Druri i Jetës

"Dhe më tregoi lumin e pastër të ujit të jetës, te kthjellët si kristali, që dilte nga froni i Perëndisë dhe i Qengjit. Në mes të sheshit të qytetit, këtej e andej lumit, ishte druri i jetës që jep dymbëdhjetë fruta, dhe që nxjerr frutin e saj në çdo muaj; dhe gjethet e drurit janë për shërim të kombeve. Dhe asnjë mallkim nuk do të ketë më; dhe në të do të jetë froni i Perëndisë dhe i Qengjit, dhe shërbëtorët e tij do t’i shërbejnë; ata do të shohin fytyrën e tij; dhe emri i tij do të jetë mbi ballin e tyre. Dhe atje natë nuk do të ketë; edhe nuk kanë nevojë për llambë, as për dritë dielli, sepse Zoti Perëndi i ndriçon; dhe ata do të mbretërojnë në shekuj të shekujve" (Zbulesa 22:1-5).

Parathënie

Druri i Jetës (ose Pema e Jetës) përmendet 10 herë me rradhë në Bibël: tre herë tek Zanafilla, ku, për shkak të mëkatit të vet, njeriu nuk mund t'i afrohej dot kësaj peme; tre herë të tjera tek Zbulesa, ku Druri i Jetës zë përsëri vendin e tij të rëndësishëm në Parajsë, dhe katër herë tek Fjalët e Urta, ku ai na paraqet mënyrën e jetesës së atyre, që e ndjekin Perëndinë.

Parajsa e Humbur

"Pastaj Zoti Perëndi bëri që të mbijnë nga toka lloj-lloj pemësh të këndshme nga pamja dhe që jepnin fruta të mira për t’u ngrënë; në mes të kopshtit gjendeshin edhe pema e jetës dhe pema e njohjes të së mirës dhe të së keqes" (Zanafilla 2:9).

Zoti i dha urdhër Adamit, që të mos hante fruta nga "pema e sprovës": "Ha bile lirisht nga çdo pemë e kopshtit; por mos ha nga pema e njohjes të së mirës dhe të së keqes, sepse ditën që do të hash prej saj ke për të vdekur me siguri" (Zanafilla 2:16-17). Pikërisht, pranë "pemës së sprovës", njeriu ia vuri veshin Satanait dhe pruri kështu mëkatin në botë: "Por gjarpri ishte më dinaku ndër të gjitha bishat e fushave që Zoti Perëndi kishte krijuar, dhe i tha gruas: "A ka thënë me të vërtetë Perëndia: "Mos hani nga të gjitha pemët e kopshtit?...Me qenë se dëgjove zërin e gruas sate dhe hëngre nga pema për të cilën të kisha urdhëruar duke thënë: "Mos ha prej saj," toka do të jetë e mallkuar për shkakun tënd, ti do të hash frutin e saj me mund tërë ditët e jetës sate" (Zanafilla 3:1, 17)... "Prandaj, ashtu si me anë të një njeriu të vetëm mëkati hyri në botë dhe me anë të mëkatit vdekja, po ashtu vdekja u shtri tek të gjithë njerëzit, sepse të gjithë mëkatuan" (Romakëve 5:12). Mëkati i njeriut, si rezultat, shkaktoi një ndarje mes tij dhe Perëndisë: "Por paudhësitë tuaja kanë shkaktuar një ndarje midis jush dhe Perëndisë tuaj, dhe mëkatet tuaja kanë bërë të fshihet fytyra e tij prej jush, që të mos ju dëgjojë më" (Isaia 59:2).

Po të mos kishte ndërhyrë menjëherë Perëndia, atëherë njeriu do të kishte jetuar i ndarë përgjithmonë prej Tij, d.m.th. nuk do të egzistonte asnjë lloj pendimi, që të mund ta kthente njeriun prapë tek Zoti. Jeta do të ishte Ferr i gjallë mbi tokë: "Dhe Zoti Perëndi tha: "Ja, njeriu u bë si një prej nesh, sepse njeh të mirën dhe të keqen. Dhe tani nuk duhet t’i lejohet të shtrijë dorën e tij për të marrë edhe nga pema e jetës kështu që, duke ngrënë nga ajo, të jetojë për gjithnjë". Prandaj Zoti Perëndi e dëboi njeriun nga kopshti i Edenit, me qëllim, që të punonte tokën nga e cila kishte dalë. Kështu ai e dëboi njeriun; dhe vendosi në lindje të kopshtit të Edenit kerubinët që vërtisnin nga çdo anë një shpatë flakëruese për të ruajtur rrugën e pemës së jetës" (Zanafilla 3:22-24).

