Urgjenca e kësaj ore

“Sa për kohët dhe për stinët, vëllezër, nuk keni nevojë që t’ju shkruaj, sepse ju vetë e dini shumë mirë se dita e Zotit do të vijë, si një vjedhës natën. Sepse, kur thonë: "Paqe dhe siguri," atëherë një shkatërrim i papritur do të bjerë mbi ta, ashtu si dhembjet e lindjes të gruas shtatzënë dhe nuk do të shpëtojnë. Por ju, vëllezër, nuk jeni në errësirë, që ajo ditë t’ju zërë në befasi si një vjedhës. Të gjithë ju jeni bij të dritës dhe bij të ditës; ne nuk jemi të natës, as të territ. Le të mos flemë, pra, si të tjerët, por të rrimë zgjuar dhe të jemi të esëll. Sepse ata që flejnë, flejnë natën, dhe ata që dehen, dehen natën. Kurse ne, mbasi jemi të ditës, jemi të esëll, duke veshur parzmoren e besimit dhe të dashurisë, dhe për përkrenare shpresën e shpëtimit. Sepse Perëndia nuk na ka caktuar për zemërim, por për të marrë shpëtimin me anë të Zotit tonë Jezu Krisht, i cili vdiq për ne kështu që, qofshim zgjuar qofshim fjetur, jetojmë bashkë me të. Prandaj ngushëlloni njeri tjetrin dhe ndërtoni njeri tjetrin ashtu sikur edhe bëni” (1 Thesalonikasve 5:1-11).

Parathënie

Dhiata e Re nuk na mëson agjë tjetër më qartë e në mënyrë më urgjente sesa mundësisë se, në çdo moment, mund të dëgjojmë zërin ëngjëllor dhe tingullin e borisë, që deklaron kthimin e Zotit: “Sepse Zoti vetë, me një urdhër, me zë kryeengjëlli dhe me borinë e Perëndisë, do të zbresë nga qielli dhe ata që vdiqën në Krishtin do të ringjallen të parët; pastaj ne të gjallët, që do të kemi mbetur, do të rrëmbehemi bashkë me ata mbi retë, për të dalë përpara Zotit në ajër; dhe kështu do të jemi përherë bashkë me Zotin” (1 Thesalonikasve 4:16-17). Asnjëri prej nesh nuk e di se kur do të kthehet Ai, por, thellë në shpirt, e ndjejmë se nuk do të vonohet shumë. Të krishterët duhet të jetojnë, duke patur gjithmonë parasysh këtë fakt urgjent e duke e pritur me padurim Krishtin. Natën e Pashkës së parë, Izraelitët duhet të kenë ‘ndjerë’ të njëjtën gjë, prandaj edhe nuk fjetën dot gjumë. Ndërkohë që Ëngjëlli i Perëndisë iu afrohej dyerve të egjiptasve, Izraelitët ndoshta, në çdo çast, që kalonte, i bënin pyetje vetes: “Mos, vallë, tani, ky është momenti i çlirimit tonë?” Çdo orë që kalonte, iua shtonte padurimin. Po ne, a kemi të tilla ndjenja lidhur me Ardhjen e Dytë të Shpëtimtarit?

Një urgjencë e tillë vihet re në Dhiatën e Re

Romakëve 13:11-12, “Dhe këtë aq më shumë duhet të bëjmë, duke ditur kohën, sepse tanimë erdhi ora të zgjohemi nga gjumi, sepse shpëtimi ynë është më afër, se kur besuam. Nata u thye dhe dita u afrua; le të flakim, pra, veprat e errësirës dhe të veshim armët e dritës”.

1 Korintasve 7:29-31, “Dhe po ju them këtë, o vëllezër, se koha tanimë është shkurtuar; kështu tash e tutje edhe ata që kanë gra të jenë si ata që nuk kanë; dhe ata që qajnë, sikurse të mos qanin; dhe ata që gëzohen, sikurse të mos gëzoheshin; dhe ata që blejnë, sikur të mos kishin gjë në zotërim; dhe ata që përdorin nga kjo botë, sikur të mos e përdornin, sepse forma e kësaj bote po kalon”.

Filipianëve 4:5, “Zoti është afër”.

Hebrenjve 10:25, “Pa hequr dorë nga të mbledhurit bashkë tonin, sikurse kanë zakon disa, por të nxisim njeri tjetrin, aq më tepër se e shihni ditën që po afrohet”.

