetë” (1 Gjonit 3:14). Jezusi tha këto fjalë rreth kësaj teme: “Unë kam ardhur që të kenë jetë e ta kenë me bollëk” (Gjoni 10:10). Më vonë, do ta shohim se kjo jetë e përjetshme është me një kusht. Edhe pse jeta e përjetshme iu ofrohet të gjithëve, ajo nuk pranohet nga të gjithë.

Është i famshëm, për shkak të qëllimit pozitiv të këtij teksti

E kundërta e fjalës “të mos humbasë”, siç e pamë, është “të kenë jetë të përjetshme”. Egzistojnë vetëm dy kategori individësh, që do të qëndrojnë përpara fronit të Perëndisë: të drejtët dhe të padrejtët. “Dhe ata do të shkojnë në mundim të përjetshëm, dhe të drejtët në jetën e përjetshme” (Mateu 25:46). “Jeta e përjetshme” është e kufizuar ndaj atyre, që janë penduar e që e kanë pranuar Krishtin si Shpëtimtar. Bibla e quan këtë ‘trashëgimia e besimtarit’: “Një trashëgim të paprishshëm, të panjollë dhe të pafishkur, që është ruajtur në qiejt për ju” (1 Pjetrit 1:4)… “Në shpresën e jetës së përjetshme, të cilën Perëndia, që nuk gënjen, e premtoi para të gjitha kohërave” (Titit 1:2).

Është i famshëm, për shkak të kushtit, me anë të së cilit njeriu mund të përfitojë dashurinë e Perëndisë

Kushti është ky: “…që, kushdo që beson në Të, të mos humbasë…”. ‘Besimi’ të cilit i referohet ky tekst, nuk është thjesht një sistem besimi fetar, apo formulë besimi. Përkundrazi, është besim i gjallë dhe aktiv. Besimi i vërtetë është “besimi që vepron me anë dashurie” (Galatasve 5:6). Besimi fetar, i cili nuk është gjë tjetër veçse thënie e një formule besimi, nuk ka shpëtuar askënd. “Ti beson se ka vetëm një Perëndi. Mirë bën; edhe demonët besojnë dhe dridhen. Po, a dëshiron të kuptosh, o njeri i kotë, se besimi pa vepra është i vdekur?” (Jakobi 2:19-20).

Fjala “beson” është përkthyer nga fjala greke “pisteuon”. Kjo fjalë është në rasën emërore, në numrin njëjës, në gjininë mashkullore dhe në kohën e tashme (marrë nga Fjalori Analitik i Greqishtes, faqja 326). Koha e tashme e kësaj fjale përshkruan një veprim të vazhdueshëm. Një përkthim tjetër i Biblës thotë kështu: “që, kushdo që beson (i var shpresat tek, mbështetet tek)…” (Dhiata e Re e Përforcuar). Prandaj, pra, duhet të vazhdojmë të besojmë tek Krishti, në mënyrë që të shpëtohemi.

Ata që besojnë në Të, janë ata që pendohen, që e rrëfejnë Krishtin si Perëndi dhe që pagëzohen për faljen e mëkateve (shiko Veprat e Apostujve 2:38; 16:30-34, Romakëve 10:9-10). Dhe Zoti ia shton kishës ata që janë të shpëtuar (Veprat e Apostujve 2:47, Galatasve 3:26-27). Më pas, ata që besojnë, do t’i shtojnë besimit të tyre të gjitha ato virtyte, që janë pjesë e rritjes shpirtërore: “Edhe ju, për të njëjtën arsye, duke bërë çdo përpjekje, t’i shtoni besimit tuaj virtytin, dhe virtytit diturinë, diturisë vetkontroll, vetkontrollit qëndresën, qëndresës perëndishmerinë, mëshirës dashurinë vëllazërore dhe dashurisë vëllazërore dashurinë. Sepse nëse këto gjëra gjendën në ju me shumicë, nuk do t’ju lejojnë të bëheni përtacë dhe as të pafryt në njohjen e Zotit tonë Jezu Krisht. Sepse ai që nuk i ka këto gjëra është i verbër dhe dritëshkurtër, sepse harroi pastrimin nga mëkatet e tij të vjetër. Prandaj, vëllezër, përpiquni gjithnjë e më shumë ta përforconi thirrjen dhe zgjedhjen tuaj, sepse, duke bërë këto gjëra, nuk do të pengoheni kurrë” (2 Pjetrit 1:5-10). E megjithatë, njeriu mund të marrë vendim që të mos besojë më: “Kini kujdes, vëllezër, se mos ndonjë nga ju ka zemër të ligë, mosbesimi, që të largohet nga Perëndia i gjallë, por nxitni njeri tjetrin çdo ditë, derisa thuhet: "Sot," që të mos ngurtësohet ndonjë nga ju prej mashtrimit të mëkatit. Sepse ne jemi bërë pjestarë të Krishtit, në qoftë se do ta ruajmë të palëkundur deri në fund fillimin e besimit, kur thuhet: “Sot, në qoftë se e dëgjoni zërin e tij, mos jini zemërgur si në ditën e kryengritjes”. Kush janë ata që, mbasi e dëgjuan, e provokuan? A thua jo të gjithë ata që dolën nga Egjipti me anë të Moisiut? Dhe kush qenë ata me të cilët u zemërua për dyzet vjet? A s’qenë vallë ata që mëkatuan, kufomat e të cilëve ranë nëpër shkretëtirë? Dhe për cilët bëri be se nuk do të hynin në prehjen e tij, veç se për ata që qenë të pabindur? Ne shohim se ata nuk mundën të hyjnë për shkak të mosbesimit” (Hebrenjve 3:12-19).

Përfundim

Gjoni 3:16 është një tekst i famshëm ungjillor. Edhe pse ai thotë se dashuria e Perëndisë është falas për të gjithë, prapëseprapë, kjo dashuri është vetëm në dispozicion të atyre, që ia kushtojnë jetën Krishtit. Kjo dashuri nuk e bën syrin qorr para mëkatit, mosbindjes, apo mosbesimit të atyre, që thonë se janë të shpëtuar. Vargu 21 i Judës na këshillon: “Ruhuni në dashurinë e Perëndisë, duke pritur mëshirën e Zotit tonë Jezu Krisht, për jetën e përjetshme”. Nëse me të vërtetë e ndjekim Atë, që na deshi aq shumë, sa vdiq në kryqin e Kalvarit për të na shpëtuar, atëherë jemi të sigurtë për shpëtimin tonë të plotë: “Por shpresa nuk turpëron, sepse dashuria e Perëndisë është derdhur në zemrat tona me anë të Frymës së Shenjtë që na është dhënë” (Romakëve 5:5).