Brezi që e harroi Perëndinë

"Kur tërë ai brez u bashkua me etërit e vet, mbas atij doli një brez i ri që nuk e njihte Zotin, as veprat që kishte bërë për Izraelin" (Gjyqtarët 2:10).

Parathënie

Jetojmë në një kohë, që i përngjan kohës së Izraelit të vjetër. Populli izraelit e kishte përjetuar hirin e Perëndisë të derdhej mbi të. Kishte parë gjithashtu mrekullitë e kryera prej Zotit gjatë gjithë periudhës nga eksodi prej Egjiptit e deri në arritjen në Tokën e Premtuar. Izraelitët kishin korrur fitore të mëdha kundër armiqve edhe më të fuqishëm se vetë ata. Në të njëjtën mënyrë, edhe në ishujt britanikë Perëndia ka kryer vepra të mëdha për popullin anglez. Zoti përdori Gjon Uiklif, për shembull, për të përkthyer Biblën në anglisht. Për më tepër, për vite me rradhë, fushata ringjalljesh u drejtuan nga burra të tillë si p.sh. Gjon Ueslli, Çarls Spërxhën, D. L. Mudi, Dankën Kambëll, Evan Roberts, etj. Në të shkuarën, pra, Perëndia i bëri favor këtij vendi. Por sot, brezi i ri nuk di asgjë rreth Krijuesit dhe Shpëtimtarit të botës.

Njohuria rreth Perëndisë

Brezi i ri izraelit nuk e njihte Perëndinë. Ndoshta kishin dëgjuar rreth gjërave të mëdha që Perëndia kishte bërë për gjyshërit e stërgjyshërit e tyre, por këto i quanin si histori. Njohuria e fakteve biblike nuk barazohet me njohjen personale të Perëndisë. Ky brez nuk dinte asgjë fare lidhur me marrëdhënien e ngushtë, që duhej të kishin me Zotin, prandaj edhe habiteshin tek dëgjonin histori rreth Abrahamit, Moisiut, apo Jozueut. Perëndia nuk kishte vend në zemrat e tyre, sepse "secili bënte atë që i dukej e drejtë në sytë e tij" (Gjyqtarëve 17:6). Pa dyshim, ata talleshin me këdo që besonte tek i Gjithëpushtetshmi dhe tek dashuria, mëshira dhe mirësia e Tij. Ecnin rrugëve, duke u mburrur për mëkatet e tyre. E kishin harruar Perëndinë, sepse e kishin lënë mënjanë fjalën e Tij. Jetonin, sikur të mos egzistonte fare Zoti.

Pse nuk e njihnin Perëndinë?

Jozueu kishte vdekur: "Populli i shërbeu Zotit gjatë gjithë jetës së Jozueut dhe gjatë gjithë jetës së pleqve që jetuan pas Jozueut, dhe që kishin parë të gjitha veprat e mëdha që Zoti kishte bërë për Izraelin" (Gjyqtarëve 2:7)... "Izraeli i shërbeu Zotit gjatë gjithë jetës së Jozueut dhe gjatë gjithë jetës së pleqve që jetuan pas Jozueut dhe që dinin tërë veprat që Zoti kishte bërë për Izraelin" (Jozueu 24:31). Ndoshta, kujtonin se tani mund të zgjidheshin nga zinxhirët dhe të bënin si t'iua kishte qejfi.

