Ushtrimi shpirtëror

"Prandaj edhe ne, duke qenë të rrethuar nga një re kaq e madhe dëshmimtarësh, duke hedhur tej çdo barrë dhe mëkatin që na qarkon vazhdimisht duke na joshur, le të rendim me durim në udhën që është përpara nesh, duke i drejtuar sytë te Jezusi, kreu dhe plotësonjësi i besimit, i cili, për gëzimin që ishte përpara tij, duroi kryqin duke e përçmuar fyerjen dhe u ul në të djathtën e fronit të Perëndisë. Kujtoni, pra, atë që duroi një kundërshtim të tillë nga ana e mëkatarëve kundër tij, që të mos lodheni dhe të ligështoheni në shpirtin tuaj" (Hebrenjve 12:1-3).

Parathënie

Tek 1 Timoteut 4:8, Pali shkruan: "Ushtrimi i trupit është i dobishëm për pak gjë, kurse perëndishmëria është e dobishme për çdo gjë, sepse përmban premtimin e jetës së tashme dhe të asaj që do të vijë". Kjo do të thotë se, ashtu siç ushtrimi fizik i bën mirë trupit, ashtu edhe ushtrimi shpirtëror i bën mirë shpirtit. Në këtë vit të 2008-s, kur të gjithë e kanë mendjen tek Lojrat Olimpike në Bejxhing, ky tekst është me vend. Apostulli përdor atletikën si shprehje figurative, për të na shfaqur rëndësinë e ushtrimit shpirtëror.

Pararendësit

Fillimisht, vini re përdorimin e fjalës "prandaj" në hyrje të këtij studimi. Pali po iu thotë lexuesve të tij, që t'i kthejnë sytë tek kapitulli i mëparshëm, ku flitet rreth burrave e grave me famë të madhe për besimin e tyre, të cilët qëndruan të patundur në atë që besonin. Ndoshta, këta janë ajo "reja kaq e madhe e dëshmitarëve", d.m.th. shembulli ynë, që na tregon se ç'është besimi i vërtetë. Duket sikur Pali po na i përshkruan këta besimtarë si spektatorë, që na inkurajojnë, që të durojmë deri në fund. "Ai që do të qëndrojë deri në fund, do të shpëtojë" (Mateu 10:22). Edhe pse nuk duhet ta marrim fjalë për fjalë këtë analogji, ngaqë nuk besojmë se ata që janë në Qiell, na vëzhgojnë, për të parë se ç'bëjmë ne këtu në tokë, prapëseprapë, këta burra e gra besimtare vrapuan para nesh në garë, për të na treguar se fitimi i çmimit është vërtet një gjë e mundshme. Por, mbi të gjitha, Pararendësi më i Madh na e ka treguar rrugën, që duhet të ndjekim: "Ku ka hyrë Krishti, si pararendës për ne" (Hebrenjve 6:20).

Hidhni tej çdo lloj pengese

Barrët, që na e ngadalësojnë progresin, janë gjërat e kota të jetës, si edhe mëkatet, që vazhdimisht na rrethojnë. Jo të gjitha gjërat janë mëkatare, por ato mund të mos jenë aq të dobishme për jetën tonë shpirtërore. Nuk duhet ta lejojmë punën, pasurinë, hobin, apo marrëdhëniet personale të na shkaktojnë, që ta harrojmë atë, që ka më shumë rëndësi në jetë. Duhet ta kemi mendjen tek gara e jetës së përjetshme. Gjithashtu, duhet ta hedhim tej, njëherë e përgjithmonë, atë mëkat, që e duam shumë, sepse përndryshe, ai do të na tundojë e do të na largojë nga Krishti, e pastaj, do ta humbim garën, ose do të skualifikohemi. Në Lojrat Olimpike, nuk ka asnjë rregull, që thotë se atletit i ndalohet të marrë bukë me vete, mbi supe. Por, atleti e di vetë se një gjë e tillë do t'i bëhet pengesë dhe kështu do ta humbasë shansin e fitimit të garës! Nuk duhet ta lejojmë askënd dhe asgjë, që të na pengojë. "Ju vraponit bukur; kush ju ka penguar që të mos i bindeni së vërtetës?" (Galatasve 5:7).

Vraponi!

Asnjë i krishterë nuk duhet të jetë spektator, thjesht duke shikuar të tjerët tek vrapojnë drejt lavdisë. Të gjithë duhet të jemi në garë së bashku. Gara nuk është sprint 100 metrash, por një maratonë, që zgjat gjatë gjithë jetës. "Vrapimi nuk fitohet nga ai që është i shpejtë" (Predikuesit 9:11). Në greqisht, fjala "garë" është "agon", nga e cila rrjedh edhe fjala "agoni". Kjo na tregon se gara nuk ka për të qenë e lehtë. Do të ketë raste, kur, gjatë rrugës, do të ndihemi të dobët e gati për të hequr dorë nga vrapimi. E kush e tha se jeta e krishterë është fushë me lule?! Në fakt, ose jemi duke përparuar, ose jemi duke u kthyer mbrapsht - vetë e kemi në dorë. Ka shumë besimtarë, që kënaqen thjesht duke vrapuar në 'vend numëro'. Por ky nuk është as vrapim, as garë. "A nuk e dini se ata që vrapojnë në pistë, vërtetë vrapojnë të gjithë, por vetëm një e fiton çmimin? Vraponi në mënyrë që ta merrni" (1 Korintasve 9:24).

Përqëndrimi i vëmendjes

Vëmendjen duhet ta kemi të përqëndruar jo tek ata, që vrapojnë rreth e rrotull nesh, por tek ajo që kemi përpara. Pak rëndësi ka se kë kemi mbrapa. Përkundrazi, duhet të vazhdojmë t'i mbajmë sytë të ngulur tek Jezusi. Mund t'iu hedhim një vështrim atyre, që kanë vrapuar para nesh (ashtu siç e pamë edhe tek Hebrenjve 11), por vëmendjen duhet ta kemi të përqëndruar tek Zoti dhe vetëm tek Ai. "Kini në mend gjërat që janë atje lart, jo ato që janë mbi tokë" (Kolosianëve 3:2). Burrat dhe gratë besimtare, martirët, misionarët dhe predikuesit e ndryshëm janë shembull për ne. Por vetëm Krishti është Ai, që ka paguar sakrificën më të madhe, ndaj edhe duhet ta ndjekim Atë drejt çmimit. "Sepse për këtë ju u thirrët, sepse edhe Krishti e vuajti për ne, duke ju lënë një shembull, që të ecni pas gjurmës së tij" (1 Pjetrit 2:21). Nëse duam të jemi fitimtarë, atëherë nuk duhet t'i kthejmë sytë mbrapa, apo ta ngadalësojmë hapin. "Por ata që shpresojnë te Zoti fitojnë forca të reja, ngrihen me krahë si shqiponja, vrapojnë pa u lodhur dhe ecin pa u lodhur" (Isaia 40:31). Do të rrëzohemi e do të biem, po qe se i heqim sytë nga Jezusi dhe shikojmë rrethanat ku ndodhemi. Por, përsa kohë që vazhdojmë t'i mbajmë sytë të ngulur tek Ai, nuk do të kemi rrezik dështimi. Vetëm Ai është "kreu dhe plotësonjësi i besimit".

Përfundim                      

© 6/9/2008