Parajsa e Restauruar

Zoti Jezus Krisht erdhi në këtë botë, për ta rregulluar përsëri marrëdhënien e njeriut me Perëndinë: "Sepse Biri i njeriut erdhi të kërkojë dhe të shpëtojë atë që kishte humbur” (Luka 19:10)... "Krishti Jezus erdhi në botë për të shpëtuar mëkatarët" (1 Timoteut 1:15). Vetëm nëpërmjet Krishtit, ne kemi të drejtën për të patur jetë të përjetshme, atëherë kur pendohemi për mëkatin në jetën tonë: "Kush ka veshë, le të dëgjojë atë që u thotë Fryma kishave: kujt fiton do t’i jap të hajë nga pema e jetës, që është në mes të parajsës së Perëndisë” (Zbulesa 2:7). Një ditë, ata që e pranojnë Krishtin si Shpëtimtarin e tyre, do të hanë prej po asaj peme, nga prania e së cilës u dëbua edhe Adami: "Por të gjithë atyre që e pranuan, ai u dha pushtetin të bëhen bij të Perëndisë, atyre që besojnë në emrin e tij" (Gjoni 1:12)... "Dhe më tregoi lumin e pastër të ujit të jetës, te kthjellët si kristali, që dilte nga froni i Perëndisë dhe i Qengjit. Në mes të sheshit të qytetit, këtej e andej lumit, ishte druri i jetës që jep dymbëdhjetë fruta, dhe që nxjerr frutin e saj në çdo muaj; dhe gjethet e drurit janë për shërim të kombeve" (Zbulesa 22:1-2)... "Lum ata që i kryejnë urdhërimet e tij, që të kenë të drejtën për drurin e jetës dhe për të hyrë në portat e qytetit" (Zbulesa 22:14).

Parajsa në mes Qiellit dhe Tokës

Përsa kohë që jemi në tokë, mund të kënaqemi me "parashikimin e lavdisë hyjnore", derisa të vijë dita, kur të hyjmë në Qytetin Qiellor dhe të na lejohet që të hamë prej Pemës së Jetës. Fruti i Pemës së Jetës është pjesërisht i dukshëm në jetën e atyre, që ecin në besim, shenjtëri dhe bindje ndaj Zotit. Ky frut përmendet edhe në librin e Fjalëve të Urta.

Mençuria që vjen prej Perëndisë, "është një dru i jetës për ata që e kapin dhe lum ata që mbahen fort atje" (Fjalët e Urta 3:18). Fruti i lumturisë qiellore mund të shijohet vetëm prej atyre, që e duan Zotin: "Lum ai njeri që ka gjetur diturinë dhe njeriu që ka përftuar arsyen" (Fjalët e Urta 3:13).

Ata, që jetojnë jetë të ndershme, e vërtetojnë se e kanë Pemën e Jetës brenda tyre: "Fryti i të drejtit është një dru i jetës, dhe ai që shtie në dorë shpirtërat është i urtë" (Fjalët e Urta 11:30).

Ata që janë të shpëtuar, kanë përbrenda një shpresë, që do të bëhet realitet: "Pritja e zgjatur e ligështon zemrën, por dëshira e plotësuar është një dru i jetës" (Fjalët e Urta 13:12). Shpresa jonë më e mirë dhe më e madhe është ajo "shpresë e lume dhe të shfaqurit e lavdisë të të madhit Perëndi dhe të Shpëtimtarit tonë Jezu Krisht" (Titit 2:13).

Ata që, në jetën e tyre të përditshme, manifestojnë diçka prej Pemës së Jetës, iu flasin fjalë jete të gjithëve atyre, që i rrethojnë: "Një gjuhë e shëndoshë është një dru i jetës, por gjuha e çoroditur e sfilit shpirtin" (Fjalët e Urta 15:4)... "Sepse ne jemi për Perëndinë era e këndshme e Krishtit ndër ata që shpëtohen dhe ndër ata që humbasin; për këta një erë vdekjeje në vdekje, po për ata erë jete në jetë. Dhe kush është i zoti për këto?" (2 Korintasve 2:15-16).

Përfundim                      

© 9/10/2008