Ji i lumtur - të janë falur mëkatet!

"Dhe ai, pasi hipi në barkë, kaloi në bregun tjetër dhe erdhi në qytetin e vet. Dhe ja, iu paraqit një paralitik i shtrirë në vig; dhe Jezusi, kur pa besimin që kishin ata, i tha paralitikut: “Merr zemër, o bir, mëkatet e tua të janë falur!” Atëherë disa skribë thanë me vete: “Ky po blasfemon!”. Por Jezusi, duke njohur mendimet e tyre, tha: “Pse mendoni gjëra të mbrapështa në zemrat tuaja? Në fakt, ç’është më e lehtë, të thuash: "Mëkatet e tua të janë falur," apo: "Çohu dhe ec"? Tani, që ta dini se Biri i njeriut ka autoritet në tokë të falë mëkatet: Çohu (i tha paralitikut), merr vigun tënd dhe shko në shtëpinë tënde”. Dhe ai u çua dhe shkoi në shtëpinë e vet. Turmat, kur e panë këtë, u çuditën dhe lëvdonin Perëndinë, që u kishte dhënë pushtet të tillë njerëzve" (Mateu 9:1-8).    

Parathënie   

Ne të krishterët duhet të jemi njerëzit më të lumtur në botë, sepse na janë falur mëkatet. Bota, me të vërtetë, të bën të jesh i dëshpëruar, sidomos në këtë periudhë krize ekonomike, terrorrizmi ndërkombëtar dhe krimesh nga më të ndryshmet. Por ne s'jemi të kësaj bote. Përkundrazi, na është dhënë privilegji i mrekullueshëm, për t'u quajtur bijtë e Perëndisë. "Por të gjithë atyre që e pranuan, ai u dha pushtetin të bëhen bij të Perëndisë, atyre që besojnë në emrin e tij" (Gjoni 1:12).

Mëkati të paralizon

Paralitiku i kësaj historie kishte dy probleme: problemin fizik (që ishte goxha i madh), si edhe problemin shpirtëror, që e çonte në ferr. Ishte, pra, i paralizuar si në trup, ashtu edhe në shpirt. Doktorët s'ia shëronin dot trupin. Priftërinjtë s'ia shëronin dot shpirtin. Por përpara syve të tij po qëndronte një njeri, i cili ishte ekspert i të dyja problemeve. "Ai fal të gjitha paudhësitë e tua dhe shëron të gjitha sëmundjet e tua" (Psalmi 103:3).

Zoti Jezus Krisht hyn drejt e në thelb të problemit, d.m.th. drejt e në zemër. "Zemra gënjehet më tepër se çdo gjë tjetër dhe sëmuret në mënyrë të pashërueshme" (Jeremia 17:9). Po, Ai kishte mundësi t'i jepte paralitikut një palë këmbësh të reja. Por, edhe me këmbë të shëndosha, ai do të kishte shkuar, prapëseprapë, në ferr. Të shumtë janë ata, që vijnë tek Krishti për të marrë shërim, apo pasuri, por nuk iu vjen mirë, kur Ai iu thotë të pendohen për mëkatet e tyre. Krishti, ashtu siç i foli paralitikut, na flet edhe ne sot. Nuk tha kurrë: "Ji i lumtur - të kam shëruar!", por tha: "Ji i lumtur - t'i kam falur mëkatet!" Mëkati na paralizon më shumë, sesa çdo sëmundje tjetër. "Sepse paga e mëkatit është vdekja, por dhuntia e Perëndisë është jeta e përjetshme në Jezu Krishtin, Zotin tonë" (Romakëve 6:23).

Jezusi fal

Të gjithë kemi dëshirë që miqtë, apo anëtarët e familjes sonë të na falin, kur bëjmë ndonjë gabim, apo kur i ofendojmë pa dashje. Por, mbi të gjitha, duhet t'i kërkojmë falje Perëndisë. Jemi mëkatarë, ngaqë e kemi shkelur ligjin e Tij. Çdo mëkat, madje edhe ai mëkat, që kemi bërë kundër të tjerëve, është, në fakt, mëkat kundër Perëndisë. "O atë, mëkatova kundër qiellit" (Luka 15:21)... "O Zot, ki mëshirë për mua, ma shëro shpirtin, sepse kam mëkatuar kundër teje" (Psalmi 41:4).

Vetëm Perëndia mund të falë mëkatet. Prandaj edhe Jezusi e fali paralitikun. Pak rëndësi ka se ç'thonë Dëshmitarët e Jehovait, apo kultet e tjera rreth Jezusit. Atë ditë, përpara njerëzve po qëndronte vetë Perëndia në mish. "Dhe s’ka asnjë dyshim se misteri i mëshirës është i madh: Perëndia u shfaq në mish, u shfajësua në Frymë, u duk ndër engjëj, u predikua ndër johebrenj, u besua në botë, u ngrit në lavdi" (1 Timoteut 3:16). Kjo histori s'ka kuptim, po qe se nuk e pranojmë faktin se ajo na vë në dukje 3 aspekte hyjnore të Jezusit: 1) Ai di gjithçka. Ai e dinte, p.sh. se ç'mendime kishin drejtuesit fetarë në mendje. 2) Ai është i gjithë-pushtetshëm, ngaqë e shëroi plotësisht paralitikun. 3) Ai ka autoritet, sepse falja e mëkateve është një karakteristikë, që i takon vetëm Perëndisë.

Le të mos harrojmë se këto akte mëshire, si shërimi, ashtu edhe falja, kushtuan shumë. Këto akte mëshire e çuan Jezusin në kryq. Atje Ai vdiq për mëkatet e të gjithë botës. "Hyri një herë e përgjithmonë në shenjtërore, jo me gjakun e cjepve dhe të viçave, por me gjakun e vet, dhe fitoi një shpëtim të amshuar" (Hebrenjve 9:12).

Besimi është dëshmitar

Paralitiku mund të mos kishte lëvizur fare nga vendi e të mos kishte besuar se Jezusi kishte fuqi, si për ta shëruar, ashtu edhe për ta falur. E vërtetoi se kishte besim tek Jezusi, atëherë kur u ngrit në këmbë dhe filloi të hidhte hapat e para, për të shkuar drejt shtëpisë së vet. Turma u habit, priftërinjtë mbetën gojëhapur, por, mbi të gjitha, Zoti u shfaq si i madhi "Perëndi dhe Shpëtimtari" ynë (Titit 2:13).

Ndoshta, ka ardhur koha, që edhe ne ta vëmë në praktikë besimin tonë. E dimë mirë se ç'nuk mund të bëhet dot realitet, por, po sikur ta lejojmë Zotin, që të veprojë e ta bëjë të pamundurën të mundur? "Për Perëndinë çdo gjë është e mundur” (Mateu 19:26). Ndoshta edhe ne jemi të paralizuar prej mëkatit, i cili na e ka bërë të pavlefshme jetën tonë të krishterë. Në vend që të mendojmë se Perëndia nuk mund të na përdorë më, le t'i besojmë Atij, që dëshiron të na i falë të gjitha mëkatet. "Po t’i rrëfejmë mëkatet tona, ai është besnik dhe i drejtë që të na falë mëkatet dhe të na pastrojë nga çdo paudhësi" (1 Gjonit 1:9). Gjaku i Jezusit vlen akoma për mëkatarët.

Përfundim

© 12/9/2009