Çfarë prure me vete sot në kishë?

Parathënie

Ndoshta sot në kishë solle Biblën me vete. Nganjëherë ti sjell të afërmit apo miqtë e shokët. Ose ndoshta ke sjellë me vete edhe telefonin tënd celular, me atë zilen e tij të bezdishme! Por shpresoj që sot të kesh sjellë në kishë më shumë sesa këto gjëra. Tek Hebrenjve 10:25, apostulli Pal thotë: “Pa hequr dorë nga të mbledhurit bashkë tonin, sikurse kanë zakon disa, por të nxisim njeri tjetrin, aq më tepër se e shihni ditën që po afrohet”. Kështu pra, të mbledhurit tanë bashkë për ta adhuruar Perëndinë dhe për ta dëgjuar fjalën e Tij ka rëndësi të madhe. Por rëndësi të madhe ka edhe ajo, që sjellim me vete në kishë.

Një frymë lavdërimi

“Dërgojini klithma gëzimi Zotit, o banorë të të gjithë tokës! I shërbeni Zotit me gaz, ejani para tij me këngë gëzimi” (Psalmi 100:1-2).

Duhet të vijmë në praninë e Perëndisë me këngë gëzimi e hareje, me një frymë lavdërimi. Të shumtë janë ata, që vijnë në kishë me shqetësime, frikë, ankth dhe depresion. Vini re se si thotë autori i psalmit: duhet t’i dërgojmë Zotit “klithma gëzimi”. Kjo do të thotë që lavdërimi ynë duhet t’i zgjojë nga gjumi shenjtorët e fjetur, që vijnë në kishë thjesht për të ngrohur karrigen! Duhet t’i këndojmë Perëndisë me gjithë zemër e me gjithë shpirt, e jo thjesht duke pëshpëritur, apo duke lëvizur buzët. Këndimi ynë mund t’iu duket si zhurmë disave, por, në sytë e Zotit, ne jemi të gëzuar. Prandaj edhe nuk jemi dakort, që të paguajmë një kor këngëtarësh profesionalë në kishë, sepse secili prej nesh është anëtar i një “mbretërie priftërinjsh” (Eksodi 19:6)... “Ju jeni... priftëri mbretërore, një komb i shenjtë, një popull i fituar, që të shpallni mrekullitë e atij që ju thirri nga terri në dritën e tij të mrekullueshme” (1 Pjetrit 2:9). Secili prej nesh duhet të marrë pjesë në të adhuruarit e Perëndisë. “Ai vuri në gojën time një kantik të ri për të lëvduar Perëndinë tonë; shumë njerëz kanë për ta parë këtë, do të dridhen dhe do t’i besojnë Zotit” (Psalmi 40:3).

Në fakt, i shërbejmë Zotit, kur e adhurojmë Atë. Shërbimi ndaj Zotit mund të na duket si një punë e rëndë dhe e detyrueshme, por ata që e duan Zotin, i shërbejnë Atij me gëzim në zemër. A erdhe në kishë sot me buzën në gaz? “U gëzova kur më thanë: "Shkojmë në shtëpinë e Zotit" (Psalmi 122:1). Nëse na bëhet qejfi, kur takohemi me besimtarët e tjerë në praninë e Zotit, atëherë do të bekohemi pa masë. Perëndisë nuk i mbetet hatri, nëse e shprehim dashurinë tonë ndaj Tij, duke i vënë në praktikë kordat tona vokale! “Dërgojini britma gëzimi Zotit, o banorë të të gjithë tokës, shpërtheni në këngë gëzimi, ngazëlloni dhe këndoni lavde” (Psalmi 98:4).

Një frymë përulësie

“Pranoni që Zoti është Perëndia; na ka bërë ai dhe jo ne vetë; ne jemi populli i tij dhe kopeja e kullotës së tij” (Psalmi 100:3).

Ka kisha, në të cilat anëtarët mblidhen për ta adhuruar veten e jo Perëndinë. Zotin e adhurojmë, kur i nënshtrohemi Atij. Duhet ta ‘pranojmë’ se Perëndia është i Vetmi, që meriton lavdërimin tonë. Nuk duhet ta lartësojmë veten apo të tjerët, por duhet ta nderojmë vetëm Perëndinë. Pa Të, nuk jemi asgjë. “Unë jam hardhia, ju jeni shermendet; kush qëndron në mua dhe unë në të, jep shumë fryt, sepse pa mua nuk mund të bëni asgjë” (Gjoni 15:5).

