Çfarë mundësie!

Parathënie   

Filipi është një shembull i shkëlqyer për çdo të krishterë, kur vjen puna për ta ndarë besimin tonë me të tjerët. Shpeshherë, na duket shumë e vështirë për të ungjillizuar, sidomos kur kemi të bëjmë me njerëz, që s'i njohim. Por nuk kemi pse të ndihemi kështu, nëse i zbatojmë parimet e shprehura tek Veprat e Apostujve 8:26-40. Perëndia kërkon të na përdorë sa më mirë, sidomos kur na jepet mundësia për t'iu folur të tjerëve rreth Zotit Jezus Krisht.

Zemra e hapur

"Dhe një engjëll i Zotit i foli Filipit, duke i thënë: “Çohu dhe shko drejt jugut, në rrugën që nga Jeruzalemi zbret në Gaza; ajo është e shkretë” (Veprat e Apostujve 8:26).

Pasuesit e Krishtit po e predikonin me besnikëri Ungjillin, ashtu siç i kishte urdhëruar Ai. "Dilni në mbarë botën dhe i predikoni ungjillin çdo krijese; ai që beson dhe është pagëzuar, do të jetë i shpëtuar; por ai që nuk ka besuar, do të jetë i dënuar" (Marku 16:15-16)... "Ju do të merrni fuqi kur Fryma e Shenjtë do të vijë mbi ju dhe do të bëheni dëshmitarët e mi në Jeruzalem dhe në gjithë Judenë, në Samari dhe deri në skajin e dheut” (Veprat e Apostujve 1:8). Ata po e zbatonin këtë urdhërim, nëpërmjet fuqisë dhe vajosjes prej Frymës së Shenjtë. Edhe pse ishte një ëngjëll ai, që e drejtoi Filipin për në Gaza, prapëseprapë e shohim këtu parimin e udhëheqjes prej Frymës së Shenjtë.

Tek Romakëve 8:14 thuhet se "të gjithë ata që udhëhiqen nga Fryma e Perëndisë janë bij të Perëndisë". A e kemi parë ndonjëherë këtë varg me syrin e temës së studimit të sotshëm? Fryma e Shenjtë nuk na drejton gjithmonë në vende të jashtëzakonshme, siç veproi me Filipin. Por Fryma e Shenjtë dëshiron të na drejtojë, aty, ku mund të jemi më shumë të dobishëm. "Pranoje në të gjitha rrugët e tua, dhe ai do të drejtojë shtigjet e tua" (Fjalët e Urta 3:6). Kjo do të thotë se duhet të jemi të ndjeshëm ndaj zërit të Frymës, nëse duam që Ai të na përdorë fuqimisht.

Sy dhe veshë të hapura

"Ai u ngrit dhe u nis; dhe ja, një njeri Etiopas, eunuk, një zyrtar i lartë i Kandaces, mbretëreshës së Etiopisë, përgjegjës i të gjitha thesareve të saj, i cili kishte ardhur në Jeruzalem për të adhuruar. Tani ai po kthehej dhe, i ulur në karrocën e vet, lexonte profetin Isaia. Dhe Fryma i tha Filipit: “Afrohu dhe arrije atë karrocë!”. Filipi iu turr afër dhe, duke dëgjuar se po lexonte profetin Isaia, i tha: “A e kupton atë që lexon?” (Veprat e Apostujve 8:27-30).

Kur arriti në shkretëtirën e Gazës, Filipi vuri re një burrë, i cili, tek qëndronte i ulur në karrocën e vet, po lexonte një papirus, për të cilin duhej të kishte paguar një shumë të madhe parash. Fryma e Shenjtë i tha Filipit të nxitonte e ta arrinte karrocën. Ka mundësi që Filipit t'i jetë dhënë një fuqi e mbinatyrshme, për ta ndjekur me vrap karrocën, ashtu siç ndodhi edhe me Elijan. "Dora e Zotit ishte mbi Elian, që shtrëngoi ijet dhe vrapoi para Ashabit deri në hyrje të Jezreelit" (1 Mbretërve 18:46). Por ka të ngjarë që karroca nuk po ngitej me shpejtësi aq të madhe, për vetë faktin se Etiopasi po lexonte, i ulur në të. Megjithatë, Filipi nuk i bëri asnjë pyetje ëngjëllit, lidhur me këtë urdhërim të jashtëzakonshëm.

Ndoshta Zoti na ka vendosur edhe ne në vendin e duhur, por i kemi sytë e mbyllur dhe nuk e shohim dot mundësinë, që na ka përgatitur Ai. Ka raste, kur Perëndia na thotë, që të vrapojmë drejt një drejtimi të caktuar, ose përndryshe do ta humbim fare mundësinë për t'iu folur të tjerëve për Të. Duhet t'i mbajmë veshët hapur, jo t'i fusim hundët në punët e të tjerëve, por ta shfrytëzojmë mundësinë për t'iu folur atyre rreth Krishtit. Thjesht, p.sh. kur dëgjojmë dikë, që flet rreth fesë, atëherë kemi mundësinë për të diskutuar me atë person rreth asaj, që thotë Bibla lidhur me atë çështje të caktuar.

