Ngushëlloni Popullin Tim

Parathënie

Si reagojmë, kur na jepet një lajm i keq? Po sikur të na thuhej se do të na ndodhte diçka e tmerrshme, si pasojë e një vendimit tonë të gabuar? Popullit të Izraelit iu tha se do të bëheshin skllevër të babilonasve, ngaqë kishin mëkatuar dhe nuk i ishin bindur Perëndisë (shiko Isaia 39). E megjithatë, në mes të kësaj ngjarjeje të frikshme, Perëndia e ngushëlloi popullin e Tij, duke iu treguar atyre gjërat e mrekullueshme, që do t'iu ndodhnin në të ardhmen.

Ngushëllim në faljen e Perëndisë

"Ngushëlloni, ngushëlloni popullin tim, thotë Perëndia juaj. I flisni zemrës së Jeruzalemit dhe i shpallni që koha e tij e luftës ka mbaruar, që paudhësia e tij është shlyer, sepse ka marrë nga duart e Zotit dyfishin për të gjitha mëkatet e tij" (Isaia 40:1).

Izraeli do të ndëshkohej në mënyrë të rreptë prej Zotit, ngaqë nuk i ishte bindur Atij dhe nuk e kishte nderuar siç duhej Atë. Si mbreti Ezekia dhe priftërinjtë e Tempullit, ashtu edhe i gjithë populli, nuk i kishin kushtuar shumë vëmendje predikimit të profetëve të Perëndisë, ndaj edhe e meritonin ndëshkimin, që do t'iu jepej. E megjithatë, Perëndia iu tha se mërgimit të tyre po i vinte fundi dhe se tani Ai ishte gati t'iua falte të gjitha mëkatet. Izraeli ishte akoma populli i Tij, popull, të cilin Ai e donte shumë.

Zoti e do edhe kishën e Tij. Nuk duhet ta harrojmë kurrë se Ai na do, edhe atëherë kur na qorton. "Sepse Perëndia ndreq atë që do dhe fshikullon çdo bir që i pëlqen” (Hebrenjve 12:6). Ai na do, për shkak të çmimit, që pagoi Krishti mbi kryq, për të na çliruar prej zgjedhës së mëkatit. "Në të cilin kemi shpengimin me anë të gjakut të tij, faljen e mëkateve sipas pasurivë së hirit të tij" (Efesianëve 1:7). Kur mëkatojmë, le t'i drejtohemi Zotit e t'i kërkojmë Atij, që të na falë. "Po t’i rrëfejmë mëkatet tona, ai është besnik dhe i drejtë që të na falë mëkatet dhe të na pastrojë nga çdo paudhësi" (1 Gjonit 1:9). Nuk mbetemi kurrë të pangushëlluar.

Ngushëllim në lavdinë e Perëndisë

"Zëri i dikujt që bërtet në shkretëtirë: "Shtroni udhën e Zotit, hapni në shkretëtirë një rrugë për Perëndinë tonë. Çdo luginë të jetë e mbushur, çdo mal dhe kodër të jenë sheshuar; vendet dredha-dredha të drejtuar dhe vëndet e vështira të sheshuar. Atëherë lavdia e Zotit do të zbulohet dhe çdo qenie do ta shohë, sepse goja e Zotit ka folur" (Isaia 40:3-5).

E dimë se kjo është profecia, që u dha në lidhje me ardhjen e Mesisë. Gjon Pagëzori e përgatiti rrugën, duke deklaruar se, së shpejti, vetë Zoti do të shfaqej, për ta udhëhequr popullin e Tij drejt drejtësisë dhe shenjtërisë. Prej Tij, të gjithë njerëzit do të merrnin shpëtimin. "Ja, Qengji i Perëndisë, që heq mëkatin e botës!" (Gjoni 1:29). Zoti Jezus Krisht është lavdia e Perëndisë, e shfaqur në formë trupore. "Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë" (Gjoni 1:14)... "Perëndia, mbasi u foli së lashti shumë herë dhe në shumë mënyra etërve me anë të profetëve, së fundi, këto ditë na ka folur me anë të Birit, të cilin e bëri trashëgimtar të të gjitha gjërave, me anë të të cilit e krijoi dhe gjithësinë. Ai, duke qenë shkëlqimi i lavdisë së tij dhe vula e qenies së tij dhe duke i mbajtur të gjitha me fjalën e fuqisë së tij, mbasi e bëri vetë pastrimin nga mëkatet tona, u ul në të djathtën e Madhërisë në vendet e larta" (Hebrenjve 1:1-3). Le ta ngushëllojmë veten, duke e ditur se kemi një Shpëtimtar të mrekullueshëm.

