Në fillim (pjesa 4)

"Në fillim Perëndia krijoi qiejt dhe tokën. Toka ishte pa trajtë, e zbrazët dhe errësira mbulonte sipërfaqen e humnerës; dhe Fryma e Perëndisë fluturonte mbi sipërfaqen e ujërave. Pastaj Perëndia tha: "U bëftë drita!". Dhe drita u bë." (Zanafilla 1:1-3).

Parathënie

Vargjet e para të Zanafillës na e tërheqin vëmendjen tek Krijuesi i të gjitha gjërave të krijuara. Këtu shohim fillimin e universit dhe planin e Perëndisë për krijimin e një banese për njeriun. Ata, që e refuzojnë Perëndinë si Krijues, janë në errësirë shpirtërore, ngaqë nuk e kuptojnë dot sesi filloi jeta në tokë.

Përpara gjithçkaje tjetër

Perëndia është origjina e jetës. Ai ka egzistuar, para se të krijohej universi. Vetë llogjika na thotë se duhet të ketë patur një shkak, që bëri që të egzistojë gjithçka. Për ata që nuk besojnë, ky shkak është një i ashtu-quajtur 'shpërthim i madh', kurse për ata që besojnë, ky shkak është vetë Perëndia.

Perëndia është i përjetshëm, d.m.th. Ai gjithmonë ka egzistuar. "Perëndia i kohëve të lashta është streha jote dhe poshtë teje ndodhen krahët e tij të përjetshëm" (Ligji i Përtërirë 33:27)... "Të merrni vesh që unë jam. Para meje asnjë Perëndi nuk u formua dhe pas meje nuk do të ketë asnjë tjetër" (Isaia 43:10). Po të kishim mundësi të ktheheshim pas në të shkuarën, do ta gjenim Perëndinë atje: "Para se të kishin lindur malet dhe para se ti të kishe formuar tokën dhe botën, madje nga mot dhe përjetë ti je Perëndia" (Psalmi 90:2). Po të kishim mundësi të udhëtonim në të ardhmen, përsëri do ta gjenim Perëndinë atje: "Që, në kohën e caktuar, do ta tregojë i lumi e i vetmi sundimtar, Mbreti i mbretërve dhe Zot i zotërve, ai që i vetmi e ka pavdekësinë dhe rri në dritë të paafrueshme, të cilën asnjë njeri nuk e ka parë kurrë dhe as mund ta shohë; atij i qoftë nderi dhe pushteti i përjetshëm" (1 Timoteut 6:15-16).

Ata, që i besojnë Perëndisë së përjetshëm, Krijuesit të gjithçkaje, marrin prej Tij jetë të përjetshme. "Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin, që, kushdo që beson në të, të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme" (Gjoni 3:16)... "Në të vërtetë, në të vërtetë po ju them: Ai që e dëgjon fjalën time dhe beson në atë që më ka dërguar, ka jetë të përjetshme, dhe ai nuk vjen në gjyq, por ka kaluar nga vdekja në jetë" (Gjoni 5:24). Siç e shohim, pra, ata, që e hedhin poshtë egzistencën e Krijuesit, apo që ia vjedhin Atij lavdinë, duke besuar në teorinë e evolucionit, nuk mund të kenë jetë të përjetshme.

Krijimi nuk është Perëndi

Është Perëndia Ai, që krijoi universin, ndaj edhe krijimi (ose natyra) nuk është Perëndi. Vargjet e para të Zanafillës e hedhin poshtë ateizmin, e shkatërrojnë panteizmin (d.m.th. besimin në shumë perëndi), si edhe e konsiderojnë si mith teorinë e evolucionit.

