Kemi nevojë për njerëz largpamës

“Atëherë u thashë atyre: "Ju e shikoni gjendjen e mjeruar në të cilat ndodhemi: Jeruzalemi është shkatërruar dhe portat e tij janë konsumuar nga zjarri! Ejani, t’i rindërtojmë muret e Jeruzalemit, dhe kështu nuk do të jemi më të turpëruar!". U tregova pastaj atyre si dora bamirëse e Perëndisë tim kishte qenë mbi mua si dhe fjalët që mbreti më kishte thënë. Atëherë ata thanë: "Të ngrihemi dhe t’i vihemi ndërtimit!". Kështu morën kurajo për t’i forcuar duart e tyre për këtë punë të rëndësishme.” (Nehemia 2:17-18).

Parathënie

Nehemia ishte njeri i lutjes, njeri inkurajues dhe largpamës. Ishte tip njeriu, që, në vend që të thoshte se sa e pamundur ishte puna, e shihte se ku ishte problemi dhe e gjente mënyrën se si ta zgjidhte atë. Por ai nuk ishte thjesht largpamës, kur vinte puna për të thurur plane. Përkundrazi, ai ishte edhe punëtor, gati për të kryer detyra të vështira.

Njeriu largpamës

“Arriti në Judë Hanani, një nga vëllezërit e mi, bashkë me disa burra të tjerë. Unë i pyeta lidhur me Judejtë që kishin shpëtuar, që ishin kthyer gjallë nga robëria, dhe lidhur me Jeruzalemin. Ata më thanë: "Ata që kanë shpëtuar nga robëria janë atje poshtë në krahinë, në një varfëri të madhe dhe me faqe të zezë; përveç kësaj muret e Jeruzalemit janë plot me të çara dhe portat e tij janë konsumuar nga zjarri". Sa i dëgjova këto fjalë, u ula dhe qava; pastaj mbajta zi disa ditë me radhë, agjerova dhe u luta përpara Perëndisë të qiellit” (Nehemia 1:2-4).

Nehemia u brengos shumë, kur mori lajm rreth shkatërrimit të mureve të Jeruzalemit. Kjo brengë e shtyu atë, që të lutej. Na thuhet se mbreti Artasers e lejoi Nehemian, që të kthehej në Jeruzalem, i ngarkuar me lloj-lloj materialesh, që do t’i nevojiteshin për t’i riparuar muret. Sapo arriti në qytet, Nehemia i ra rreth e përqark mureve, për ta parë me sytë e vet dëmin e shkaktuar. Pikërisht, në këtë moment, ai themeloi vizionin e tij për të ardhmen.

Të gjithë e dinin se muret ishin në një gjendje të keqe, por askush nuk ishte aq largpamës, sa të ishte gati t’i riparonte. Nehemia e pa se ku ishte problemi dhe menjëherë e kuptoi se cila ishte rrugëzgjidhja. Ai i hodhi sytë larg, tej gurëve të thyer, drejt murit të riparuar. Prandaj edhe në mendjen e tij, kjo punë kishte përfunduar me kohë. Problemin më të madh Nehemia nuk e kishte me muret, sepse i kishte gati të gjitha materialet, por e kishte me banorët e Jeruzalemit. A do të arrinin ta kuptonin dot ata vizionin, që kishte ai? A do të mund të vepronin edhe ata me besim, si vetë ai? Po të mos e kuptonin vizionin e Nehemias, atëherë shumë shpejt ata do të zhdekurajoheshin dhe do ta ndalonin punën.

Bibla nuk na tregon se ç’po mendonte, vallë, në ato momente Nehemia, tek kontrollonte muret e Jeruzalemit atë natë. Por mund ta imagjinojmë se ai e ndjeu veten të thirrur prej Perëndisë, për ta përfunduar këtë detyrë të madhe. E vëmë re gjithashtu se ai nuk ishte si predikuesit e sotshëm, të cilët deklarojnë se janë të vajosur prej Zotit, për të ndërtuar kisha të mëdha dhe për t’iu kërkuar njerëzve më shumë para në oferta. Nehemia i inspektoi muret fshehurazi natën, kur të tjerët flinin. Largpamësi i vërtetë nuk ka nevojë, që t’ia shpallë botës hapur qëllimet e veta, sepse problemi qëndron mes atij dhe Perëndisë. Nehemia mund të ishte brengosur edhe më shumë, kur e pa gjendjen e vërtetë të mureve. Mund të kishte menduar se kjo kishte për të qenë një punë aq e vështirë, saqë s’ia vlente të merreshe fare me të. Por Nehemia e dinte se Perëndia kishte për t’i dhënë fuqi, për ta kryer një detyrë të tillë.

