Të duruarit e vështirësive

Teksti i studimit: 1 Pjetrit 4:1-19

Parathënie   

Tema e këtij predikimi është sugjeruar prej Fondit të Barnabait, një organizatë, që ka si qëllim që t'i inkurajojë, t'i forcojë dhe t'i mbështesë ata të krishterë kudo në botë, që persekutohen për shkak të besimit të tyre, si edhe t'iu tregojë besimtarëve në vendet perëndimore rreth persekutimeve të tilla (për më shumë informacion, vizitoni faqen e internetit www.barnabasfund.org).

Ne, që jetojmë në vendet perëndimore, nganjëherë mund të ndeshemi me armiq nga më të ndryshmit, ngaqë dëshirojmë t'i shërbejmë Krishtit. Por besimtarët në vendet komuniste, apo islamike persekutohen akoma edhe më shumë sesa ne. Shpesh, besimtarë të tillë kërcënohen, rrihen, futen në burg, madje edhe vdesin për hir të Krishtit. Arsyeja kryesore e keqtrajtimeve të tilla është thjesht për t'iu thënë të tjerëve, që të mos e hedhin poshtë ateizmin, apo fenë myslimane, përndryshe, i njëjti fat i pret edhe ata.

Letra e Pjetrit iu drejtohet sidomos atyre besimtarëve, që dikur ishin të dhënë pas feve pagane, apo pas feve të rreme, por tani i ishin kthyer Krishtit. Besimtarë të tillë e kishin hedhur poshtë jetën e tyre të vjetër, si edhe zakonet dhe ritet e ndryshme fetare. Si pasojë, ata ndodheshin nën presionin e atyre, me të cilët dikur adhuronin bashkë perënditë e rreme. Tani ata konsideroheshin si të jashtë-ligjshëm, si kriminelë të shoqërisë.

Të braktisurit e së shkuarës (4:1-6)

Pjetri iu thotë besimtarëve se edhe vetë Zoti Jezus Krisht vuajti dhe u persekutua për shkak të besimit. Ajo, që ka më shumë rëndësi, sidomos kur ballafaqohemi me armiqtë, është t'i bindemi Perëndisë. Përndryshe, do ta gjejmë veten, duke jetuar njëlloj si edhe më përpara. Nuk ka vend për kompromis. Përkundrazi, duhet t'i shmangemi plotësisht gjithçkaje, që ka të bëjë me jetën e vjetër.

Ata që dikur ishin myslimanë, por tani i janë kthyer Krishtit për besim, heqin dorë jo vetëm prej zakoneve fetare, por edhe prej vetë mënyrës së vjetër të jetesës. Ata e dinë mirë se një vendim i tillë për ta ndjekur Krishtin, ka për të shkaktuar një opozitë agresive. Familja p.sh. mund t'i hedhë poshtë. Por atyre që e duan me të vërtetë Zotin, iu jepet fuqia, për të qëndruar të fortë e për t'iu bindur vullnetit të Perëndisë. Nganjëherë, ka nga ata që thonë se besimtarëve të rinj, që sapo janë kthyer prej fesë myslimane, iu lejohet të vazhdojnë t'i mbajnë ritet e zakonet islamike, me qëllim që të tjerët të mos e kuptojnë se ata e kanë çnderuar fenë myslimane, apo familjen e tyre. Por Perëndia nuk e lejon një gjë të tillë. Besimtarë të tillë, edhe po të vriten (gjë që ndodh shpesh) janë të sigurtë se do të shkojnë drejt e në Mbretërinë e Perëndisë. Këta janë martirët (dëshmorët) e vërtetë të Lindjes së Mesme. Besimi i tyre ka më shumë vlerë, sesa çmimi që mund të paguajnë për atë besim.

Ndihmoni njëri-tjetrin (4:7-11)

Persekutimi i të krishterëve (edhe pse ka ndodhur edhe më parë) është shenjë simbolike e faktit se po jetojmë vërtet në ditët e fundit të botës. Prandaj edhe duhet të tregohemi vigjilentë e të lutemi vazhdimisht. Duhet të jemi gati për t'i ndihmuar të tjerët, sidomos ata, që vuajnë për hir të Zotit. Besimtarët që persekutohen, kanë nevojë për lutjen dhe mbështetjen tonë.

Të krishterët, që kthehen nga feja myslimane dhe nuk shkojnë më në xhami, kanë nevojë për një bashkësi besimtarësh, në mënyrë që besimi dhe përkushtimi i tyre të forcohet edhe më shumë. Edhe pse është pothuajse e pamundur për t'iu dërguar ndihma besimtarëve të tillë në vendet islamike, prapëseprapë, mund të lutemi për ta dhe t'i mbështesim ato organizata, që kanë mundësi t'i ndihmojnë besimtarët e tillë.

Ballë për ballë me armikun (4:12-19)

Pjetri na thotë se persekucioni nuk duhet të konsiderohet si diçka e jashtëzakonshme, por si diçka normale e jetës së krishterë. Në vend që ta lejojmë armikun të na e shkatërrojë besimin, duhet të ngazëllohemi në Zotin, sepse po e ndajmë vuajtjen tonë me Krishtin. Ngazëllohemi, sepse e dimë se, kur kësaj jete t'i vijë fundi, do të mbretërojmë përgjithmonë me Të.

Të vuash për Zotin, nuk është njëlloj sikur të jesh me grip, apo të kesh migrenë koke. Të shumtë janë ata, që heqin dorë nga besimi në Krishtin, sapo sëmuren. Ne, që jetojmë në vendet perëndimore, jetojmë rehat dhe rrallëherë persekutohemi vërtet. Por ata, që jetojnë në vendet islamike, po keqtrajtohen tmerrësisht. Ata janë shembuj të shenjtorëve të vërtetë. Besimtarët në jug të Sudanit, p.sh. janë të gëzuar, edhe pse abuzohen tmerrësisht prej qeverisë në veri të vendit. Ata kanë një shprehje të tillë: "Perëndia na ka dhënë edhe një ditë tjetër dhe ne do të shkojmë në Qiell".

Ata, që keqtrajtohen për hir të Krishtit, e konsiderojnë këtë keqtrajtim si bekim, jo si mallkim, sepse besimi i tyre i fortë tregon se Fryma e Perëndisë është me ta. Besimtarë të tillë i qëndrojnë besnik Krishtit dhe nuk e kompromentojnë besimin e tyre. Ata nuk i nënshtrohen armiqve, duke e ditur se një ditë Perëndia ka për t'i ndëshkuar të ligët. Ata, që vuajnë për hir të Krishtit, duhet t'i varin shpresat tek Krijuesi i tyre besnik, duke jetuar një jetë të drejtë, sepse Ai ka për t'iu dhënë atyre kurajon dhe fuqinë për ta duruar çdo vështirësi.

Përfundim

Pjetri na vë në dukje sesa serioze janë vuajtjet dhe persekutimet, që përjetojnë besimtarët. Ai na tregon gjithashtu se është shumë i rëndësishëm fakti, që besimtarët që vuajnë e persekutohen të mos kthehen më tek jeta e tyre e vjetër, tek zakonet dhe ritet e vjetra fetare. Mund të na duket qesharake thënia e Pjetrit, kur na thotë që të ngazëllohemi. Por ngazëllimi vërteton se e duam me të vërtetë Zotin dhe po i shërbejmë me të vërtetë Atij. Jeta e re e besimtarit duhet jetuar madje edhe në mes të atyre, që janë nën zgjedhën e feve pagane, apo të feve të rreme.

© 3/10/2009