Jeta e transformuar

“Dhe ne të gjithë, duke soditur fytyrëzbuluar lavdinë e Zotit si në pasqyrë, transformohemi në të njëjtën shëmbëllim nga lavdia në lavdi, posi prej Frymës së Zotit” (2 Korintasve 3:18).

Parathënie

Jeta e besimtarit duhet të jetë e një shkalle më të lartë, sesa ajo e një njeriu të zakonshëm. Por është për të të ardhur keq se të paktë janë ata, që janë transformuar prej fuqisë së Perëndisë. Jeta e re në Krishtin nuk duhet të jetë statike, por gjithmonë në lëvizje, duke avancuar drejt një niveli më të lartë. Jeta e transformuar nuk ndodh automatikisht, por na duhet të veprojmë, me qëllim që ta përjetojmë atë. Si mund të bëhemi pjesëmarrës të një transformimi të tillë?

Bindja

“Unë, pra, i burgosuri për Zotin, ju bëj thirrje që të ecni denjësisht sipas thirrjes për të cilën u thirrët, me çdo përulësi e zemërbutësi, me durim, duke e duruar njëri-tjetrin në dashuri, duke u përpjekur të ruani unitetin e Frymës në lidhjen e paqes” (Efesianëve 4:1-3).

Duhet të përpiqemi për të ecur denjësisht, ashtu siç na e përshkruan edhe Pali në këto vargje. Ata, që nuk kanë fare qëllim, për ta kënaqur Perëndinë, duke jetuar në bazë të fjalës së Tij, nuk e kanë aspak të lehtë, për ta jetuar jetën e transformuar. Frika, që vjen si pasojë e mosbindjes, nuk duhet të jetë forca, që na shtyn për ta kënaqur Perëndinë. Por kjo frikë, të paktën, na e ngre shpirtin nga gjumi, për ta vënë re domosdoshmërinë e bindjes ndaj Zotit. Pa dyshim, të gjithë pasuesit e vërtetë të Krishtit duan, që ta dëgjojnë Atë, tek iu thotë: “Të lumtë, shërbëtor i mirë dhe besnik; ti u tregove besnik në gjëra të vogla; unë do të të vë mbi shumë gjëra; hyr në gëzimin e zotit tënd", e jo që t’iu thotë: “Shërbëtor i mbrapshtë dhe përtac” (Mateu 25:23, 26).

Transformimi nuk është i mundur pa bindjen, sepse do të korrim bekime, vetëm nëse mbjellim drejtësi dhe shenjtëri. “Dhe ç’të kërkojmë, e marrim nga ai, sepse zbatojmë urdhërimet e tij dhe bëjmë gjërat që janë të pëlqyera prej tij” (1 Gjonit 3:22). Nëse nuk ecim me Krishtin, atëherë si do të mund të qëndrojmë në Të?

Gatishmëria

“Megjithatë, o Zot, ti je ati ynë; ne jemi argjila dhe ti je ai që na formon; ne të gjithë jemi vepra e duarve të tua” (Isaia 64:8).

A jemi gati, që Perëndia të na transformojë në atë njeri, që Ai dëshiron që të jemi? Kjo do të thotë se duhet ta lejojmë Perëndinë, që të bëjë çfarë të dojë me ne, pavarësisht nga sakrifica, që mund të na kërkohet të bëjmë mbi altarin e dedikimit. Ky duhet të jetë, pra, një flijim i vullnetshëm. “O vëllezër, po ju bëj thirrje, nëpërmjet dhembshurisë së Perëndisë, ta paraqisni trupin tuaj si fli të gjallë, të shenjtëruar, të pëlqyer te Perëndia, që është shërbesa juaj e mënçur. Dhe mos u konformoni me këtë botë, por transformohuni me anë të ripërtëritjes së mendjes suaj, që të provoni cili është i miri, i pëlqyeri dhe i përsosuri vullnet i Perëndisë” (Romakëve 12:1-2).

Nuk do të jemi gati, që Perëndia të veprojë brenda nesh, po qe se nuk jemi të pakënaqur me jetën e vjetër dhe nuk kemi një dëshirë të madhe për jetën e re. Na duhet të pendohemi për mëkatet e kaluara dhe të na digjet zemra flakë për shenjtërim. “Tani po gëzohem, jo sepse u trishtuat, por sepse u trishtuat për pendim, sepse u trishtuat sipas Perëndisë, që të mos ju bëhet juve ndonjë dëm nga ne. Trishtimi sipas Perëndisë në fakt, sjell pendim për shpëtim, për të cilin njeriu nuk i vjen keq, por trishtimi i botës shkakton vdekje. Në fakt, ja sa kujdes shkaktoi te ju pikëllimi sipas Perëndisë, madje sa fjalë për të kërkuar ndjesë, sa zemëratë, sa druajtje, sa dëshirë të zjarrtë, sa zell, sa kënaqësi! Me çdo mënyrë ju e treguat se jeni të pastër në këtë çështje” (2 Korintasve 7:9-11).

Në këtë gatishmëri përfshihet edhe vendoshmëria për ta dëgjuar e për ta ndjekur këshillën e Frymës së Shenjtë, e jo të mishit. “Dhe unë them: Ecni sipas Frymës dhe nuk do ta përmbushni dëshirat e mishit” (Galatasve 5:16)... “Sepse të gjithë ata që udhëhiqen nga Fryma e Perëndisë janë bij të Perëndisë” (Romakëve 8:14). Do të ecim në Frymë, atëherë kur lutemi, kur e lexojmë dhe e studjojmë Biblën dhe e përqëndrojmë vëmendjen tek Zoti. Këto veprime na ndihmojnë, që të jemi të ndjeshëm ndaj zërit të Tij, tek na udhëheq, tek na bind dhe tek na ngushëllon. Ai ka për të na mësuar se si ta jetojmë jetën e transformuar, duke na treguar ndryshimet, që duhet të ndodhin në jetën tonë. Ai ka për të na i larguar zakonet mëkatare dhe ka për të na çuar drejt një jete, e cila është e mbushur me Krishtin dhe fuqinë e Tij. “Vishuni, pra, si të zgjedhur të Perëndisë, shenjtorë dhe të dashur, me dhembshuri të brendshme, mirësinë, përulësinë, zemërbutësinë dhe me durimin” (Kolosianëve 3:12). Kjo jetë është një akt i vullnetshëm nga ana jonë, sepse përndryshe, nuk do të mund të transformohemi kurrë. “Edhe ju, për të njëjtën arsye, duke bërë çdo përpjekje, t’i shtoni besimit tuaj virtytin, dhe virtytit diturinë, diturisë vetkontroll, vetkontrollit qëndresën, qëndresës perëndishmerinë, mëshirës dashurinë vëllazërore dhe dashurisë vëllazërore dashurinë. Sepse nëse këto gjëra gjendën në ju me shumicë, nuk do t’ju lejojnë të bëheni përtacë dhe as të pafryt në njohjen e Zotit tonë Jezu Krisht. Sepse ai që nuk i ka këto gjëra është i verbër dhe dritëshkurtër, sepse harroi pastrimin nga mëkatet e tij të vjetër. Prandaj, vëllezër, përpiquni gjithnjë e më shumë ta përforconi thirrjen dhe zgjedhjen tuaj, sepse, duke bërë këto gjëra, nuk do të pengoheni kurrë” (2 Pjetrit 1:5-10).       

Përfundim   

© 18/12/2010