Hiri i Perëndisë

"Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, nëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhurata e Perëndisë, jo nga vepra, që të mos mburret askush" (Efesianëve 2:8-9) .

Parathënie

Fatkeqësisht, ka nga ata njerëz, që nuk besojnë në hirin e Perëndisë. Ata kujtojnë se Parajsa fitohet atëherë, kur punon shumë, sillesh mirë, kryen vepra bamirësie, apo zbaton rregullat e fesë. Kështu, pra, njerëz të tillë e hedhin poshtë Perëndinë dhe dhuratën e Tij të çmuar, ngaqë i konsiderojnë ato si marrëzi.

Ungjilli i Hirit

Shumica e njerëzve fetarë kujtojnë se Perëndisë mund t'i afrohesh, në bazë të meritave të tua personale, apo nëpërmjet ndonjë sistemi ritesh e zakonesh, të formuluara prej drejtuesve të një organizate të caktuar. Në momentin kur njeriu i var shpresat tek zakonet e ritet fetare, atëherë nuk është më besimi, por veprat ato, tek të cilat bazohet shpëtimi i tij. Një themel i tillë është i rremë e nuk sjell shpëtim.

Kisha e galatasve ishte larguar prej Ungjillit të hirit dhe po ndiqte një ungjill të rremë, ngaqë i konsideronte veprat si mjet shpëtimi: "Çuditem që kaluat kaq shpejt nga ai që ju thirri ju me anë të hirit të Krishtit, në një ungjill tjetër" (Galatasve 1:6). Një gjë e tillë e bën të pavlerë gjakun e Krishtit. Ata që ndjekin një ungjill veprash, nuk e kuptojnë dashurinë dhe hirin e Perëndisë. Një sistem, që ofron shpëtim si shpërblim për suksesin personal të individit, është përjetësisht i gabuar. Ritet dhe zakonet nuk mund ta shpengojnë dot shpirtin. Gjon Uesli ka thënë: "Hiri ta jep dhuratën e lavdishme, pa marrë parasysh vlerën e njeriut. Besimi e pranon bekimin qiellor me duart bosh, pa pretendime e pa ankesa".

Rritja në hir

"Por rrituni, në hirin dhe në njohjen e Zotit dhe të Shpëtimtarit tonë Jezu Krisht. Atij i qoftë lavdia, tani dhe përjetë" (2 Pjetrit 3:18).

Dëshira jonë më e madhe duhet të jetë që Perëndia të mbretërojë në jetën tonë. Duhet ta konsiderojmë Atë si një Perëndi të hirit e të mëshirës, si një Perëndi, që, nëpërmjet Krishtit, iu siguroi të vetmin mjet shpëtimi atyre, që as nuk mund ta meritonin, as nuk mund ta fitonin dot ndryshe një shpëtim të tillë. Duhet ta pranojmë, njëherë e përgjithmonë, faktin se shpëtimi na jepet plotësisht prej Perëndisë. Nuk e arrijmë dot me forcat tona. Një favor i tillë i pamerituar nuk mund të blihet dot. Është dhuratë e paguar me anë të gjakut të Krishtit, për hatrin tonë.

Marrja e bekimit

Duhet ta marrim e ta pranojmë vetë bekimin e shpëtimit, edhe pse ai është përmes hirit, nëpërmjet besimit e nuk mund të fitohet me anë të ndonjë merite personale, apo duke bërë vepra bamirësie. Dhuratën e mrekullueshme të hirit të Perëndisë nuk mund ta marrim dot, po qe se nuk besojmë se kjo dhuratë është e jona vetëm në Krishtin. Një komentator i Biblës ka thënë: "Hiri i takon Perëndisë, besimi na takon neve". Mirë bëjmë, kur studjojmë dhe reflektojmë, lidhur me hirin e Perëndisë. Por nuk do të mund të arrijmë ta kuptojmë plotësisht tërësinë e këtij hiri, deri atë ditë kur të shkojmë në Qiell. "Të mund të kuptoni me të gjithë shenjtorët cila është gjërësia, gjatësia, thellësia dhe lartësia, dhe ta njihni dashurinë e Krishtit që tejkalon çdo njohuri, që të mbusheni me tërë plotësinë e Perëndisë" (Efesianëve 3:18-19). E megjithatë, në shpirt, kemi garancinë se gjithçka që Perëndia na ka premtuar, është e vërtetë: "Por, sikurse është shkruar: “Ato gjëra që syri nuk i ka parë dhe veshi nuk i ka dëgjuar dhe nuk kanë hyrë në zemër të njeriut, janë ato që Perëndia ka përgatitur për ata që e duan atë” (1 Korintasve 2:9)... "Në të edhe ju, pasi e dëgjuat fjalën e së vërtetës, ungjillin e shpëtimit tuaj, dhe pasi besuat, u vulosët me Frymën e Shenjtë të premtimit, i cili është kapari i trashëgimisë tonë, për shpengimin e plotë të zotërimit të blerë, për lëvdim të lavdisë së tij" (Efesianëve 1:13-14).

Përfundim   

© 24/1/2009