Nga hiri në mëkat

Parathënie

Salomoni ishte njeriu më i zgjuar e më i pasur i botës. Perëndia e kishte bekuar aq shumë, saqë s'e imagjinojmë dot. E, megjithatë, ai mëkatoi dhe e turpëroi veten. Shumica e njerëzve më të famshëm të botës njihen, jo për veprat e tyre të mira, por për fundin e tyre tragjik.

Bibla na flet rreth tre gabimeve të Salomonit, me qëllim që të mësojmë prej tyre e të mos biem nga hiri në mëkat.

Aleanca jo të shenjta

"Pastaj Salomoni bëri krushqi me Faraonin, mbretin e Egjiptit. U martua me të bijën e Faraonit dhe e çoi në qytetin e Davidit, deri sa të mbaronte së ndërtuari shtëpinë e tij, shtëpinë e Zotit dhe muret rrethuese të Jeruzalemit" (1 Mbretërve 3:1).

Salomoni filloi të kishte probleme, qëkurse kujtoi se mund ta mbronte më mirë veten vetë, sesa ta mbronte Perëndia. Besimit ia zuri vendin frika, ngaqë, edhe para se ta merrte pushtetin në dorë, vëllai i tij, Adonijahu, u përpoq për ta rrëzuar Salomonin nga froni. "Adonijahut, birit të Hagithit, i qe rritur mendja, dhe thoshte: "Do të jem unë mbret!". Dhe gjeti qerre, kalorës dhe pesëdhjetë njerëz që të vraponin para tij" (1 Mbretërve 1:5). Madje edhe disa nga aleatët më të ngushtë të Davidit, ngritën krye kundra Salomonit. "Ai u mor vesh me Joabin, birin e Tserujahut, dhe me priftin Abiathar, të cilët i vajtën pas Adonijahut dhe e ndihmuan" (1 Mbretërve 1:7). Kështu, pra, Salomoni i kërkoi ndihmë Egjiptit, me qëllim që ta konsolidonte pozitën e tij. Duhej të kishte shkuar për ndihmë tek profetët dhe priftërinjtë, por, përkundrazi, ai u bë shok me armikun më të madh të Izraelit.

Nganjëherë, këtë gjë bëjmë pikërisht edhe ne. Në vend që të shkojmë për ndihmë tek Perëndia, i turremi botës. Sa të paktë janë ata, që i kërkojnë ndihmë Perëndisë në jetën e tyre të përditshme! Kur i kërkojmë ndihmë botës, bëhemi fajtorë, ngaqë hymë "në një zgjedhë bashkë me të pabesët" (2 Korintasve 6:14). Vetë Perëndia do të na sjellë njerëz të caktuar në jetën tonë, që të na ndihmojnë. Prandaj edhe duhet t'i besojmë Atij, sepse Ai ka planin më të mirë për ne. "Dhe ne e dimë se të gjitha gjëra bashkëveprojnë për të mirë për ata që e duan Perëndinë, për ata që janë të thirrur sipas qëllimit të tij" (Romakëve 8:28).

Toleranca jo të shenjta

"Populli ofronte flijime në vendet e larta, sepse deri në atë ditë nuk ishte ndërtuar akoma një tempull në emër të Zotit. Salomoni e donte Zotin dhe respektonte statutet e Davidit, atit të tij; megjithatë ofronte flijime dhe digjte temjan në vendet e larta" (1 Mbretërve 3:2-3).

Salomoni ishte me të vërtetë një adhurues i Perëndisë, por, në të njëjtën kohë, ai adhuronte edhe zotër të tjerë. Ndoshta ai kujtonte se të gjitha fetë kanë të njëjtin zot. Ndoshta ai kujtonte se prania e tij do të kishte ndikim tek adhuruesit e tjerë dhe do t'i kthente ata kështu tek Jehovai. Por, nuk ishin ata, që u kthyen, por ishte vetë Salomoni! Duke shkuar për të adhuruar në tempujt dhe në xhamitë e tyre, ai nuk e kuptonte se po ofendonte të vetmin Perëndi të vërtetë. "Dhe ç’harmoni ka Krishti me Belialin? Ose ç’pjesë ka besimtari me jobesimtarin?" (2 Korintasve 6:15).

