Vuajtja

“Vetë Fryma i dëshmon frymës sonë se ne jemi bij të Perëndisë. Dhe nëse jemi bij, jemi dhe trashëgimtarë, trashëgimtarë të Perëndisë dhe bashkëtrashëgimtarë të Krishtit, nëse vuajmë më të dhe lavdohemi me të. Unë mendoj në fakt, se vuajtjet e kohës së tanishme nuk vlejnë aspak të krahasohen me lavdinë që do të shfaqet në ne” (Romakëve 8:16-18).

Parathënie

Të gjithë ata që kanë besim të vërtetë në Jezus Krishtin, janë jo vetëm fëmijë të Perëndisë, por edhe trashëgimtarë. Si trashëgimtarë, ne trashëgojmë gjithçka që na premtuar Perëndia në Krishtin, edhe n.q.s. vuajmë tmerrësisht për hir të emrit të Tij.

Tema e vuajtjes mund të mos jetë një temë e këndshme për t’u diskutuar në kishën e vakët të ditëve të sotme. Por, gjatë gjithë kohërave, të krishterët kanë vuajtur për kauzën e Krishtit dhe vazhdojnë të vuajnë edhe sot, sidomos në vendet islamike. Satanai gjithmonë e ka përdorur persekucionin dhe vuajtjen për ta shkatërruar kishën, por, në fakt, përpjekjet e tij kanë pasur efekt të kundërt. Ai kujtoi se kryqëzimi i Shpëtimtarit do ta shfaroste të vërtetën, por, përkundrazi, dishepujt shkuan në vende të ndryshme dhe fituan me mijëra njerëz për Krishtin. Satanai ka përdorur qeveri, për t’i vënë kufij asaj që thotë e asaj që bën kisha. Por kisha e vërtetë gjithmonë ka dalë më e fortë. U përpoq që t’i digjte besimtarët dhe Biblat e tyre, por të krishterët u bënë edhe më të vendosur për të folur rreth Krishtit dhe për të botuar edhe më shumë Bibla të tjera. Satanai ka frymëzuar botimin e versioneve të korruptuara të Biblës, por besimtarët besnikë nuk e heqin nga dora Biblën e Autorizuar (d.m.th atë përkthim, që i është më besnik origjinalit – në anglisht ‘King James Version’). Libri i Martirëve (nga Foxes) na tregon shumë histori vuajtjesh dhe vdekjesh të të krishterëve të hershëm.

E megjithatë, jo çdo lloj vuajtje është për shkak të besimit. Shpesh përmendim vuajtjen, kur jemi me grip, apo kur na dhemb mesi. Kujtojmë se vuajmë, kur nuk na punon makina në mëngjes, apo kur në dollap nuk na ka mbetur më sheqer për të bërë një filxhan kafe. Në fakt, të paktë janë ata prej nesh, që vërtet vuajnë për Krishtin sot në këtë komb. Prapëseprapë, kur sundojnë të padrejtët, të drejtët ndjejnë dhimbje: “Perëndia im, më çliro nga dora e të pabesit, nga dora e të çoroditurit dhe të atij që përdor dhunën” (Psalmi 71:4).

Besimi në Krishtin  

Tek Filipianëve 1:29, Pali na thotë se, n.q.s. besojmë në Krishtin, atëherë ka shumë të ngjarë se do të persekutohemi për shkak të këtij besimi: “Sepse juve ju është dhënë hiri për hir të Krishtit, jo vetëm që të besoni në të, por edhe të vuani për të”. Në bazë të këtij teksti, duhet t’i bëjmë pyetjen vetes se ku kemi gabuar, kur të gjithë ata që na rrethojnë, flasin fjalë të mira për ne: “Mjerë ju, kur të gjithë njerëzit do të flasin mirë për ju” (Luka 6:26).

