A ia vlen?

Teksti: Psalmi 73

Parathënie

Mendimet e Asafit këtu janë shumë të ngjashme me ato të besimtarëve të çdo brezi. Nëse gjithçka shkon mirë e bukur për ata që nuk besojnë, ndërkohë që i krishteri vuan gjatë gjithë jetës, atëherë a ia vlen të besosh në Perëndinë? Mishi e trupi njerëzor thonë 'jo', por ne, ashtu si edhe autori i këtij psalmi, duhet t'i shohim gjërat me syrin e Perëndisë: "Deri sa hyra në shenjtoren e Perëndisë dhe mora parasysh fundin e tyre" (Psalmi 73:17). Ata që nuk besojnë, nuk pyesin fare për Perëndinë. Nuk e marrin aspak në konsideratë faktin se duhet të besojnë në Krishtin dhe ta ndjekin Atë. Jobesimtarët duket sikur kanë më shumë begati e pasuri sesa fëmijët e Perëndisë: "Sepse i kisha zili mburravecët, duke parë mirëqënien e njerëzve të këqij" (Psalmi 73:3). Nganjëherë, na duket sikur do ishte më mirë sikur të mos besonim në Zot: "Më kot, pra, pastrova zemrën time dhe i lava duart në pafajësinë time" (Psalmi 73:13).

Ia vlen, sepse...

Dikur ishim të humbur në mëkat e të destinuar për në Ferr: "Sepse të gjithë mëkatuan dhe u privuan nga lavdia e Perëndisë" (Romakëve 3:23)... "Ndërmjet të cilëve edhe ne dikur jetuam në lakmitë e mishit tonë duke i plotësuar dëshirat e mishit dhe të mendjes, dhe ishim prej natyre bij të zemërimit, ashtu si edhe të tjerët" (Efesianëve 2:3).

Ia vlen, sepse...

Dikur ishim të dënuar: "Ai që beson në të nuk dënohet, por ai që nuk beson tashmë është dënuar, sepse nuk ka besuar në emrin e Birit të vetëmlindur të Perëndisë" (Gjoni 3:18)... "Tani, pra, nuk ka asnjë dënim për ata që janë në Krishtin Jezu, që nuk ecin sipas mishit, por sipas Frymës" (Romakëve 8:1).

Ia vlen, sepse...

Dikur mbanim mbi supe barrën e rëndë të fajit, një barrë, e cila na u hoq kur erdhëm tek kryqi i Kalvarit: "Prandaj nëse dikush është në Krishtin, ai është një krijesë e re; gjërat e vjetra kanë shkuar; ja, të gjitha gjërat u bënë të reja. Edhe të gjitha gjërat janë nga Perëndia që na pajtoi me veten përmes Jezu Krishtit dhe na dha shërbimin i pajtimit, sepse Perëndia e ka pajtuar botën me veten në Krishtin, duke mos ua numëruar njerëzve fajet e tyre dhe vuri ndër ne fjalën e paqtimit. Ne, pra, bëhemi lajmëtarë për Krishtin, sikurse Perëndia të këshillonte nëpërmjet nesh; dhe ne ju këshillojmë juve për hir të Krishtit: Paqtohuni me Perëndinë! Sepse ai bëri të jetë mëkat për ne ai që nuk njihte mëkat, që ne të bëhemi drejtësia e Perëndisë në të" (2 Korintasve 5:17-21).

Ia vlen, sepse...

Bota nuk kënaqet me ato që ka. Të pasurit duket sikur vuajnë më shumë nga depresioni, shqetësimet e ndryshme dhe dëshpërimi, sesa të varfërit. Mbreti Salomon e dinte mirë një fakt të tillë. Ai kishte më shumë pasuri, sesa ç'mund ta imagjinonim, por shpirtin e kishte të pakënaqur. I provoi të gjitha: alkolin, imoralitetin, shkollimin dhe mençurinë njerëzore. Por përgjigjen e gjeti brenda në zemër, kur tha: "Unë i kam parë tërë gjërat që bëhen nën diell; dhe ja, të gjitha janë gjëra të kota dhe një kërkim për të kapur erën" (Predikuesit 1:14). Njeriu gjen paqe e siguri të vërtetë vetëm atëherë, kur e kupton se vetëm Perëndia është Ai, që mund t'ia kënaqë shpirtin: "Cilin kam në qiell veç teje? Dhe mbi tokë nuk dëshiroj tjetër njeri veç teje" (Psalmi 73:25). Vetëm atëherë ka kuptim jeta e tij: "Dhe ne e dimë se të gjitha gjëra bashkëveprojnë për të mirë për ata që e duan Perëndinë, për ata që janë të thirrur sipas qëllimit të tij" (Romakëve 8:28).