Jakobi 5:8, “Jini të durueshëm edhe ju dhe forconi zemrat tuaja, sepse ardhja e Zotit është afër”.

1 Pjetrit 4:7, “Tashmë fundi i të gjithave u afrua; jini, pra, të përkorë dhe rrini zgjuar për t’iu kushtuar lutjeve”.

Në Kohëra Të Tilla, Na Kërkohet Që Mendjen Dhe Sjelljen Ta Kemi Të Dlirë Para Zotit

Mendja dhe zemra jonë duhet të jetë e akorduar me atë të Zotit, ndërkohë që presim ardhjen e Tij. Po afrohen kohëra të vështira për ne si besimtarë, por, brenda në zemër, na mbretëron paqja e Perëndisë: “Gëzohuni gjithnjë në Zotin; po jua them përsëri: Gëzohuni! Zemërbutësia juaj le të njihet nga të gjithë njerëzit; Zoti është afër. Mos u shqetësoni për asgjë, por, në çdo gjë, ia parashtroni kërkesat tuaja Perëndisë me anë lutjesh dhe përgjërimesh, me falënderim. Dhe paqja e Perëndisë, që ia tejkalon çdo zgjuarësie, do të ruajë zemrat tuaja dhe mendjet tuaja në Krishtin Jezus” (Filipianëve 4:4-7).

As nuk mund të mbështetemi, as nuk mund t’i varim shpresat tek asgjë e kësaj bote. Gjithçkaje, që jobesimtarët kujtojnë se është e përjetshme, do t’i vijë fundi një ditë: “Forma e kësaj bote po kalon” (1 Korintasve 7:31)… “Mos e doni botën, as gjërat që janë në botë. Ne qoftë se ndokush do botën, dashuria e Atit nuk është në të, sepse gjithçka që është në botë, lakmia e mishit, lakmia e syve dhe krenaria e jetës, nuk vjen nga Ati, por nga bota. Dhe bota kalon me lakminë e saj; por ai që bën vullnetin e Perëndisë mbetet përjetë” (1 Gjonit 2:15-17).

Ka ardhur koha, që besimtarët të jetojnë një jetë të drejtë e të shenjtë: “Le të ecim me ndershmëri, si ditën, jo në orgji dhe në dehje, jo në imoralitet dhe sensualizëm, jo në grindje e në smirë. Por vishuni me Zotin Jezu Krisht dhe mos tregoni kujdes për mishin, që t’ia kënaqni lakmitë” (Romakëve 13:13-14)… “Sepse hiri shpëtues i Perëndisë iu shfaq gjithë njerëzve, dhe na mëson të mohojmë pabesinë dhe lakmitë e botës, sepse ne rrojmë me urtësi, me drejtësi dhe me perëndishmëri në këtë jetë, duke pritur shpresën e lume dhe të shfaqurit e lavdisë të të madhit Perëndi dhe të Shpëtimtarit tonë Jezu Krisht, i cili e dha veten për ne, për të na shpenguar nga çdo paudhësi dhe për të pastruar për vete një popull të veçantë, të zellshëm në vepra të mira” (Titit 2:11-14).

Kisha duhet të funksionojë, ashtu siç e kishte si synim edhe Krishti

Duhet t’i përmbushin urdhërimet e Zotit, ngaqë Ai mund të kthehet në çdo moment, ngaqë botës po i vjen fundi, ngaqë jemi krijesa të reja në Krishtin dhe gjymtyrë të trupit të Tij. Për një kohë të gjatë, ‘Kisha’ ka qenë thjesht një organizatë shoqërore, ku gjithçka lejohet e asgjë nuk ndalohet. Por ky nuk ishte plani i Krishtit për Kishën.

