Krishtërim i Përqëndruar tek Kryqi

Teksti i studimit: 1 Korintasve 1:18-2:5

Parathënie

Pasazhi i mësipërm na jep udhëzim, lidhur me të vërtetën themelore të kishës së vërtetë të krishterë. Në qendër të kishës së vërtetë duhet të jetë Krishti dhe Kryqi, d.m.th. kisha e vërtetë as nuk duhet të bazohet, as nuk duhet të deklarojë asgjë tjetër, përveçse asaj, që përputhet me doktrinën e "Jezu Krishtit edhe atë të kryqëzuar" (1 Korintasve 2:2).

Dy lloj mënyrash jetese

"Sepse mesazhi i kryqit është marrëzi për ata që humbin, por për ne që shpëtohemi është fuqia e Perëndisë. Sepse është shkruar: “Do të bëj të humbasë dituria e të diturve, dhe do ta asgjësoj zgjuarësinë e të zgjuarve”. Ku është i dituri? Ku është skribi? Ku është debatuesi i kësaj epoke? A nuk e bëri të marrë Perëndia diturinë e kësaj bote? Sepse, duke qenë se nëpërmjet diturisë së Perëndisë bota nuk e njohu Perëndinë me urtinë e vet, Perëndisë i pëlqeu të shpëtojë ata që besojnë nëpërmjet marrëzisë së predikimit, sepse Judenjtë kërkojnë një shenjë dhe Grekët kërkojnë dituri, por ne predikojmë Krishtin të kryqëzuar, skandal për Judenjtë dhe marrëzi për Grekët" (1 Korintasve 1:18-23).

Në tekstin e mësipërm, fjala "botë" i referohet shoqërisë, në të cilën jetojmë, si edhe qënieve të tjera njerëzore, që na rrethojnë. Njerëzimi përpiqet të gjejë kënaqësi të përjetshme, nëpërmjet filozofisë, fesë dhe diturisë mistike. Pali na përshkruan këtu dy tipe njerëzish:

1. Grekët

Grekët kishin një etje të jashtëzakonshme për njohuri. Donin të dinin gjithçka, pak rëndësi kishte se ç'lloj njohurie ishte. "Mësojnë gjithnjë dhe kurrë nuk mund të arrijnë në njohjen e plotë të së vërtetës" (2 Timoteut 3:7). Perënditë që adhuronin, ishin personifikim i diturisë, që ata vetë kishin akumuluar për shekuj me rradhë. Këto perëndi ishin thjesht shpikje të imagjinatës së tyre. Duke u bërë kështu adhurues të shumë perëndive (panteistë), ata kishin harruar të adhuronin të vetmin Perëndi të vërtetë: "Atëherë Pali, duke qëndruar në këmbë në mes të Areopagut, tha: “O burra athinas, unë shoh se në të gjitha gjërat ju jeni shumë fetarë”. Sepse, duke ecur e duke vënë re objektet e kultit tuaj, gjeta edhe një altar mbi të cilin është shkruar: "PERËNDISË SË PANJOHUR". Atë, pra, që ju e adhuroni pa e njohur, unë po jua shpall" (Veprat e Apostujve 17:22-23).

2. Judenjtë

Judenjtë kërkonin manifestim fuqie, për ta vërtetuar nëse diçka ishte e vërtetë apo jo. Këtë karakteristikë ata e kishin shfaqur, qëkur u çliruan prej Egjiptit nga skllavëria. "Ky brez i mbrapshtë dhe kurorëshkelës kërkon një shenjë, por asnjë shenjë nuk do t’i jepet, përveç shenjës së profetit Jona. Në fakt ashtu si Jona qëndroi tri ditë e tri net në barkun e peshkut të madh, kështu Biri i njeriut do të qëndrojë tri ditë e tri net në zemër të tokës" (Mateu 12:39-40). Ata mund të kenë qenë më besimtarë sesa kombet e tjera, por prapëseprapë, etja e tyre për shenja e mrekulli i kishte larguar prej Perëndisë.