Nënshtrim ndaj Krishtit

Duhet t’i nënshtrohemi Krishtit, duke jetuar një jetë të shenjtë dhe të perëndishme: “Të gjithë ata që duan të rrojnë me perëndishmëri në Krishtin Jezus do të përndiqen” (2 Timoteut 3:12). Kjo do të thotë se duhet t’i nënshtrohemi vullnetit të Tij, edhe kur bëhet fjala për vuajtje: “Sepse për këtë ju u thirrët, sepse edhe Krishti e vuajti për ne, duke ju lënë një shembull, që të ecni pas gjurmës së tij” (1 Pjetrit 2:21). Si mund të deklarojmë se jemi pasues të Krishtit, nëse nuk jemi gati për të qëndruar përkrah Tij, pavarësisht se ç’mund të na ndodhë? “Që të njoh atë dhe fuqinë e ringjalljes së tij dhe pjesëmarrjen në mundimet e tij, duke u bërë vetë i ngjashëm me të në vdekjen e tij” (Filipianëve 3:10).

Ky nënshtrim përfshin gatishmërinë për të rrezikuar humbjen e gjithçkaje që kemi, për të fituar botën me Ungjillin e Krishtit: “Dhe me të vërtetë i konsideroj të gjitha këto një humbje në krahasim me vlerën e lartë të njohjes së Jezu Krishtit, Zotit tim, për shkak të të cilit i humba të gjitha këto dhe i konsideroj si pleh, që unë të fitoj Krishtin” (Filipianëve 3:8).

Të përgatitur prej Krishtit

“Sepse duke qenë se Krishti ka vuajtur për ne në mish, armatosuni edhe ju me të njëjtin mendim” (1 Pjetrit 4:1). Askush nuk e ka qejf vuajtjen, por duhet ta pranojmë atë si një gjë të paevitueshme, nëse synojmë të luftojmë “për besimin, që u qe trasmetuar shenjtorëve një herë e përgjithmonë” (Judës 1:3). Në kohë paqeje e sigurie relative, besimtarët duhet ta ndërtojnë veten në Zotin. E përgatitim veten për kohën e vuajtjes, duke lexuar e duke studiuar Biblën: “Por ju, shumë të dashur, duke ndërtuar veten tuaj mbi besimin tuaj shumë të shenjtë, duke u lutur në Frymën e Shenjtë, ruhuni në dashurinë e Perëndisë, duke pritur mëshirën e Zotit tonë Jezu Krisht, për jetën e përjetshme” (Judës 1:20-21).

Duke i besuar vërtet Krishtit

“Dhe Perëndia i çdo hiri, që ju thirri në lavdinë e tij të përjetshme në Krishtin Jezus, mbasi të keni vuajtur për pak kohë, do t’ju bëjë të përsosur ai vetë, do t’ju bëjë të patundur, do t’ju forcojë dhe do t’ju vërë themel” (1 Pjetrit 5:10). Zoti mund ta përdorë vuajtjen për ta rritur e jo për ta shkatërruar atë besim që kemi tek Ai. Kemi tendencë për të menduar se është besimi i përsosur ai, që na jep mundësinë për t’i bërë ballë çdo lloj vuajtjeje. Por vuajtja në vetvete mund ta bëjë edhe më të fortë vendosshmërinë tonë për t’i shërbyer edhe më shumë Perëndisë. Sa herë që vuajmë për Zotin, i japim mundësinë Perëndisë për të na forcuar në shpirt: “Që t’ju japë, sipas pasurisë së lavdisë së vet, të forcoheni me fuqi nëpërmjet Frymës të tij në njeriun e përbrendshëm” (Efesianëve 3:16).

Tek 1 Pjetrit 2:23 lexojmë se si Krishti “kur e fyenin, nuk e kthente fyerjen, kur vuante, nuk kërcënonte, po dorëzohej tek ai që gjykon drejtësisht”. Në të njëjtën mënyrë, edhe ne duhet t’ia dorëzojmë gjithçka Perëndisë, pavarësisht se sa heqim e se sa vuajmë. Ata që veprojnë kështu, do ta shohin se do të bëhen më të fortë për të dëshmuar për Krishtin dhe do të mund të thonë si Pali: “Në fakt unë nuk kam turp për ungjillin e Krishtit, sepse ai është fuqia e Perëndisë për shpëtimin e cilitdo që beson” (Romakëve 1:16).

Përfundim

© Page created 31 March 2007