A je ti një i krishterë i përkushtuar?

"Janë ata Hebrenj? Jam edhe unë! Janë ata Izraelitë? Jam edhe unë! janë ata pasardhës të Abrahamit? Jam edhe unë. Janë ata shërbëtorë të Krishtit? Po flas si i pamend, unë jam edhe më tepër si këta; në mundime më tepër, në goditje më tepër, në burgje më tepër dhe shpesh në rrezik për vdekje. Nga Judenjtë mora pesë herë nga dyzetë kamxhike pa një. Tri herë më rrahën me shkopinj, një herë më qëlluan me gurë, tri herë m’u mbyt anija në det, kalova një ditë e një natë në humnerë. Në udhëtime të shpeshta në rreziqe lumenjsh, në rreziqe kusarësh, në rrezik nga ana e bashkëtdhetarëve, rreziqe nga ana johebrenjve, rreziqe në qytet, rreziqe në shkretëtirë, rreziqe në det, rreziqe midis vëllezërve të rremë, në lodhje e në mundim, në netët pa gjumë, në uri e në etje, shpesh herë në agjërime, në të ftohtë dhe në të zhveshur. Përveç këtyre gjërave të jashtme, ajo që më mundon çdo ditë është kujdesja për të gjitha kishat. Kush është i dobët, që të mos jem edhe unë? Kush është skandalizuar dhe unë të mos përvëlohem? Në qoftë se duhet të mburrem, unë do të mburrem me ato që kanë të bëjnë me dobësinë time. Perëndia dhe Ati i Zotit tonë Jezu Krisht, që është i bekuar përjetë, e di se unë nuk gënjej. Në Damask, qeveritari i mbretit Areta e ruante qytetin e Damaskasve për të më zënë, por nga një dritare më ulën përgjatë murit me një shportë, dhe shpëtova nga duart e tij" (2 Korintasve 11:22-33).

Parathënie

Kjo dëshmi, e shkruar nga apostulli Pal, na tregon se ai ishte një i krishterë i përkushtuar, që ia kishte besuar tërë jetën e vet Zotit Jezus Krisht. Shumica e të krishterëve të sotëm, po të ballafaqoheshin me vuajtjet dhe stërmundimet, që përjetoi Pali, do të iknin me vrap e do ta braktisnin besimin. Por Pali ishte i vendosur, që të ecte gjithnjë e më lart, gjithnjë e më përpara me Zotin, pavarësisht nga çmimi që mund të paguante për besimin e tij.

Një i krishterë i përkushtuar vë në përdorim çdo lloj mundësie

"Unë u jam borxhli Grekëve dhe barbarëve, të diturve dhe të paditurve. Kështu, aq sa varet nga unë, jam gati t’ju predikoj ungjillin edhe juve që jeni në Romë. Në fakt unë nuk kam turp për ungjillin e Krishtit, sepse ai është fuqia e Perëndisë për shpëtimin e cilitdo që beson, më parë Judeun e pastaj Grekun" (Romakëve 1:14-16).

Gjatë gjithë jetës së tij misionare, Pali u ballafaqua me shumë vështirësi. E, megjithatë, ai e konsideronte çdo vështirësi si një mundësi, për ta përhapur lajmin e mirë mes atyre, që nuk kishin dëgjuar fare rreth Krishtit. Pali kurrë nuk e lejonte veten, që të tundohej e të hiqte dorë nga detyra e tij, kur e shihte se e kishte jetën në rrezik: "Sepse m’u hap një derë e madhe dhe e efektshme, dhe kundërshtarë ka shumë" (1 Korintasve 16:9). Kishte raste, kur e kishte gjetur veten në kështjellën e Satanait, si p.sh. në Efes, një qytet i mbushur me magji. Por, në vend që të frikësohej, ai predikoi Krishtin: "Kështu fjala e Perëndisë shtohej dhe forcohej" (Veprat e Apostujve 19:20).

Një i krishterë i përkushtuar bën një jetë sakrifikuese

"Sa për veten time, unë do të shpenzoj me gëzim dhe do të shpenzohem për shpirtrat tuaja, megjithse ju dua më fort dhe më doni më pak" (2 Korintasve 12:15). 