Lutja

E dimë se Nehemia ishte njeri i lutjes. Ai u lut, kur mori vesh për gjendjen e mureve. “Dhe thashë: "Të lutem shumë, o Zot, Perëndia i qiellit, Perëndi i madh dhe i tmerrshëm, që i qëndron besnik besëlidhjes dhe ke mëshirë për ata që të duan dhe respektojnë urdhërimet e tua, qofshin veshët e tua të vëmëndshëm dhe sytë e tu të hapur për të dëgjuar lutjen e shërbëtorit tënd që tani ta drejton ty ditën dhe natën për bijtë e Izraelit, shërbëtorë të tu, duke rrëfyer mëkatet e bijve të Izraelit, që ne kemi kryer kundër teje. Po, unë dhe shtëpia e atit tim kemi mëkatuar. Jemi sjellë shumë keq me ty dhe nuk kemi respektuar urdhërimet, statutet dhe dekretet që ti i ke urdhëruar Moisiut, shërbëtorit tënd. Mbaje mend fjalën që i urdhërove Moisiut, shërbëtorit tënd, duke i thënë: "Në qoftë se do të mëkatoni, unë do t’ju shpërndaj midis popujve; por në rast se do të ktheheni tek unë dhe do të respektoni urdhërimet e mia, dhe do t’i zbatoni në praktikë, edhe sikur njerëzit tuaj të shpërndarë të jenë në kufijtë e qiellit, unë do t’i mbledh që andej dhe do t’i sjell përsëri në vendin që kam zgjedhur ku të banojë emri im" (Nehemia 1:5-9). Jemi të sigurtë se ai u lut gjatë rrugës për në Jeruzalem, si edhe kur i kontrolloi muret natën. Ndoshta, vizioni i lindi në shpirt, tek bisedonte me Zotin rreth problemit, me të cilin ballafaqohej. E dinte se jo vetëm që ishte e mundur ta riparonte murin, por edhe se muri patjetër që do të riparohej.

Kjo nuk do të thotë se Nehemia i hodhi poshtë vështirësitë dhe pengesat e shumta. Ai e kuptoi se i duhej t’i inkurajonte shumë njerëzit, që të punonin fort për Zotin. Kjo ishte një detyrë tepër e vështirë, sepse këta njerëz ishin mësuar të jetonin mes mbeturinave. Ka të ngjarë që Nehemia ta ketë ditur se do të ballafaqohej me kundërvënie të ndryshme, si nga brenda, ashtu edhe nga jashtë. Por ai, në vend që të ëndërronte me sy hapur, ishte një njeri, që besonte në mrekulli.

Inkurajuesi

Njerëzit me të vërtetë largpamës e kuptojnë se kanë nevojë për të tjerët, për ata, që janë të një mendjeje me ta dhe që e vlerësojnë punën e njëri-tjetrit, me qëllim për ta përfunduar detyrën e ngarkuar. Nehemia nuk mund ta rindërtonte murin vetëm. Ndoshta judenjtë, që jetonin në atë kohë në Jeruzalem, mund të mos e kenë kuptuar plotësisht se ç’duhej të bënin. Por ata morën zemër prej entuziazmit të Nehemias dhe e panë se kjo punë ishte e mundur. Gjatë gjithë historisë botërore, e shohim se si arritjet e mëdha në fillim e patën origjinën në mendjen e një individi, i cili e pa rezultatin përfundimtar, madje edhe para se ai të bëhej realitet.

Erdhi dita, kur Nehemias i duhej t’i dilte përpara popullit dhe t’iu thoshte se ç’vizion kishte në zemër. Ngaqë ishte njeri i lutjes, ai duhet të jetë lutur më parë për ato, që do t’iu thoshte. “Atëherë u thashë atyre: "Ju e shikoni gjendjen e mjeruar në të cilat ndodhemi: Jeruzalemi është shkatërruar dhe portat e tij janë konsumuar nga zjarri! Ejani, t’i rindërtojmë muret e Jeruzalemit, dhe kështu nuk do të jemi më të turpëruar!". U tregova pastaj atyre si dora bamirëse e Perëndisë tim kishte qenë mbi mua si dhe fjalët që mbreti më kishte thënë. Atëherë ata thanë: "Të ngrihemi dhe t’i vihemi ndërtimit!". Kështu morën kurajo për t’i forcuar duart e tyre për këtë punë të rëndësishme” (Nehemia 2:17-18). Kjo nuk ishte ligjërata më e famshme në historinë botërore, por ishte një ligjëratë e mbështetur në lutje. Prandaj edhe judenjtë donin të merrnin pjesë në këtë punë të lavdishme. “Atëherë ata thanë: "Të ngrihemi dhe t’i vihemi ndërtimit!". Kështu morën kurajo për t’i forcuar duart e tyre për këtë punë të rëndësishme” (Nehemia 2:18). Dhe, sa herë që ata do të zhdekurajoheshin, apo do të kishin frikë prej armikut, Nehemia do t’iu jepte zemër, nëpërmjet fjalës së Perëndisë. “Mos kini frikë nga ata! Kujtoni Zotin e madh dhe të tmerrshëm dhe luftoni për vëllezërit tuaj, për bijtë dhe bijat tuaja, për bashkëshortet tuaja dhe për shtëpitë tuaja!" (Nehemia 4:14). 

Përfundim   

© 11/10/2010