Ia vlen, sepse...

Shtëpia jonë nuk është prej kësaj bote, sepse në këtë botë asgjë nuk ka vlerë të përjetshme: "Unë u kam dhënë atyre fjalën tënde dhe bota i ka urryer, sepse nuk janë prej botës, ashtu si edhe unë nuk jam prej botës. Unë nuk kërkoj që ti t’i heqësh nga bota, por që ti t’i mbrosh nga i ligu. Ata nuk janë nga bota, sikurse unë nuk jam nga bota" (Gjoni 17:14-16). Shtëpia jonë është me Krishtin: "Zemra juaj mos u trondittë; besoni në Perëndi dhe besoni edhe në mua! Në shtëpinë e Atit tim ka shumë banesa; përndryshe do t’ju thoja. Unë po shkoj t’ju përgatis një vend. Dhe kur të shkoj e t’ju përgatis vendin, do të kthehem dhe do t’ju marr pranë meje, që aty ku jam unë, të jeni edhe ju" (Gjoni 14:1-3). Duhet ta falenderojmë vazhdimisht Perëndinë për shpëtimin e mrekullueshëm, që na ka dhënë. Kur të arrijmë në Qiell, nuk do ta marrim fare në konsideratë sesa shumë kemi vuajtur për Krishtin: "Dhe nëse jemi bij, jemi dhe trashëgimtarë, trashëgimtarë të Perëndisë dhe bashkëtrashëgimtarë të Krishtit, nëse vuajmë më të dhe lavdohemi me të. Unë mendoj në fakt, se vuajtjet e kohës së tanishme nuk vlejnë aspak të krahasohen me lavdinë që do të shfaqet në ne" (Romakëve 8:17-18). 

Përfundim

Një komentator i Biblës, Xheimisën Foset-Braun, ka thënë: "Perëndia është i mirë ndaj popullit të Tij. Edhe pse begatia e të ligut dhe vuajtjet e të drejtit bënë që autori i psalmit 73 ta vinte në dyshim qeverisjen e Perëndisë, prapëseprapë, zemra e tij gjeti qetësi, tek pa, nën dritën e zbulesës së Perëndisë, shkatërrimin e tmerrshëm e të papritur të të ligut. Duke e qortuar veten për budallallëkun që tregoi, autori i psalmit iu drejtua përsëri Perëndisë dhe u kënaq me mirësinë dhe dashurinë e Tij".

Djalli do që ne të kujtojmë se nuk ia vlen të besosh tek Perëndia. Ai na shfaq para syve tërë botën e mbushur me kënaqësi e pasuri, por na i fsheh kurthet e veta, që janë gati ta zënë pre këdo, që s'e ka mendjen. Përkundrazi, Fryma e Shenjtë na drejton tek jeta e përjetshme, që është e bekuar me pasuri shpirtërore në praninë e Krishtit: "Ti do të më tregosh shtegun e jetës; ka shumë gëzim në praninë tënde; në të djathtën tënde ka kënaqësi në përjetësi" (Psalmi 16:11), sepse “ato gjëra që syri nuk i ka parë dhe veshi nuk i ka dëgjuar dhe nuk kanë hyrë në zemër të njeriut, janë ato që Perëndia ka përgatitur për ata që e duan atë”. Po Perëndia na i ka zbuluar me anë të Frymës së tij, sepse Fryma heton çdo gjë, edhe të thellat e Perëndisë" (1 Korintasve 2:9-10). A ia vlen të jesh i krishterë? Përgjigja ndaj kësaj pyetjeje varet nga fakti se kujt i besojmë.

© 22/3/2008