Duke kërkuar të pamundurën

Teksti: Mateu 19:16-26

Parathënie

Teksti ynë i studimit na thotë: “Për Perëndinë çdo gjë është e mundur” (vargu 26). Por duhet ta pranojmë se ka disa gjëra, që janë të pamundura për Perëndinë. “Është e pamundur që Perëndia të gënjejë” (Hebrenjve 6:18). “Ai nuk mund të mohojë vetveten” (2 Timoteut 2:13). Edhe pse Zoti Sovran mund të bëjë gjithçka, prapëseprapë Ai nuk mund të bëjë atë, që bie në konflikt me fjalën, natyrën, apo karakterin e Tij. “Perëndia është dritë dhe në Të nuk ka kurrfarë errësirë” (1 Gjonit 1:5).

“Nëse ti mund të besosh, çdo gjë është e mundshme për atë që beson” (Marku 9:23). Mos, vallë, kjo do të thotë që gjithçka është e mundur, thjesht sepse besojmë, pa i marrë parasysh kushtet, apo rrethanat e një situate të caktuar? Ky studim ka si synim, që të na tregojë se, ashtu siç disa gjëra të caktuara janë të pamundura për Perëndinë, ashtu edhe ne ndoshta besojmë për ato gjëra, që nuk janë të mundura.

Pjekuri pa themel

“Populli im vdes për mungesë njohurish” (Osea 4:6). Të shumtë janë ata besimtarë, që kujtojnë se mund të rriten e të pjekurohen në Krishtin, pa e lexuar, apo pa e studiuar ndonjëherë fjalën e Perëndisë. Kujtojnë se do të pranohen prej Tij, edhe pse e neglizhojnë përditë Biblën. “Duke qenë se ti ke refuzuar njohjen, edhe unë do të të refuzoj” (Osea 4:6). Pali na këshillon kështu: “Mundohu të dalësh përpara Perëndisë si i sprovuar, si punëtor që nuk ka pse të turpërohet, që thotë drejt fjalën e së vërtetës” (2 Timoteut 2:15). Po të mos veprojmë kështu, atëherë do të jemi gjithmonë skllevër të botës. “Do ta njihni të vërtetën dhe e vërteta do t’ju bëjë të lirë... Pra, nëse Biri do t’ju bëjë të lirë, do të jeni me të vërtetë të lirë” (Gjoni 8:32, 36). Pa një njohuri të tillë, nuk mund të rritemi e të maturohemi. “Posi foshnja të sapolindura, të dëshironi fort qumështin e pastër të fjalës, që të rriteni me anë të tij” (1 Pjetrit 2:2).

Pjekuria shpirtërore nuk ka të bëjë fare me moshën tonë fizike. Për më tepër, pak rëndësi ka sesa vite kemi, që jemi të krishterë. Pjekuria shpirtërore vërtetohet nga mënyra se si e jetojmë jetën, d.m.th. nëse jetojmë apo jo sipas standarteve të fjalës së Perëndisë. Nëse kujtojmë se kemi pjekuri të pabazuar në themelin e ngritur prej Perëndisë, atëherë kot që e gënjejmë veten.

Dishepullizim pa sakrificë

Ishte sakrifica personale si e Atit, ashtu edhe e Birit ajo, që na bleu shpëtimin, bekimin më të madh. “Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin, që, kushdo që beson në të, të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme” (Gjoni 3:16). Nëse duam që të jemi pasues të vërtetë të Krishtit, atëherë duhet të jemi gati edhe ne për të sakrifikuar gjithçka. “Nëse dikush do të vijë pas meje, le ta mohojë vetveten, ta marrë çdo ditë kryqin e vet dhe të më ndjekë” (Luka 9:23).

Një ide e tillë mund t’ju duket habi atyre, që thonë se janë të krishterë, por që nuk ia kanë përkushtuar vërtet jetën Krishtit. E megjithatë, një ide e tillë është pikërisht ajo gjë, që iu kërkohet dishepujve. “O vëllezër, po ju bëj thirrje, nëpërmjet dhembshurisë së Perëndisë, ta paraqisni trupin tuaj si fli të gjallë, të shenjtëruar, të pëlqyer te Perëndia, që është shërbesa juaj e mënçur. Dhe mos u konformoni me këtë botë, por transformohuni me anë të ripërtëritjes së mendjes suaj, që të provoni cili është i miri, i pëlqyeri dhe i përsosuri vullnet i Perëndisë” (Romakëve 12:1-2). Në një sakrificë të tillë mund të përfshihen edhe persekutimi dhe vuajtjet për kauzën e Krishtit. “Të gjithë ata që duan të rrojnë me perëndishmëri në Krishtin Jezus do të përndiqen” (2 Timoteut 3:12). Sakrifica jonë është fallco, nëse nuk na kushton gjithçka. “Nuk do t’i ofrojë Zotit, Perëndisë tim, olokauste që nuk më kushtojnë asgjë” (2 Samuelit 24:24). Është e pamundur të jesh një pasues i Krishtit, nëse nuk je gati për t’ia dorëzuar jetën Atij.