Apostulli Pal, pasi e thekson ardhjen e papritur të Krishtit, na jep menjëherë udhëzime të hollësishme, lidhur me të jetuarit në bashkësinë e krishterë: “Prandaj ngushëlloni njeri tjetrin dhe ndërtoni njeri tjetrin ashtu sikur edhe bëni. Tashmë, vëllezër, ju lutemi të keni respekt për ata që mundohen midis jush, që janë në krye ndër ju në Zotin dhe që ju qortojnë, edhe t’i vlerësoni shumë në dashuri për veprën e tyre. Jetoni në paqe midis jush. Tani, vëllezër, ju bëjmë thirrje t’i qortoni të parregulltit, të ngushëlloni zemërlëshuarit, të ndihmoni të dobëtit dhe të jeni të duruar me të gjithë. Vështroni se mos dikush t’ia kthejë dikujt të keqen me të keqen; po kërkoni gjithmonë të mirën edhe te njeri tjetri edhe te të gjithë. Jini gjithmonë të gëzuar. Lutuni pa pushim. Për çdo gjë falënderoni sepse i tillë është vullneti i Perëndisë në Krishtin Jezus për ju. Mos e shuani Frymën. Mos i përbuzni profecitë. Provoni të gjitha, mbani të mirën. Hiqni dorë nga çdo dukje e ligë. Dhe Perëndia i paqes ju shenjtëroftë ai vetë tërësisht; dhe gjithë fryma juaj, shpirt e trup, të ruhet pa të metë për ardhjen e Zotit tonë Jezu Krisht. Besnik është ai që ju thërret, i cili edhe do ta bëjë” (1 Thesalonikasve 5:11-24).

Hebrenjve 10:24-25, një varg mjaft i abuzuar, ngaqë përdoret shpesh jashtë kontekstit, thekson të njëjtin fakt. Duhet të tregohemi vigjilentë ndaj nevojave të njëri-tjetrit, duke e nxitur vazhdimisht njëri-tjetrin e duke u treguar besnikë në bashkësinë tonë të përbashkët: “Dhe le të kujdesemi për njeri tjetrin, për t’u nxitur për dashuri dhe vepra të mira, pa hequr dorë nga të mbledhurit bashkë tonin, sikurse kanë zakon disa, por të nxisim njeri tjetrin, aq më tepër se e shihni ditën që po afrohet”.

Apostulli Jakob flet rreth mënyrës se si duhet të funksionojë kisha, duke e ditur se Krishti po vjen: “Mos u ankoni nga njeri tjetri, vëllezër, që të mos dënoheni; ja, gjykatësi është te dera” (Jakobi 5:9).

Pjetri, pasi thotë se fundi i botës është afër, shprehet kështu tek 1 Pjetrit 4:8-11, “Dhe të keni para së gjithash një dashuri të madhe për njeri tjetrin, sepse “dashuria do të mbulojë një shumicë mëkatesh”. Jini mikpritës njëri për tjetrin, pa murmuritje. Gjithsecili le ta vërë në shërbim të tjetrit dhuntinë që ka marrë, si kujdestarë të mirë të hirit të shumëfarshëm të Perëndisë. Nëse dikush flet, le ta bëjë si të shpa-llë orakullit të Perëndisë; kush bën një shërbim, le të bëjë në forcën që i jep Perëndia, që në gjithçka të përlëvdohet Perëndia nëpërmjet Jezu Krishtit, të cilit i takon lavdia dhe pushteti për shekuj të shekujve. Amen”.

Përfundim

Koha, në të cilën jetojmë, na kërkon që të shpejtojmë. Duhet të jemi plotësisht të përgatitur për ardhjen e Krishtit, jo vetëm si individë, por gjithashtu edhe si kishë. Besimi që kemi në ardhjen e Krishtit, duhet të na qeverisë mënyrën, me të cilën jetojmë jetën tonë personale, si edhe mënyrën se si funksionojmë si besimtarë të një trupi. Nuk mund të jemi gati, nëse dështojmë në ndonjërën prej këtyre fushave, që përmendëm në këtë studim. Mund të mendojmë se Zoti do të na rrëmbejë në Qiell, por e gënjejmë veten, nëse refuzojmë që t’i bindemi urdhërimeve të Tij: “E megjithatë po ju shkruaj një urdhërim të ri, që është i vërtetë në të dhe në ju, sepse errësira po shkon dhe tashmë po ndrit drita e vërtetë. Ai që thotë se është në dritë dhe urren vëllanë e vet, është ende në errësirë. Ai që e do vëllanë e vet qëndron në dritë dhe nuk ka asgjë në të që e bënë të bjerë. Por ai që urren vëllanë e vet është në errësirë, ecën në errësirë dhe nuk di ku shkon, sepse errësira ia ka verbuar sytë” (1 Gjonit 2:8-11).