Ati i djalit plangprishës

Teksti i studimit: Luka 15:11-32

Parathënie

Sa predikime keni dëgjuar mbi Djalin Plangprishës? Shumë pak prej tyre flasin rreth figurës së babait në këtë histori. Kjo ka të bëjë zakonisht me faktin se qoftë pastorët, qoftë dëgjuesit, nuk e kuptojnë, apo nuk e vlerësojnë sa duhet karakterin e Perëndisë Atë, i Cili simbolizohet prej babait të djalit plangprishës.

Vullneti i atit

Në këtë shëmbëlltyrë, na thuhet se babai e kishte bërë gati testamentin për dy bijtë e tij. Djali i madh i ishte bindur besnikërisht gjithçkaje, që i kishte thënë i ati, kurse të voglit egoistik i mungonte vetë-kontrolli, ngaqë kërkonte të jetonte vetëm për të tashmen. "Më i riu i tyre i tha babait: "Atë, më jep pjesën e pasurisë që më takon". Dhe i ati ua ndau mes tyre pasurinë" (Luka 15:12).

Babai ishte i njeri i drejtë, ndaj edhe të dy bijtë e tij morën të njëjtën pjesë pasurie, kur ai ishte akoma gjallë. Por, që nga ai moment, prej tyre pritej që ta përdornin me kujdes e maturi, atë shumë, që iu ishte dhënë. Çdo njeri është i lirë të veprojë e të vendosë si të dojë dhe kjo liri e ky vullnet i lirë nuk humbet aspak, kur njeriu i beson Krishtit për shpëtim. Babai nuk i detyroi bijtë, që të bënin atë që s'donin. Përkundrazi, të dy djemtë ishin të lirë të iknin nga shtëpia e ta bënin rrush e kumbulla gjithë pasurinë e tyre. Të dy bijtë e donin babanë e tyre, por i vogli donte të bënte një jetë qejfi, e jo të merrej me punë monotone. Ai "shkoi në një vend të largët dhe atje e prishi gjithë pasurinë, duke bërë një jetë të shthurur" (Luka 15:13). E shohim, pra, se Perëndia i derdh bekimet e Tij, si mbi të drejtin, ashtu edhe mbi të padrejtin. "Për të qenë bij të Atit tuaj, që është në qiej, sepse ai bën të lindë diellin e tij mbi të mirët dhe mbi të këqijtë, dhe bën të bjerë shi mbi të drejtët dhe të padrejtët" (Mateu 5:45).

Dashuria e atit

Babai i donte të dy djemtë e tij njëlloj. Kjo histori na tregon se ai e deshi birin e tij plangprishës, edhe atëherë kur ky bir po bënte një jetë mëkatare. Perëndia na do, edhe atëherë kur jemi të zhytur në mëkat. Djali plangprishës e nisi udhëtimin e tij, duke dashur thjesht ta shikonte botën, por përfundoi, duke e lejuar botën t'i hynte në zemër. U largua prej të atit, ngaqë donte t'i kënaqte dëshirat e veta epshore. Por, shumë shpejt, ai e kuptoi se babai e donte akoma. E kuptoi se po të kthehej në shtëpi, i ati nuk do ta hidhte poshtë, por do ta pranonte me dashuri.

Njeriu, që është vërtet i shpëtuar, por që largohet prej Perëndisë dhe shkon drejt botës, gjithmonë do ta mbajë mend premtimin se Perëndia e do akoma dhe se Ai po e thërret, që të kthehet përsëri në shtëpinë e Tij. Në zemrën e një njeriu të tillë ka 'diçka', që e bën atë, që të mos e harrojë dashurinë dhe dhembshurinë e Perëndisë. Është pikërisht një njohuri e tillë mbi dashurinë e Perëndisë, që i bën mëkatarët të kthehen tek Zoti, atëherë kur iu vijnë mendtë: "Tërhiqmë te ti! Ne do të rendim pas teje! Mbreti më çoi në dhomat e tij. Ne do të kënaqemi dhe do të gëzohemi te ti; ne do ta kujtojmë dashurinë tënde më shumë se verën. Kanë të drejtë që të duan" (Kantiku i kantikëve 1:4).

Shtëpia e atit

Mjafton t'i shohësh ata, që merren me drogë, apo që pijnë alkol, dhe e kupton se mëkati ta shkatërron jetën. Djalit plangprishës iu kujtuan bekimet e shtëpisë së atit të tij, atëherë kur mëkati ia kishte shkatërruar jetën. "Dhe ai dëshironte të mbushte barkun me lendet që hanin derrat, por askush nuk ia jepte. Atëherë erdhi në vete dhe tha: "Sa punëtorëve mëditës të atit tim u tepron buka, kurse unë po vdes nga uria!" (Luka 15:16-17). Papritur, atij nuk iu duk më monotone t'i bindej besnikërisht të atit! Liria, që kishte zgjedhur e kishte çuar direkt në robëri, por dashuria do ta kthente përsëri në shtëpinë e atit të vet.

Hiri i të atit

Këtu na shfaqet hiri i Perëndisë. Djali nuk e meritonte shansin, që iu dha për herë të dytë. Pse? Ngaqë nuk e meritonte as atë shans, që iu dha për herë të parë! Edhe pse ishte djali i të atit, ai nuk e meritonte as pasurinë, as dashurinë e të atit. Kujtoi se po të punonte shumë, do të pranohej përsëri në shtëpinë e të atit. Por mendime të tilla i dolën nga mendja, sapo e gjeti veten në krahët e babait. Ajo që i mbetej për të bërë tani, ishte thjesht fakti, që të kthehej aty, ku kishte gabuar.

Jezusi na thotë se babai po qëndronte në të njëjtën rrugë, prej së cilës u largua edhe i biri. Ai rrinte atje e priste, që t'i kthehej djali. Ai rri atje, për të na treguar se falja dhe mëshira janë gjithmonë gati për mëkatarin. Babai nuk qëndron në mes të rrugës me kamzhik në dorë, por me zemër të copëtuar e me një dashuri të pamatë. Ishte pikërisht ky hir, që bëri që djali të kthehej përsëri e të zinte vendin e vet në shtëpinë e të atit. " Por i ati u tha shërbëtorëve të vet: "Sillni këtu rrobën më të bukur dhe visheni, i vini një unazë në gisht dhe sandale në këmbë. Nxirrni jashtë viçin e majmur dhe thereni; të hamë dhe të gëzohemi, sepse ky biri im kishte vdekur dhe u kthye në jetë, kishte humbur dhe u gjet përsëri". Dhe filluan të bënin një festë të madhe" (Luka 15:22-24)... "Zoti, Perëndia yt, në mes teje është i fuqishmi që shpëton. Ai do të mbushet me gëzim për ty, në dashurinë e tij do qëndrojë në heshtje, do të gëzohet për ty me britma gëzimi" (Sofonia 3:17).

Babai donte bij, e jo shërbëtorë. Prandaj edhe ai, që largohet prej Perëndisë, është ende fëmijë i Tij. E megjithatë, ai duhet të pendohet e të kthehet tek Ati i tij Qiellor, me qëllim që të zërë vendin e tij në Mbretërinë e Perëndisë. Është pendesa ajo, që bën që mëkatari të ketë përsëri një marrëdhënie të plotë me Perëndinë: "O Perëndi, krijo tek unë një zemër të pastër dhe përtëri tek unë një frymë të patundur. Mos më largo nga prania jote dhe mos më hiq Frymën tënde të shenjtë. Kthemë gëzimin e shpëtimit dhe përkahmë me frymë dashamirës" (Psalmi 51:10-12).     

Përfundim

© 28/3/2009