Dituria e vërtetë dhe dituria e rreme (pjesa 3)

"Kush është ndër ju i urtë dhe i ditur? Le të tregojë me sjellje të bukur veprat e tij me zemërbutësi të urtësisë. Por në qoftë se ne zemrën tuaj keni smirë të hidhur dhe grindje, mos u mbani me të madh dhe mos gënjeni kundër së vërtetës. Kjo nuk është dituri që zbret nga lart, por është tokësore, shtazore, djallëzore. Sepse atje ku ka smirë dhe grindje, atje ka trazirë dhe gjithfarë veprash të këqija, kurse dituria që vjen nga lart, më së pari është e pastër, pastaj pajtuese, e butë, e bindur, plot mëshirë dhe fryte të mira, e paanshme dhe jo hipokrite. Dhe fryti i drejtësisë mbillet në paqe për ata që bëjnë paqen." (Jakobi 3:13-18).

Parathënie

Jakobi e përshkruan diturinë, që na e jep Perëndia, si një dituri të pastër, që do të thotë se kjo dituri duhet të jetë e shenjtë, e pafajshme dhe e papërzier me të ashtu-quajturën dituri të botës, të shkencës apo të feve të rreme. Një dituri e tillë e pastër mund të vihet re vetëm në ata, që e njohin me të vërtetë Krishtin si Shpëtimtar. "Dhe kushdo që e ka këtë shpresë në të, le ta pastrojë veten, siç është i pastër ai" (1 Gjonit 3:3).

Pastërtia e zemrës

Njeriu, që është vërtet i ditur, kërkon ta ndjekë Krishtin në shenjtëri, bindje dhe besim. Gjëja më e ditur e më e mençur që mund të bëjmë, është ta kënaqim Perëndinë. Këtë donte të bënte edhe apostulli Pal, kur shkroi tek Romakëve 7:15-21, "Sepse unë nuk kuptoj atë që bëj, sepse nuk bëj atë që dua, por bëj atë që urrej. Edhe, nëse bëj atë që nuk dua, unë pranoj që ligji është i mirë. Por tani nuk jam më unë që veproj, por mëkati që banon në mua. Në fakt unë e di se në mua domëthënë në mishin tim nuk banon asgjë e mirë, sepse, ndonëse e kam dëshirën për të bërë të mirën, nuk ia gjej mënyrën. Në fakt të mirën që unë e dua nuk e bëj; por të keqen që s’dua, atë bëj. Edhe, në qoftë se bëj atë që nuk dua, s’jam më vetë ai që e bëj, por është mëkati që banon në mua. Unë, pra, po zbuloj këtë ligj: duke dashur të bëj të mirën, e keqja gjindet në mua". Dituria e vërtetë deklaron se vetëm Perëndia mund ta pastrojë njeriun prej mëkatit. "Më pastro me hisop dhe do të jem i pastruar; më laj dhe do të jem më i bardhë se bora" (Psalmi 51:7).

Njeriu, që ka dituri të pastër, jo vetëm që e pranon se vetëm Perëndia është Ai, që mund ta shërojë atë prej sëmundjes së mëkatit, por gjithashtu e lejon Perëndinë të veprojë në të. "Kush do t’i ngjitet malit të Zotit? Kush do të qëndrojë në vendin e tij të shenjtë? Njeriu i pafajshëm nga duart dhe i pastër nga zemra, që nuk e ngre shpirtin për t’u dukur dhe nuk betohet në mënyrë të rreme" (Psalmi 24:3-4). Perëndisë i duhet t'ia pastrojë mëkatarit shpirtin mirë, që t'ia heqë mëkatin, sepse dituria e rreme ia ka korruptuar atij deri në thelb zemrën. "Dhe unë do t’ju jap atyre një zemër tjetër dhe do t’u shtie përbrenda një frymë të re, do të heq nga mishi i tyre zemrën prej guri dhe do t’u jap një zemër prej mishi" (Ezekielit 11:19). Vetëm atëherë shenjtëria mund të mbretërojë në zemrat tona, në vend të mëkatit dhe të vdekjes, që sjell ai. Me pak fjalë, pra, jeta e vjetër dhe gjithçka që i përket asaj, duhet të shkatërrohet plotësisht. "Duke ditur këtë: se njeriu ynë i vjetër u kryqëzua me të, që trupi i mëkatit mund të jetë anuluar dhe që ne të mos i shërbejmë më mëkatit. Në fakt, ai që ka vdekur është shfajësuar nga mëkati" (Romakëve 6:6-7)... "Që të zhvisheni, për sa i takon sjelljes së mëparshme, nga njeriu i vjetër që korruptohet me anë të lakmive të gënjeshtrës" (Efesianëve 4:22).

Bekimi i një zemre të pastër

"Mos e mbaj veten të ditur në sytë e tu, ki frikë nga Zoti dhe hiq dorë nga e keqja" (Fjalët e Urta 3:7). Ata, që janë të pastër në zemër, duan t'i shkojnë pas diturisë së Perëndisë dhe, si rezultat, do të bekohen përjetësisht. "Lum ata që janë të pastër në zemër, sepse ata do ta shohin Perëndinë" (Mateu 5:8). Njerëz të tillë jetojnë sipas standarteve të diturisë së Perëndisë, derisa Ai t'i thërrasë një ditë pranë Vetes. "Jini, pra, të përkryer, ashtu siç është i përsosur Ati juaj, që është në qiej” (Mateu 5:48)... "Por ashtu si është i shenjtë ai që ju thirri, të jini edhe ju të shenjtë në gjithë sjelljen tuaj, sepse është shkruar: “Jini të shenjtë, sepse unë jam i shenjtë” (1 Pjetrit 1:15-16)... "Shumë të dashur, tani jemi bij të Perëndisë, por ende nuk është shfaqur ç’do të jemi; por dimë se, kur të shfaqet ai, do të jemi të ngjashëm me të, sepse do ta shohim se si është ai. Dhe kushdo që e ka këtë shpresë në të, le ta pastrojë veten, siç është i pastër ai" (1 Gjonit 3:2-3).

Përfundim

© 23/5/2009