Bibla e hapur

"Ai tha: “E si do të mundja, po s’pata një që të më udhëzojë?”. Pastaj iu lut Filipit të hipë dhe të ulet pranë tij. Por pjesa e Shkrimit që ai po lexonte ishte kjo: “Atë e çuan si delja në thertore; dhe ashtu si qengji është memec përpara qethtarit, kështu ai nuk e hapi gojën e vet. Në përuljen e tij iu mohua çfarëdolloj drejtësie; po kush do të mund ta përshkruajë brezin e tij? Sepse jeta e tij u hoq nga toka”. Dhe eunuku iu kthye Filipit dhe tha: “Të lutem, për kë e thotë profeti këtë? Për veten e vet apo për ndonjë tjetër?” (Veprat e Apostujve 8:31-34).

Filipi nuk e pyeti Etiopasin sesi ia kaloi në Jeruzalem, apo se ç'plane të tjera kishte. Përkundrazi, ai ishte gati të hynte drejt e në temë: të kuptuarit e fjalës së Perëndisë. Bibla duhet të jetë themeli, mbi të cilin duhet të bazohet edhe biseda jonë me ata, që nuk e njohin Zotin si Shpëtimtar. Mund të mos na kryqëzohen më kurrë rrugët me ca njerëz, prandaj edhe është shumë e rëndësishme që të hyjmë drejt e në temë, sepse prandaj na e ka dhënë edhe mundësinë Perëndia, për t'iu folur njerëzve për Të, jo për motin, apo për gjëra të tjera mondane.

Dera e hapur

"Atëherë e mori fjalën Filipi dhe, duke filluar nga ky Shkrim, i shpalli Jezusin" (Veprat e Apostujve 8:35).

A kishte nevojë Filipi për kurajo, që t'i fliste kaq hapur këtij zyrtari me post kaq të lartë prej Etiopisë? Jo, ajo që i nevojitej, ishte thjesht bindja për të vepruar ashtu siç e kishte urdhëruar Fryma e Shenjtë. Filipi ishte vajosur më parë prej Perëndisë për ta kryer këtë punë. Ai mund t'ia shpjegonte Shkrimin Etiopasit, ngaqë e kishte studjuar vetë më parë Biblën. "Mundohu të dalësh përpara Perëndisë si i sprovuar, si punëtor që nuk ka pse të turpërohet, që thotë drejt fjalën e së vërtetës" (2 Timoteut 2:15). Për Filipin, dera ishte e hapur për t'i treguar këtij burri rreth Krishtit.

Arsyeja pse e diskutojmë Biblën me të tjerët, qëndron këtu: që ata, që na dëgjojnë, të arrijnë të kenë një marrëdhënie të vërtetë me Krishtin. Nëse nuk veprojmë kështu, atëherë e humbim kot kohën. Duhet t'iu themi njerëzve se kush është Jezusi dhe se përse erdhi në këtë botë. "Dhe çdo ditë, në tempull e nëpër shtëpi, nuk pushonin duke mësuar dhe duke shpallur lajmin e mirë: që Jezusi është Krishti" (Veprat e Apostujve 5:42).

Sfida e hapur

"Dhe, ndërsa po vazhdonin rrugën, arritën në një vend me ujë. Dhe eunuku tha: “Ja uji! Çfarë më pengon të pagëzohem?”. Dhe Filipi tha: “Nëse ti beson me gjithë zemër, mund ta bësh”. Dhe ai u përgjigj duke thënë: “Unë besoj se Jezu Krishti është Biri i Perëndisë”. Urdhëroi atëherë të ndalet karroca, dhe të dy, Filipi dhe eunuku, zbritën në ujë dhe ai e pagëzoi. Kur dolën nga uji, Fryma e Zotit e rrëmbeu Filipin dhe eunuku nuk e pa më; por e vazhdoi rrugën e tij me plot gëzim. Por Filipi u gjet në Azot; dhe, duke vazhduar, ungjillëzoi të gjitha qytetet, derisa arriti në Cezare" (Veprat e Apostujve 8:36-40).

Filipi e sfidoi burrin, duke i treguar faktet rreth Zotit Jezus Krisht dhe domosdoshmërinë e tij për t'u penduar. Menjëherë, Etiopasi e pa veten si mëkatar, që kishte nevojë të pastrohej prej mëkatit. U sfidua për t'u penduar e për t'u pagëzuar dhe e pranoi këtë sfidë me gjithë zemër. Nëse Filipi nuk do të ishte treguar i gatshëm për t'iu bindur udhëheqjes së Frymës së Shenjtë, Etiopasi nuk do të kishte arritur ta kuptonte atë, që po lexonte dhe do të ishte kthyer në Afrikë mëkatar, njëlloj si ishte edhe më parë.

Edhe ne nuk duhet të kemi frikë, që t'i sfidojmë njerëzit. Kjo s'do të thotë, që t'i bëjmë që të besojnë me zor, derisa të bëjnë "lutjen e mëkatarit", por, përkundrazi, duhet t'i inkurajojmë ata drejtpërsëdrejti, që të pendohen dhe të kthehen tek Krishti.

Përfundim

© 17/10/2009