Ka shumë njerëz sot, që kujtojnë se Perëndia kënaqet me dialogun, që egziston mes feve të ndryshme. Por, jo, Ai nuk është i kënaqur. Një organizatë e krishterë, që bashkëpunon me ata, që mësojnë të kundërtën e asaj, që thotë Bibla, nuk mund të bekohet prej Perëndisë. Po të luajmë shumë me gjarpërin, do vijë dita që do të na kafshojë!

Miqësi jo të shenjta

"Por mbreti Salomon, veç bijës së Faraonit, dashuroi shumë gra të huaja, moabite, amonite, idumeje, sidonie dhe hiteje, që u përkisnin popujve për të cilët Zoti u kishte thënë bijve të Izraelit: "Ju nuk do të lidhni martesë me ta, as ata me ju, sepse ata do ta kthejnë me siguri zemrën tuaj nga perënditë e tyre". Por Salamoni u bashkua me këto gra nga dashuria. Ai pati si bashkëshorte shtatëqind princesha dhe treqind konkubina; dhe bashkëshortet e tij ia çoroditën zemrën. Kështu, kur Salomoni u plak, bashkëshortet e tij ia kthyen zemrën në drejtim të perëndive të tjera; dhe zemra e tij nuk i përkiste plotësisht Zotit, Perëndisë të tij, ashtu si zemra e Davidit, atit të tij" (1 Mbretërve 11:1-4).

Salomoni kishte ç't'i donte zemra, e prapë, donte më shumë. Kishte premtimet e çmuara të Perëndisë, por djalli ia kishte qërruar sytë me pasuritë e botës dhe lakmitë e kënaqësive. "A nuk mëkatoi, vallë, Salomoni, mbret i Izraelit, për këto gjëra? Megjithatë midis kaq kombeve nuk pati një mbret si ai; e donte Perëndia i tij, dhe Perëndia e kishte vendosur mbret mbi tërë Izraelin; por gratë e huaja e bënë edhe atë të mëkatojë" (Nehemia 13:26). Nuk e dëgjonte dot "shushuritjen e ëmbël" të Perëndisë, ngaqë zëri i lartë i botës ia kishte shurdhuar veshët (1 Mbretërve 19:12). Kujtonte se i duheshin 1000 gra në jetë. Ndoshta kishte si synim, që ta ndërtonte vetë mbretërinë e tij. Por idetë e tij nuk u realizuan. Ishin pikërisht këto ide e plane, që i sollën shkatërrimin si Salomonit, ashtu edhe Izraelit.

Dema është shembull i një besimtari, që ra nga hiri në mëkat. "Sepse Dema më la, sepse deshi këtë botë" (2 Timoteut 4:10). Apostulli Gjon na inkurajon, që t'ia ngulim sytë Krishtit, e jo magjepsjeve të botës. "Mos e doni botën, as gjërat që janë në botë. Ne qoftë se ndokush do botën, dashuria e Atit nuk është në të, sepse gjithçka që është në botë, lakmia e mishit, lakmia e syve dhe krenaria e jetës, nuk vjen nga Ati, por nga bota. Dhe bota kalon me lakminë e saj; por ai që bën vullnetin e Perëndisë mbetet përjetë" (1 Gjonit 2:15-17). Po të mos ecim në hirin e Perëndisë, nuk do të kemi fuqi për t'i rezistuar tundimit.

Përfundim

Duhet t'ia kujtojmë vetes vazhdimisht faktin se armiku përpiqet të na mbjellë egjër në grurin e jetës sonë. Po të mos jemi vigjilentë, egjëri ka për t'u rritur e ka për të na e mbytur fare farën e mirë. Gjërat e kësaj bote janë aq të fuqishme, sa të na e shkatërrojnë jetën, ashtu siç ia shkatërruan edhe Salomonit. Nga ana e jashtme, mund të duket sikur Perëndia po na bekon, por ato bekime nuk vërtetojnë se Ai është i kënaqur me ne. Sapo ta lëmë Perëndinë jashtë jetës sonë, do të fillojmë të biem nga hiri në mëkat.