Ai na ‘bëri’ ata, që jemi sot, prandaj edhe nuk duhet të jemi ne ata, që marrin lavdinë. “Por me hirin e Perëndisë jam ai që jam” (1 Korintasve 15:10). Perëndia na shpëtoi, me qëllim që t’i shërbejmë Atij dhe ta adhurojmë, duke iu bindur vullnetit të Tij. “Ne në fakt jemi vepra e tij, e krijuar në Krishtin Jezus për veprat e mira që Perëndia përgatiti që më parë, që ne të ecim në to” (Efesianëve 2:10). Para se të fillojmë e ta ngremë lart veten, le të mos e harrojmë faktin se jemi thjesht ‘dele’, që i shkojnë pas bariut. “Zoti është bariu im, asgjë nuk do të më mungojë. Ai më çon në kullota me bar të njomë, më drejton pranë ujërave që të çlodhin” (Psalmi 23:1-2)... “Nënshtrojuni, pra, Perëndisë” (Jakobi 4:7).

Një sakrificë shpirtërore

“Hyni në portat e tij me falenderim dhe në oborret e tij me lavde; kremtojeni, bekoni emrin e tij. Sepse Zoti është i mirë; mirësia e tij është e përjetshme dhe besnikëria e tij vlen për të gjitha brezat” (Psalmi 100:4-5).

Perëndia iu kërkoi priftërinjve, që të vinin para Tij me oferta dhe flijime. Ne vijmë përpara Tij me falenderim në zemër. Nuk mjafton që në kishë vetëm të këndojmë ca këngë adhurimi, të japim ofertën dhe të dëgjojmë predikimin e pastorit. Duhet të bëjmë më shumë sesa kaq – duhet ta falenderojmë me të vërtetë Zotin për gjithçka, që ka bërë për ne. Në këtë mënyrë erdhi përpara Perëndisë edhe Danieli. “O Perëndi i etërve të mi, të falënderoj dhe të lëvdoj” (Danielit 2:23).

Portat janë të mbyllura ndaj keqbërësve, por ne mund të hyjmë lirisht në praninë e Perëndisë, sepse i përkasim Atij. “Vetë Fryma i dëshmon frymës sonë se ne jemi bij të Perëndisë. Dhe nëse jemi bij, jemi dhe trashëgimtarë, trashëgimtarë të Perëndisë dhe bashkëtrashëgimtarë të Krishtit, nëse vuajmë më të dhe lavdohemi me të” (Romakëve 8:16-17). “Shikoni ç’dashuri të madhe na dha Ati, që të quhemi bij të Perëndisë” (1 Gjonit 3:1).

Na lejohet të hyjmë në Më të Shenjtin e të Shenjtëve, për t’u takuar me Perëndinë. Është zakon që, kur takohemi me një mbret apo mbretëreshë, duhet t’iu sjellim atyre diçka si dhuratë. Tek Perëndia vijmë me sakrificën tonë shpirtërore të falenderimit. “Unë do ta kremtoj emrin e Perëndisë me një këngë, dhe do ta madhështoj me lavde” (Psalmi 69.30). Mund ta adhurojmë, ngaqë është treguar i mirë dhe i mëshirshëm ndaj nesh. “Është një hir i Zotit që nuk jemi shkatërruar plotësisht, sepse mëshirat e tij nuk janë mbaruar plotësisht. Përtëriten çdo mëngjes; e madhe është besnikëria jote” (Vajtimet 3:22-23). Mund ta falenderojmë, ngaqë çdo brez mund t’i zërë besë fjalës së Tij, sepse “është e pamundur që Perëndia të gënjejë” (Hebrenjve 6:18). Mund të gëzohemi me faktin se Perëndia i mban gjithmonë premtimet e bëra. “Sepse të gjitha premtimet e Perëndisë janë në atë "po" dhe në atë "amen," për lavdi të Perëndisë nëpërmjet nesh” (2 Korintasve 1:20). A e kemi gjetur kohën, për ta falenderuar Zotin për gjithçka që ka bërë për ne? “Beko, shpirti im, Zotin, dhe të gjitha ato që janë tek unë të bekojnë emrin e tij të shenjtë. Beko, shpirti im, Zotin dhe mos harro asnjë nga të mirat që ka bërë. Ai fal të gjitha paudhësitë e tua dhe shëron të gjitha sëmundjet e tua, shpengon jetën tënde nga shkatërrimi dhe të kurorëzon me mirësi dhe dhembshuri; ai ngop me të mira gojën tënde dhe të bën të ri si shqiponja” (Psalmi 103:1-5).

Përfundim   

9/12/2010