Jozueu, përsa kohë që kishte qenë udhëheqësi i popullit, kishte patur përgjegjësinë për t'iu mësuar e për t'iu egzekutuar atyre Ligjin e Perëndisë: "Jini, pra, shumë të vendosur në zbatimin dhe vënien në praktikë të ligjit të Moisiut, pa u shmangur as djathtas as majtas, pa u përzier me kombet që mbeten midis jush; nuk do të përmendni as emrin e perëndive të tyre dhe nuk do të betoheni për ta; nuk do t’i shërbeni dhe nuk do të bini përmbys para tyre; por do të lidheni ngushtë me Zotin, Perëndinë tuaj, siç keni bërë deri sot...Tregoni, pra, kujdes të madh për shpirtrat tuaj, për ta dashur Zotin, Perëndinë tuaj" (Jozueu 23:6-8, 11). Ka të ngjarë që, pas vdekjes së Jozueut, të mos ketë patur njeri aq të perëndishëm si ai, që ta drejtonte përsëri popullin e Izraelit. Jozueu e kishte nderuar Zotin, që prej fillimit të qeverisjes së tij e deri në momentin e vdekjes: "Prandaj tani t’ia kini frikën Zotit dhe shërbejeni me ndershmëri dhe besnikëri; hiqni perënditë të cilëve u shërbyen etërit tuaj matanë lumit dhe në Egjipt, dhe vihuni në shërbim të Zotit. Dhe në rast se ju duket një gjë e keqe t’i shërbeni Zotit, zgjidhni sot kujt doni t’i shërbeni, o perënditë të cilëve u shërbyen etërit tuaj matanë lumit, o perënditë e Amorejve, në vendin e të cilëve ju banoni sot; sa për mua dhe për shtëpinë time do t’i shërbejmë Zotit" (Jozueu 24:14-15). Izraelitët u betuan se do ta nderonin Perëndinë, ashtu siç i kishte mësuar Jozueu: "Atëherë populli u përgjigj dhe tha: "Larg qoftë që ne të braktisim Zotin për t’u shërbyer perëndive të tjera!...Populli iu përgjigj Jozueut: "Ne do t’i shërbejmë Zotit, Perëndisë tonë, dhe do t’i bindemi zërit të tij" (Jozueu 24:16, 24). Por, sa shpejt e braktisën Zotin! "Bijtë e Izraelit bënë atë që ishte keq në sytë e Zotit dhe u vunë në shërbim të Baalit; ata braktisën Zotin, Perëndinë e etërve të tyre, i cili i kishte nxjerrë nga Egjipti, dhe adhuruan perëndi të tjera ndërmjet perëndive të popujve që i rrethonin, ranë përmbys para tyre dhe kështu provokuan zemërimin e Zotit; ata brakisën Zotin dhe u vunë në shërbim të Baalit dhe të Ashtarothit" (Gjyqtarëve 2:11-13). E hodhën poshtë fjalën e Perëndisë: "Mjerisht ata nuk i dëgjonin as gjyqtarët e tyre, por kurvëroheshin përpara perëndive të tjera dhe binin përmbys para tyre. Ata braktisën shpejt rrugën e ndjekur nga etërit e tyre, të cilët u ishin bindur urdhrave të Zotit; por ata nuk vepruan ashtu" (Gjyqtarëve 2:17). Ishin gati për t'u gjykuar prej Tij: "Prandaj mëria e Zotit u ndez kundër Izraelit, dhe ai tha: "Duke qenë se ky komb ka shkelur besëlidhjen që unë kisha përfunduar me etërit e tyre dhe ata nuk i janë bindur zërit tim" (Gjyqtarëve 2:20).

Po sot?

Ku janë ata njerëz të Perëndisë, që janë gati të ngrihen e t'i thonë këtij kombi që të pendohet për mëkatet? Drejtuesit e kishave shtetërore janë ose liberalë, ose pasues të "Atit të gënjeshtrave" (shiko Gjoni 8:44). Ndaj edhe nuk mund të presim që ata të na udhëheqin nga ana shpirtërore. Të paktë janë ata pastorë e predikues, që nuk pranojnë të kompromentohen me botën e me fenë e rreme. Nëse situata është kaq e keqe tani, vallë, si do të jetë në brezin e ardhshëm? "Të pabesët do të zbresin në Sheol; po, të gjitha kombet që harrojnë Perëndinë" (Psalmi 9:17). Pa dyshim, pra, kemi nevojë që Perëndia të veprojë përsëri.

Si prindërit, ashtu edhe drejtuesit kishtarë e këtij vendi janë përgjegjës për rritjen shpirtërore të brezit të ri: "Dhe ju, etër, mos provokoni për zemërim fëmijtë tuaj, por i edukoni në disiplinë dhe në këshillë të Zotit" (Efesianëve 6:4)... "Dhe ato që dëgjove nga unë përpara shumë dëshmitarëve, jepua njerëzve besnikë, që do të jenë të aftë të mësojnë edhe të tjerë" (2 Timoteut 2:2). Na duhet një brez, ndërgjegja e të cilit të jetë e drejtuar prej fjalës së Perëndisë e jo prej standarteve të botës: "Dhe Fryma e thotë shkoqur se në kohët e fundit disa do ta mohojnë besimin, duke u vënë veshin frymëve gënjeshtare dhe doktrinave të demonëve, që flasin gënjeshtra me hipokrizi, të damkosur në ndërgjegjen e tyre" (1 Timoteut 4:1-2).

Përfundim

© 24/5/2008