Bekim pa shenjtëri

Perëndia e ka një plan të përsosur për jetën tonë. “Lum njeriu që nuk ecën sipas këshillës të të pabesëve, që nuk ndalet në rrugën e mëkatarëve dhe nuk ulet bashkë me tallësit, por që gjen kënaqësinë e tij në ligjin e Zotit, dhe që mendon thellë ditë e natë mbi ligjin e tij. Ai do të jetë si një pemë e mbjellë gjatë brigjeve të ujit, që jep frytin e tij në stinën e tij dhe të cilit gjethet nuk i fishken; dhe gjithçka bën do të ketë mbarësi” (Psalmi 1:1-3). Të shumtë janë ata, që kujtojnë se janë të bekuar, por që e neglizhojnë Perëndinë gjatë gjithë ditës! “Zemra e njeriut programon rrugën e tij, por Zoti drejton hapat e tij” (Fjalët e Urta 16:9)... “Hapat e njeriut i drejton Zoti, kur atij i pëlqejnë rrugët e tij” (Psalmi 37:23).

Aty ku vihet në lojë shenjtëria, apo aty ku ajo konsiderohet si një doktrinë heretike, aty ndodhet edhe mëkati. Njerëz të tillë nuk e njohin fare Zotin dhe kurrë nuk kanë për t’i trashëguar bekimet e jetës së përjetshme. “Kërkoni paqe me të gjithë dhe shenjtërim, pa të cilin askush nuk ka për të parë Perëndinë” (Hebrenjve 12:14).

Shpëtim pa besim

“Edhe pa besim është e pamundur t’i pëlqesh Atij” (Hebrenjve 11:6). Një zemër që nuk ka besim në Perëndinë, nuk është e shpëtuar. “Prandaj ju thashë se ju do të vdisni në mëkatet tuaja, sepse po të mos besoni se unë jam, ju do të vdisni në mëkatet tuaja” (Gjoni 8:24). Ata që nuk janë dakort me këtë thënie, mund të thonë se shpëtimi është një “dhuratë e Perëndisë”, që jepet falas (Romakëve 6:23). Por kjo nuk do të thotë se njeriu, të cilit i jepet kjo dhuratë, nuk ka nevojë fare të besojë në Perëndinë. “Zotërinj, ç’duhet të bëj unë që të shpëtohem?”. Dhe ata i thanë: “Beso në Zotin Jezu Krisht dhe do të shpëtohesh ti dhe shtëpia jote” (Veprat e Apostujve 16:30-31).

Shumica e njerëzve kujtojnë se kanë për të shkuar në Parajsë, ngaqë shkojnë në kishë, apo ngaqë janë njerëz të mirë. Por ajo që na shfajëson përpara Perëndisë është vetëm besimi ynë personal në veprën e përfunduar të Krishtit mbi kryq. “Të shfajësuar, pra, me anë të besimit, kemi paqe me Perëndinë nëpërmjet Jezu Krishtit, Zotit tonë” (Romakëve 5:1). Kjo do të thotë se duhet të pendohemi e të besojmë në Krishtin, para se ta marrim dhuratën e Perëndisë. Mungesa e pendesës e pengon punën e Perëndisë në shpirtin e njeriut. “Por paudhësitë tuaja kanë shkaktuar një ndarje midis jush dhe Perëndisë tuaj, dhe mëkatet tuaja kanë bërë të fshihet fytyra e tij prej jush, që të mos ju dëgjojë më” (Isaia 59:2). Njerëzit vdesin, po nuk u penduan. “Por nëse ju nuk pendoheni, do të vdisni të gjithë me të njëjtën mënyrë” (Luka 13:3). Është e pamundur, pra, të jesh i shpëtuar, pa patur besim në Krishtin.

Përfundim

Po, gjithçka është e mundur për Perëndinë, por si mund të jetë Ai vërtet Perëndi, po qe se vepron në kundërshtim me fjalën, natyrën, apo karakterin e Tij? E si mund të kujtojmë se jemi vërtet të krishterë, kur nuk jetojmë sipas parimeve të fjalës së Tij, apo nuk veprojmë sipas vullnetit të Tij? Gjërat e pamundura janë, në fakt, të shumta. Kjo listë është e shkurtër dhe s’i zë dot të gjitha. Por, të paktën, e shohim se nuk është e mundur të jesh pasues i vërtetë i Krishtit, pa ia nënshtruar gjithçka Atij. A po i besojmë së pamundurës? A po shpresojmë të marrim atë, që nuk mund të na e japë dot Perëndia?    

© 6/11/2010