Perëndia e planifikoi dhe e krijoi universin për lavdinë e Tij. "Qiejtë tregojnë lavdinë e Perëndisë dhe kupa qiellore shpall veprën e duarve të tij. Një ditë i flet ditës tjetër dhe një natë ia tregon tjetrës" (Psalmi 19:1-2). Të gjitha lulet dhe bimët na tregojnë se Ai është një Perëndi i dashur, që kujdeset shumë për ne. "Pse shqetësoheni për veshjen tuaj? Vini re si rriten zambakët e fushës: ata nuk lodhen dhe nuk tjerrin; dhe unë, pra, po ju them se Salomoni vetë, me gjithë lavdinë e tij, nuk ishte veshur si ndonjë nga ata. Tani nëse Perëndia e vesh kështu barin e fushës, që sot është dhe nesër hidhet në furrë, vallë nuk do t’ju veshë shumë më tepër ju, njerëz besimpakë?" (Mateu 6:28-30). Edhe deti e njeh Krijuesin e vet. "Dhe ai si u zgjua, e qortoi erën dhe i foli detit: “Pusho dhe fashitu!”. Dhe era pushoi dhe u bë qetësi e madhe. Atëherë u tha atyre: “Pse jeni ju aq frikacakë? Vallë, si nuk keni besim?”. Dhe ata i zuri një frikë e madhe dhe i thoshnin njëritjetrit: “Vallë, kush është ky, që po i binden edhe era edhe deti?” (Marku 4:39-41).

Natyra është një dëshmi e gjallë dhe e dukshme e egzistencës së Perëndisë, sepse për 6000 vjet me rradhë, ajo ka treguar se Ai është Krijuesi. "Nuk kanë gojë, as fjalë; zëri i tyre nuk dëgjohet; por harmonia e tyre përhapet mbi gjithë dheun dhe mesazhi i tyre arrin deri në skajin e botës" (Psalmi 19:3-4)... "Në fakt cilësitë e tij të padukshme, fuqia e tij e përjetshme dhe hyjnia e tij, duke qenë të dukshme nëpërmjet veprave të tij që nga krijimi i botës, shihen qartë, me qëllim që ata të jenë të pafalshëm" (Romakëve 1:20). Kjo do të thotë se çdo njeri, që ka lindur në këtë botë, ka për t'i dhënë llogari një ditë Perëndisë për besimin ose mungesën e besimit të tij tek Krijuesi i universit.

Rregulli hyjnor

Perëndia nuk është një Perëndi i kaosit, por i rregullit, sepse Ai e transformoi atë që ishte e zbrazët, në diçka të bukur e të mrekullueshme. Nuk ishte, pra, një shpërthim i madh aksidental e kaotik, por një Perëndi i rregullit, Ai që bëri që të egzistojë gjithçka, nëpërmjet fjalës së Tij të folur. Fryma e Shenjtë nuk bëri që jeta të egzistojë thjesht rastësisht, por Ai lëvizi qetësisht e me një qëllim të caktuar.

Perëndia vepron kështu edhe në jetën tonë. Tek Krishti vijmë përmes besimit, ndërkohë që Fryma e Perëndisë vepron brenda nesh: "Në të vërtetë, në të vërtetë po të them që nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë”... “Në të vërtetë, në të vërtetë po të them se kush nuk ka lindur nga uji dhe nga Fryma, nuk mund të hyjë në mbretërinë e Perëndisë" (Gjoni 3:3, 5). Perëndia krijon diçka, që nuk ka egzistuar më parë: "Prandaj nëse dikush është në Krishtin, ai është një krijesë e re; gjërat e vjetra kanë shkuar; ja, të gjitha gjërat u bënë të reja" (2 Korintasve 5:17). Ai na e ndez dritën e shpirtit, që dikur ishte shpirtërisht i vdekur e në errësirë. "Unë jam drita e botës; kush më ndjek nuk do të ecë në errësirë, por do të ketë dritën e jetës” (Gjoni 8:12). Që nga ai moment, Ai na e ndriçon rrugën për në Mbretërinë e Tij: "Fjala jote është një llambë në këmbën time dhe një dritë në shtegun tim" (Psalmi 119:105)... "Zoti është drita ime dhe shpëtimi im" (Psalmi 27:1).

Përfundim

© 28/2/2009