Shenjtëria e Perëndisë

"Ti i ke sytë tepër të pastër për të parë të keqen dhe nuk e shikon dot paudhësinë" (Habakuku 1:13).

Parathënie

Në një kohë, kur imoraliteti dhe doktrinat e rreme kanë zënë rrënjë edhe në kishë, nuk është për t'u habitur kur shohim sesa të paktë janë ata besimtarë, të cilët e kuptojnë mirë nga ana biblike se kush është në të vërtetë Perëndia. Në Bibël, Ai na paraqitet si një Perëndi absolutisht dhe përsosshmërisht i shenjtë. Në fakt, po qe se Zoti nuk do të ishte i shenjtë, Ai nuk do të ishte dot as Perëndi i Gjithëpushtetshëm. Si shpjegohet pra, atëherë, që shumica e njerëzve kujtojnë se Perëndia e bën një sy qorr e një vesh shurdh, kur bëhet fjalë për mëkatet e tyre? Nuk është Perëndia Ai, që nuk është i shenjtë, por koncepti që kanë këta njerëz për Të është i njollosur prej botës dhe mëkatit.

Sakrifica supreme e Krishtit

Jezusi mori mbi kryq mëkatet e çdo burri, gruaje dhe fëmije. "Sepse ai bëri të jetë mëkat për ne ai që nuk njihte mëkat" (2 Korintasve 5:21). Nuk është për t'u habitur, pra, që Atit Perëndi iu desh që t'i kthente sytë mënjanë e të mos e shihte Birin e Vet mbi kryq: "Ishte afërsisht ora e gjashtë dhe errësira e mbuloi gjithë vendin deri në orën e nëntë. Dielli u err dhe perdja e tempullit u nda në mes" (Luka 23:44-45). Prandaj edhe Perëndia Bir u ndje i braktisur: "Perëndia im, Perëndia im, përse më ke braktisur?” (Mateu 27:46). Sytë e dlirë të Perëndisë nuk mund ta shihnin dot Jezusin, ngaqë mëkati ynë ishte mbi Të.

Bibla e Shenjtë është fjala e Perëndisë së Shenjtë

"Duke ditur së pari këtë: që asnjë profeci e Shkrimit nuk është objekt i interpretimeve të veçanta. Sepse asnjë profeci nuk ka ardhur nga vullneti i njeriut, por njerëzit e shenjtë të Perëndisë kanë folur, të shtyrë nga Fryma e Shenjtë" (2 Pjetrit 1:20-21).

Bibla nuk është thjesht një koleksion premtimesh apo thëniesh të urta. Është i vetmi libër i shenjtë, që i ka dhënë Perëndia njeriut. Si shpjegohet, atëherë, që ata që bazohen në këtë libër, nuk arrijnë ta shohin dot Perëndinë e shenjtë brenda faqeve të tij? Koncepti që kemi për Perëndinë, duhet t'i përngjasë atij koncepti, që na prezantohet edhe në Bibël. Fatkeqësisht, shumica e të krishterëve e trajtojnë Biblën sikur të ishte supermarket, d.m.th. marrin prej saj ato vargje, që iu pëlqejnë më shumë dhe lënë pas ato që nuk iu pëlqejnë. Perëndia nuk na ka dhënë kurrë lirinë për të vepruar në mënyrë të tillë. Bindja që tregojmë ndaj të vërtetës biblike, reflektohet në mënyrën sesi e konsiderojmë Perëndinë dhe sesi e jetojmë jetën.

Ligësia e mëkatit

Dhuna, abortet dhe imoraliteti janë vazhdimisht në rritje, pavarësisht se ç'na thotë qeveria. Tmerrohemi, kur dëgjojmë se dikush është vrarë në rrugët e qyteteve tona, por duhet të tmerrohemi akoma edhe më shumë, kur dëgjojmë rreth mëkateve, që kryhen brenda për brenda mureve të kishave tona. Kisha duhet të jetë si drita në errësirë, por errësira ia ka shuar dritën. Kisha tani i toleron pikërisht të njëjtat gjëra, për të cilat vuajti e vdiq Krishti. E si mund të mendojmë se nuk do t'i vuajmë fare pasojat, që vijnë nga mungesa e të mos nderuarit Perëndinë e shenjtë?

Si shpjegohet që të paktë janë ata pastorë, që predikojnë rreth mëkatit dhe të ligës në shoqërinë e sotshme? Shumica e tyre flasin vetëm rreth çështjeve, që nuk ofendojnë njeri. Predikuesit e hershëm, profetët e Perëndisë, e denonconin mëkatin si në botë, ashtu edhe brenda kishës. Kurse predikuesit e sotshëm janë më të prirur për t'i denoncuar ata besimtarë, që flasin rreth shenjtërisë, duke i akuzuar ata si fanatikë fetarë. Në të shkuarën, Perëndia nderohej si një Perëndi absolutisht i shenjtë, kurse sot Ai konsiderohet si Babagjyshi i Vitit të Ri, i cili iu jep dhurata fëmijëve më të pasjellshëm, edhe pse ata nuk i meritojnë dhurata të tilla.

Përsosshmëria e Perëndisë

Profeti Isaia, në vizionin, që pati rreth fronit të Perëndisë, tha: "I Shenjtë, i shenjtë, i shenjtë është Zoti i ushtrive. Tërë toka është plot me lavdinë e tij" (Isaia 6:3). E kuptoi se Perëndia ishte përsosshmërisht i shenjtë, kurse ai vetë ishte absolutisht mëkatar: "I mjeri unë! Unë jam i humbur, sepse jam një njeri me buzë të papastra dhe banoj në mes të një populli me buzë të papastra; megjithatë sytë e mi kanë parë Mbretin, Zotin e ushtrive" (Isaia 6:5). Por sot, koncepti që kanë njerëzit për Perëndinë, është shumë i ndryshëm nga ai i Isaias.

Edhe apostulli Pal e kuptoi se Perëndia është i shenjtë dhe i përsosur. Por, në të njëjtën kohë, ai na tregon se Zoti pret që edhe fëmijët e Tij të veçohen nga bota. "Mos hyni në një zgjedhë bashkë me të pabesët, sepse ç’lidhje ka drejtësia me paudhësinë? Dhe çfarë afrie ka drita me terrin? Dhe ç’harmoni ka Krishti me Belialin? Ose ç’pjesë ka besimtari me jobesimtarin? Dhe çfarë marrëveshje ka tempulli i Perëndisë me idhujt? Sepse ju jeni tempulli i Perëndisë së gjallë, sikurse tha Perëndia: “Unë do të banoj në mes tyre, dhe do të ec ndër ta; do të jem Perëndia i tyre dhe ata do të jenë populli im”. Prandaj “dilni nga mesi i tyre dhe ndahuni prej tyre, thotë Zoti, dhe mos prekni asgjë të ndyrë, dhe unë do t’ju pranoj, dhe do të jem si një Atë për ju, dhe ju do të jeni për mua si bijtë e bijat, thotë Zoti i Plotfuqishëm” (2 Korintasve 6:14-18). Neglizhenca që tregojmë, për të ecur në shenjtëri e për të synuar drejt përsosshmërisë, korespondon me mungesën e të kuptuarit nga ana jonë të shenjtërisë dhe përsosshmërisë së Perëndisë. "Jini të shenjtë, sepse unë jam i shenjtë” (1 Pjetrit 1:16)... "Jini, pra, të përkryer, ashtu siç është i përsosur Ati juaj, që është në qiej” (Mateu 5:48).   

Përfundim

© 7/3/2009