Ngushëllim në fjalën e Perëndisë

"Një zë thotë: "Bërtit!," dhe përgjigja që merr është: "Çfarë të bërtas?". "Bërtit që çdo qenie është si bari, dhe që tërë hiri i tij është si lulja e fushës. Bari thahet, lulja fishket, kur Fryma e Zotit fryn mbi të; me siguri populli nuk është veçse bar. Bari thahet, lulja fishket, por fjala e Perëndisë tonë mbetet përjetë" (Isaia 40:6-8).

Njeriu është i vdekshëm. Çdo vepër që kryen ai, një ditë do të thërrmohet e do të vyshket. Si rrjedhim, pra, kujt mund t'i kemi besim në këtë jetë? Kujt mund t'i drejtohemi, për të na ngushëlluar shpirtin? Perëndia na thotë se vetëm fjala e Tij e pagabueshme është e besueshme dhe e qëndrueshme deri në përjetësi. Krishtërimi biblik nuk ka të bëjë me fuqinë, aftësitë, apo mençurinë e njerëzve. Përkundrazi, fuqia e Perëndisë është në qendër të tij. Do të na mungonte fare shpresa, po qe se Perëndia nuk do t'i qëndronte besnik fjalës së Tij. "Perëndia nuk është një njeri, që mund të gënjejë, as edhe bir njeriu që mund të pendohet. Kur ka thënë një gjë, nuk do ta bëjë? Ose kur ka shpallur një gjë, nuk do ta kryejë?" (Numrave 23:19)... "Gjithnjë, o Zot, fjala jote është e qëndrueshme në qiejtë" (Psalmi 119:89). Pak rëndësi ka se ç'do të ndodhë në të ardhmen. Le ta ngushëllojmë veten, duke e ditur se fjala e Zotit nuk ka për të dështuar kurrë. Asaj nuk ka për t'i rënë kurrë vlera. "Qielli dhe toka do të kalojnë, por fjalët e mia nuk do të kalojnë” (Marku 13:31).

Ngushëllim në krahët e Perëndisë

"O Sion, ti që sjell lajmin e mirë, ngjitu mbi një mal të lartë! O Jeruzalem, ti që sjell lajmin e mirë, ngrije zërin me forcë! Ngrije zërin, mos ki frikë! Thuaju qyteteve të Judës: "Ky është Perëndia juaj!". Ja, Perëndia, Zoti, vjen i fuqishëm dhe krahu i tij sundon për të. Ja, e ka shpërblimin me vete, dhe shpërblimi i tij e pararend. Ai do të kullosë kopenë e tij si një bari, do t’i mbledhë qengjat me krahun e tij dhe do t’i mbajë në gji të tij, dhe do të udhëheqë me ëmbëlsi dhe kujdes delet që kanë të vegjëlit e tyre" (Isaia 40:9-11).

Një ditë, Bariu i Mirë do të kthehet për t'i mbledhur së bashku të gjithë ata, që i përkasin Atij. Ai do ta qeverisë me drejtësi botën. Do t'i udhëheqë kombet në rrugën e shenjtërisë. Derisa të vijë ajo ditë, le t'i jemi mirënjohës Atij, sepse e njohim dhe e kemi pranuar shpëtimin e Tij. Ngushëllohemi, ngaqë e dimë se, kur të vijë Ai, do të jemi përgjithmonë me Të. "Dhe kur të shfaqet kryebariu, do të merrni kurorën e lavdisë që nuk fishket" (1 Pjetrit 5:4).    

Përfundim   

© 5/9/2009