A nuk mund ta vëmë re dot të njëjtën gjë, tek ndodh sot si në kishë, ashtu edhe në botë? Ka besimtarë, që me zor e pranojnë atë, që iu mëson Bibla. Njerëz të tillë janë gati të udhëtojnë deri në fund të botës, vetëm e vetëm për të dëgjuar zbulime të reja, apo të ashtu-quajtura 'mrekulli', të kryera prej sharlatanëve, që hiqen si shërbëtorë të Krishtit. "Dhe nuk është për t’u çuditur, sepse Satanai vet shndërrohet në engjëll drite. Nuk është, pra, gjë e madhe, nëse edhe punëtorët e tij shndërrohen në punëtorë (marrin trajtën e punëtorëve) të drejtësisë, fundi i të cilëve do të jetë sipas veprave të tyre" (2 Korintasve 11:14-15)... "Kurse për ata që janë të thirrur, qofshin Judenj ose Grekë, predikojmë Krishtin, fuqia e Perëndisë dhe diturinë e Perëndisë; sepse marrëzia e Perëndisë është më e ditur se njerëzit dhe dobësia e Perëndisë më e fortë se njerëzit" (1 Korintasve 1:24-25). Kur Perëndia i shfaqi njeriut rrugën e vetme të shpëtimit, Ai nuk i mori shembull as grekëve, as judenjve. Në vend që të dërgonte një manifestim fuqie, apo një arsyetim mistik, Ai dërgoi në tokë një Person. Askush, as greku, as judeu, nuk mund ta kishin gjetur dot një mënyrë të tillë shpengimi. Për besimtarin e vërtetë, kryqëzimi i Zotit Jezus Krisht nuk është një fund fatkeqe i një jete plot premisa. Përkundrazi, ai është vetë themeli i mesazhit të krishterë. Sakrifica e Birit të Vetëmlindur të Perëndisë mbi kryqin e Kalvarit është manifestimi më i fuqishëm i diturisë së Perëndisë, që ka parë, e që ka për të parë ndonjëherë bota.

Si mund ta kuptojmë, nëse një kishë është e përqendruar tek kryqi?

"Shikoni në fakt thirrjen tuaj, vëllezër, sepse ndër ju ka jo shumë të ditur sipas mishit, jo shumë të fuqishëm, jo shumë fisnikë, por Perëndia ka zgjedhur gjërat e marra të botës për të turpëruar të urtët; dhe Perëndia ka zgjedhur gjërat e dobëta të botës për të turpëruar të fortët; dhe Perëndia ka zgjedhur gjërat jo fisnike të botës dhe gjërat e përçmuara, edhe gjërat që nuk janë, për të asgjësuar ato që janë, që asnjë mish të mos mburret përpara tij. Por prej tij ju jeni në Krishtin Jezus, i cili nga Perëndia u bë për ne dituri, drejtësi, shenjtërim dhe shpengim, që, sikurse është shkruar: “Ai që mburret, le të mburret në Zotin” (1 Korintasve 1:26-31).

Pali na thotë që ta shikojmë mirë se kush e përbën Trupin e Krishtit. Anëtarët e vërtetë të Trupit të Tij nuk kanë kërkuar, që ta meritojnë pozitën e tyre në Qiell, nëpërmjet diturisë njerëzore, fuqisë apo njohurive. Përkundrazi, ata kanë ardhur tek Perëndia, përmes kryqit. "Dhe unë, kur të jem ngritur lart nga toka, do t’i tërheq të gjithë tek unë” (Gjoni 12:32). Njerëz të tillë erdhën tek Krishti duarbosh e me zemër të rënduar, por morën prej Tij dhuratën më të madhe. Njerëz të tillë nuk mburren, as në njohuri, as në mrekulli, por në Perëndinë, që iu shpëtoi shpirtin, nëpërmjet gjakut të Krishtit.

Njerëzve të tillë iu del nga goja, ajo që kanë në zemër: "Edhe unë, o vëllezër, kur erdha te ju, nuk erdha me shkëlqim fjalësh a diturie, që t’ju shpall dëshminë e Perëndisë, sepse e vendosa që të mos di tjetër gjë ndër ju, veç Jezu Krishtit edhe atë të kryqëzuar. Edhe unë kam qenë te ju me dobësi, me frikë dhe drithërimë të madhe. Dhe fjala ime dhe predikimi im nuk u bënë me fjalë mbushamendëse nga dituria njerëzore, por në dëftim të Frymës dhe të fuqisë, që besimi juaj të mos qëndrojë mbi diturinë e njerëzve, po mbi fuqinë e Perëndisë" (1 Korintasve 2:1-5). Pali foli për Krishtin, jo për njohuritë njerëzore. Ai predikoi rreth kryqit, jo rreth shenjave e mrekullive. Ishte i dobët, e megjithatë iu shërbeu të tjerëve, i vajosur prej Frymës së Shenjtë. Kryqi i Krishtit ishte në qendër të mesazhit të tij. Sot, shohim kisha të tëra, që iu shkojnë pas njerëzve të caktuar, apo shenjave e mrekullive, që janë të etur për zbulime të reja. Por, ah, sa të paktë janë ata, që, me përulësi, e bazojnë jetën e tyre tek fjala e përsosur e Perëndisë!

Përfundim

© 3/1/2009