Fryma e Antikrishtit

“Fëmijë, është ora e fundit. Dhe, sikurse e dëgjuat, antikrishti duhet të vijë, dhe tani janë shfaqur shumë antikrishtë; prej nga e dimë se është ora e fundit. Mes nesh dolën, por nuk ishin nga tanët, sepse, po të ishin nga tanët, do të kishin qëndruar me ne; por kjo ndodhi që të dalë se nuk janë të gjithë nga tanët. Por ju keni vajosjen nga i Shenjti dhe i dini çdo gjë. Nuk ju shkrova juve sepse nuk e njihni të vërtetën, por sepse ju e njihni dhe sepse asnjë gënjeshtër nuk del nga e vërteta. Kush është gënjeshtari, veçse ai që mohon se Jezus është Krishti? Antikrishti është ai, që mohon Atin dhe Birin. Kushdo që mohon Birin, s’ka as Atin; kushdo që njeh Birin, ka edhe Atin. Ajo që ju, pra, dëgjuat nga fillimi le të qëndrojë në ju; në qoftë se ajo që dëgjuat nga fillimi qëndron në ju, edhe ju do të qëndroni në Birin dhe në Atin” (1 Gjonit 2:18-24).

Parathënie

Sot ka kaq shumë fe në botë, saqë njerëzit kujtojnë se të gjitha fetë të çojnë në parajsë. “Pak rëndësi ka se ç’besim ke”, thonë ata, “mjafton që të besosh në egzistencën e një Qënieje Hyjnore”. Por është e pamundur që mënyra e arsyetimit të të gjithë këtyre “besimtarëve” të jetë e drejtë, ngaqë doktrinat e feve të ndryshme janë në kundërshtim me njëra-tjetrën. Nëse besimi i një njeriu është i gabuar, atëherë ai ka për ta kaluar përjetësinë në Ferr, duke i ardhur keq për atë, që ka besuar gjatë gjithë jetës. Koha për t’u shpëtuar është tani. “Ja, pra, koha e pëlqyer, ja, pra, dita e shpëtimit” (2 Korintasve 6:2). Ai, që nuk beson në Krishtin, është nën kontrollin e frymës së antikrishtit. “Dhe çdo frymë që nuk rrëfen se Jezu Krishti ka ardhur në mish, nuk është nga Perëndia; dhe kjo është fryma e antikrishtit që, siç e keni dëgjuar se vjen; dhe tashmë është në botë” (1 Gjonit 4:3).

Kush është ky antikrisht?

Antikrishti është një njeri i fuqizuar prej Satanait. Ai do të shfaqet në skenën botërore në fund të epokave. Por apostulli Gjon e përdor këtë titull për t’iu referuar atij njeriu, mësimet e të cilit nuk përputhen me Krishtërimin Biblik, por përkundrazi, doktrinat e tij janë të frymëzuara prej Satanait. Kjo “frymë” u shfaq në fillim në kopshtin e Edenit, si një doktrinë alternative ndaj fjalës së shfaqur të Perëndisë, atëherë kur Satanai ia mbushi mendjen Adamit dhe Evës, që t’i kundërviheshin të vërtetës (Zanafilla 3). E njëjta “frymë” është në kontroll të politikës, arsimit dhe feve të sotshme.

Ateistët kujtojnë se nuk janë nën kontroll të kësaj “fryme”, ngaqë nuk besojnë as në Perëndi, as në djall. Por ata janë po aq të mashtruar, sa edhe myslimanët, budistët, apo paganët. Ata që besojnë në një Qënie Hyjnore, i kushtojnë më shumë rëndësi kryerjes së riteve fetare dhe veprave të bamirësisë, sesa besimit të tyre. Të gjithë, pra, janë zënë në kurthin e Satanait. “Ka një rrugë që njeriut i duket e drejtë, por në fund ajo të nxjerr në udhët e vdekjes” (Fjalët e Urta 16:25). Të tillë njerëz, në fakt, po iu besojnë gënjshtrave të djallit. “Ju jeni nga djalli, që është ati juaj, dhe doni të bëni dëshirat e atit tuaj; ai ishte vrasës që nga fillimi dhe nuk qëndroi në të vërtetën, sepse në të nuk ka të vërtetë. Kur thotë të rrema, flet nga vetvetja, sepse është gënjeshtar dhe ati i rrenës” (Gjoni 8:44). “Fryma” e antikrishtit e mohon egzistencën e Perëndisë dhe faktin se Krishti është Zot.

Ideja e gabuar

Shumica e njerëzve kujtojnë se pak rëndësi ka ç’besojnë, mjafton që të jenë njerëz të mirë. Por puna qëndron këtu se “askush nuk është i mirë” (Mateu 19:17), apo siç e tha edhe Pali, “Nuk ka asnjeri të drejtë, as edhe një. Nuk ka asnjeri që të kuptojë, nuk ka asnjeri që të kërkojë Perëndinë. Të gjithë kanë dalë nga udha e tij, që të gjithë janë bërë të padobishëm, nuk ka asnjë që të bëjë të mirën, as edhe një. Gryka e tyre është një varr i hapur, me gjuhët e tyre kanë thurur mashtrime, ka helm gjarpërinjsh nën buzët e tyre; goja e tyre është plot mallkim dhe hidhësi; këmbët e tyre janë të shpejta për të derdhur gjak; në udhët e tyre ka rrënim dhe gjëmë, dhe nuk e kanë njohur udhën e paqes; nuk ka druajtja e Perëndisë para syve të tyre” (Romakëve 3:10-18)... “Sepse të gjithë mëkatuan dhe u privuan nga lavdia e Perëndisë” (Romakëve 3:23). Siç e shohim, pra, njerëzimi nuk meriton asgjë tjetër, përveçse gjyqit. Prandaj edhe ajo që besojmë, ka shumë rëndësi.

Krishti

Meqë egziston një antikrisht, egziston edhe një Krisht i vërtetë dhe ata që e ndjekin Atë, kanë me vete të vërtetën. “Nga kjo mund të njihni Frymën e Perëndisë: çdo frymë që rrëfen se Jezu Krishti ka ardhur në mish, është nga Perëndia” (1 Gjonit 4:2). Kur i besojmë Atij, gjendemi në rrugën, që të çon në jetën e përjetshme. “Unë jam udha, e vërteta dhe jeta; askush nuk vjen tek Ati përveçse nëpërmjet meje” (Gjoni 14:6).

Mund ta mbrojmë veten, duke mos rënë në të njëjtin kurth si bota, atëherë kur i qëndrojmë besnik fjalës së Perëndisë dhe e vëmë çdo lloj mësimi në provë, për ta parë nëse përputhet apo jo me Biblën. “Shumë të dashur, mos i besoni çdo frymë, por i vini në provë frymërat për të ditur nëse janë nga Perëndia, sepse shumë profetë të rremë kanë dalë në botë” (1 Gjonit 4:1). Nëse mësimet e njerëzve të ndryshëm e hedhin poshtë qoftë edhe sadopak Krishtin, atëherë ato duhen mohuar. “Dhe çdo frymë që nuk rrëfen se Jezu Krishti ka ardhur në mish, nuk është nga Perëndia; dhe kjo është fryma e antikrishtit që, siç e keni dëgjuar se vjen; dhe tashmë është në botë” (1 Gjonit 4:3).

Përfundim

© 3/4/2010