Një kishë me harmoni

"Pra, në qofte se ka ndonjë ngushëllim në Krisht, ndonjë ngushëllim dashurie, ndonjë pjesëmarrje të Frymës, ndonjë mallëngjim e dhembshuri, atëherë e bëni të plotë gëzimin tim, duke pasur të njejtin mendim, të njëjtën dashuri, një unanimitet dhe një mendje të vetme. Mos bëni asgjë për rivalitet as për mendjemadhësi, por me përulësi, secili ta çmojë tjetrin më shumë se vetveten. Mos mendojë secili për interesin e vet, por edhe atë të të tjerëve. Kini në ju po atë ndjenjë që ishte në Jezu Krishtin, i cili, edhe pse ishte në trajtë Perëndie, nuk e çmoi si një gjë ku të mbahej fort për të qenë barabar me Perëndinë, por e zbrazi veten e tij, duke marrë trajtë shërbëtori, e u bë i ngjashëm me njerëzit; dhe duke u gjetur nga pamja e jashtme posi njeri, e përuli vetveten duke u bërë i bindur deri në vdekje, deri në vdekje të kryqit" (Filipianëve 2:1-8).

Parathënie   

Në shumicën e kishave të sotshme mbizotëron fryma e argëtimit, e mbrëmjeve të vallëzimit, etj. Por kisha e parë nuk ishte e tillë. Kur bëhej fjalë për Ungjillin, anëtarët e saj ishin të gjithë të një mendjeje. Ata luteshin me besim dhe kishin rezultat. "Të gjithë këta ngulmonin me një mendje të vetme në lutje dhe përgjërim" (Veprat e Apostujve 1:14). Iu bënin thirrje mëkatarëve, që të pendoheshin. "Pendohuni dhe secili nga ju le të pagëzohet në emër të Jezu Krishtit për faljen e mëkateve, dhe ju do të merrni dhuratën e Frymës së Shenjtë" (Veprat e Apostujve 2:38). I ishin besnikë fjalës së shfaqur të Perëndisë. "Ata ishin ngulmues në zbatimin e mësimit të apostujve, në bashkësi..." (Veprat e Apostujve 2:42). Përjetuan një rritje të kishës. "Dhe Zoti i shtonte kishës çdo ditë ata që ishin shpëtuar" (Veprat e Apostujve 2:47). Vargje të tilla na tregojnë se kishave të sotshme i mungon diçka. Cilat janë, pra, kriteret, që e bëjnë një kishë të ketë harmoni?

Mungesa e rivalitetit dhe e mendjemadhësisë

Shumica e kishave e shkatërrojnë veten nga brenda. Mund ta bëjnë me faj djallin, por, në fakt, janë grindjet dhe përçarjet mes anëtarëve ato, që shkaktojnë më shumë problem. Kjo vjen si rezultat i mungesës së shenjtërisë në kishë. "Sepse jeni akoma të mishit; në fakt sepse midis jush ka smirë, grindje e përçarje a nuk jeni të mishit dhe a nuk ecni sipas mënyrës së njerëzve?" (1 Korintasve 3:2-3). Një kishë e tillë vepron sipas mishit, e jo sipas Frymës së Perëndisë. "Dhe veprat e mishit janë të zbuluar dhe janë: kurorëshkelja, kurvëria, ndyrësia, shthurja, idhujtaria, magjia, armiqësimi, grindjet, xhelozitë, mëritë, zënkat, përçarjet, tarafet, smira, vrasjet, të dehurit, grykësia dhe gjëra të ngjashme me këto, për të cilat po ju paralajmëroj, si kurse ju thashë edhe më parë, se ata që i bëjnë këto gjëra nuk do të trashëgojnë mbretërinë e Perëndisë" (Galatasve 5:19-21). Satanai e drejton kishën drejt shkatërrimit, atëherë kur brenda për brenda saj egziston rivaliteti dhe mendjemadhësia. "Por në qoftë se ne zemrën tuaj keni smirë të hidhur dhe grindje, mos u mbani me të madh dhe mos gënjeni kundër së vërtetës. Kjo nuk është dituri që zbret nga lart, por është tokësore, shtazore, djallëzore. Sepse atje ku ka smirë dhe grindje, atje ka trazirë dhe gjithfarë veprash të këqija" (Jakobi 3:14-16).

Zoti na ka thirrur për t'i shërbyer Atij dhe për ta nderuar Atë, jo vetëm nga ana individuale, por edhe si kishë. Shpeshherë, e shohim se si shërbëtorët nderohen më shumë sesa Mjeshtri. Perëndia nuk mund ta bekojë atë kishë, në të cilën Ai nuk lartësohet, si me fjalë, ashtu edhe me vepra. "Dhe çdo gjë që të bëni, me fjalë a me vepër, t’i bëni në emër të Zotit Jezus, duke e falënderuar Perëndinë Atë nëpërmjet tij" (Kolosianëve 3:17).

Mungesa e përçmimit

Njëra nga arsyet pse në shumicën e kishave të sotshme mungon shenjtëria, është prania e atij ungjilli, që thotë se s'është problem ta ngresh lart veten e të dukesh. Një ungjill i tillë iu thotë besimtarëve, që ta vlerësojnë shumë veten, në një kohë që Bibla na thotë, që të tregohemi të përulur. "Në qoftë se dikush don të vijë pas meje, ta mohojë vetveten, ta marrë kryqin e vet dhe të më ndjekë" (Mateu 16:24)... "Përuluni përpara Zotit, dhe ai do t’ju lartësojë!" (Jakobi 4:10). Të tregohesh i përulur do të thotë t'i nderosh të tjerët më shumë sesa veten.

Vlerësimi i të tjerëve është një shenjë karakteristike e dashurisë së vërtetë, që egziston në kishë. "Dashuria është e durueshme; plot mirësi; dashuria nuk ka smirë, nuk vë në dukje, nuk krekoset, nuk sillet në mënyrë të pahijshme, nuk kërkon të sajat" (1 Korintasve 13:4-5). Dashuria është një nga shtyllat më të forta të kishës. "Tani, pra, këto tri gjëra mbeten: besimi, shpresa dhe dashuria; por më e madhja nga këto është dashuria" (1 Korintasve 13:13). Prandaj edhe kisha nuk mund të funksionojë pa patur dashuri.  

Përfundim

"Ju e dini se të parët e kombeve i sundojnë ato dhe të mëdhenjtë përdorin pushtet mbi ato, por midis jush kështu nuk do të ndodhë; madje secili prej jush që do të dojë të bëhet i madh, qoftë shërbëtori juaj; dhe kushdo prej jush që do të dojë të jetë i pari, qoftë skllavi juaj. Sepse edhe Biri i njeriut nuk erdhi që t’i shërbejnë, por për të shërbyer dhe për të dhënë jetën e tij si çmim për shpengimin e shumë vetëve" (Mateu 20:25-28).

© 31/10/2009