Jetojmë në një epokë, në të cilën njerëzve iu thuhet që t'ia bëjnë qejfin sa më shumë vetes. Brenda për brenda kishës, shumica e besimtarëve nuk e kanë fare idenë se ç'kuptim ka një jetë sakrifikuese. Kujtojnë se të shkuarit në kishë, apo të dhënit e ofertës është sakrificë e madhe. Por, sakrifica e vërtetë është gatishmëria për ta përdorur jetën tonë për të mirën e të tjerëve. Një sakrificë e tillë nuk është ndihmë humanitare, apo bamirëse, por është një sakrificë, që e ka burimin tek dashuria hyjnore, e jo thjesht tek keqardhja.

Pali nuk pushoi së derdhuri jetën e tij për të mirën e të tjerëve, pavarësisht se, sa më shumë i donte, aq më pak e donin. Këtë lloj dashurie mund ta quajmë "dashuri joreciproke".

Një i krishterë i përkushtuar punon, ashtu siç e drejton Perëndia

"Dhe, që të mos më rritet mendja për shkak të jashtëzakonshmërisë së zbulesave, m’u dha një gjëmb në mish, një engjëll i Satanit, për të më rënë me grushta, që të mos mbahem me të madh. Lidhur me këtë iu luta tri herë Zotit që ta largonte nga unë. Por ai më tha: “Hiri im të mjafton, sepse fuqia ime përsoset në dobësi”. Prandaj me kënaqësi të madhe do të krenohem më tepër për dobësitë e mia, që fuqia e Krishtit të rrijë tek unë. Prandaj unë kënaqem në dobësi, në fyerje, në nevoja, në përndjekje, në ngushtica për shkak të Krishtit, sepse, kur jam i dobët, atëherë jam i fortë" (2 Korintasve 12:7-10).

Perëndia gjithmonë na jep fuqi, për ta kryer punën, për të cilën edhe na ka thirrur. Sapo të fillojmë të kujtojmë se jemi në gjendje, apo se kemi talent, për ta bërë vetë punën e Perëndisë, atëherë nuk do të mund ta shfaqim dot fuqinë e Tij. Ai na ka thirrur për të punuar për Të, ngaqë jemi të dobët. Edhe ne, ashtu si Pali, do të ndeshemi me botën, apo me fetë e rreme. Por, nëse vazhdojmë t'ia dëgjojmë zërin e t'i bindemi Frymës së Shenjtë, atëherë "në të gjitha këto gjëra ne jemi më shumë se fitimtarë për hir të atij që na deshi" (Romakëve 8:37).

Një i krishterë i përkushtuar bën një jetë të pastër, të ndarë nga bota

"Mos hyni në një zgjedhë bashkë me të pabesët, sepse ç’lidhje ka drejtësia me paudhësinë? Dhe çfarë afrie ka drita me terrin? Dhe ç’harmoni ka Krishti me Belialin? Ose ç’pjesë ka besimtari me jobesimtarin? Dhe çfarë marrëveshje ka tempulli i Perëndisë me idhujt? Sepse ju jeni tempulli i Perëndisë së gjallë, sikurse tha Perëndia: “Unë do të banoj në mes tyre, dhe do të ec ndër ta; do të jem Perëndia i tyre dhe ata do të jenë populli im”. Prandaj “dilni nga mesi i tyre dhe ndahuni prej tyre, thotë Zoti, dhe mos prekni asgjë të ndyrë, dhe unë do t’ju pranoj, dhe do të jem si një Atë për ju, dhe ju do të jeni për mua si bijtë e bijat, thotë Zoti i Plotfuqishëm” (2 Korintasve 6:14-18).

Një ndarje, apo një veçim i tillë duhet të vihet re sidomos në dy aspekte të jetës sonë të krishterë. Së pari, në mendjen tonë: "Por ne kemi mendjen e Krishtit" (1 Korintasve 2:16). Mendimet tona duhet të na ndajnë (të na veçojnë) automatikisht prej atyre që nuk e kanë mendjen e Krishtit. Së dyti, në sjelljen tonë. E si mund të themi se Krishti na e ka transformuar jetën, nëse vazhdojmë të sillemi si bota? Këto dy aspekte, pra, ndikojnë shumë në gjithçka që bëjmë e në gjithçka që themi, në mjedisin, që frekuentojmë dhe në shoqërinë që kemi. Besimtari që nuk bën një jetë të pastër, të veçuar nga bota, nuk ka fuqi për të jetuar një jetë normale të krishterë.    

Përfundim

© 6/12/2008