Mos jam, vallë, njeri dështak?

“Atëherë Jobi hapi gojën dhe mallkoi ditën e lindjes së tij. Kështu Jobi mori fjalën dhe tha: "Humbtë dita në të cilën linda dhe nata që tha: "U ngjiz një mashkull!". Ajo ditë u bëftë terr, mos u kujdesoftë për të Perëndia nga lart, dhe mos shkëlqeftë mbi të drita! E marrshin përsëri terri dhe hija e vdekjes, qëndroftë mbi të një re, furtuna e ditës e tmerroftë!... Perëndia më ka dhënë në duart e të pabesëve, më ka dorëzuar në duart e njerëzve të këqij. Jetoja i qetë, por ai më shkatërroi, më kapi për qafe dhe më bëri copë-copë, dhe më shndërroi në objekt goditjeje. Harkëtarët e tij më rrethojnë në çdo anë, më shpon pa mëshirë veshkat, derdh për tokë vrerin tim.” (Jobit 3:1-5, 16:11-13).

Parathënie

Ka raste, kur në jetën tonë na ndodhin gjëra të tmerrshme, të cilat, në pamje të parë, na duken sikur s’kanë fare kuptim. Në raste të tilla, ndihemi sikur jemi njerëz dështakë përpara Perëndisë. Por kjo nuk është e vërtetë. Mos vallë, Perëndia ka zgjedhur vetëm disa veta, për të qenë fitimtarë, kurse të tjerët i ka lënë që të jenë dështakë?

I humburi

Jobi kujtonte se ishte një njeri dështak, një i humbur. E dinte se ishte besimtar i vërtetë dhe se ia kishte përkushtuar veten plotësisht Zotit dhe shërbesës së Tij. Por, pse po vuante kaq shumë, në një kohë që nuk po mëkatonte me dashje? Po qe se s’kishte bërë ndonjë gabim, atëherë Zoti nuk kishte asnjë farë qëllimi për jetën e tij, ndaj edhe po e ndëshkonte.

Jobi ishte njeri i përsosur, që e urrente mëkatin dhe e nderonte Perëndinë. I kishte rritur fëmijët me frymën e Perëndisë, e megjithatë, ata i kishin vdekur. Kishte patur pasuri të madhe dhe, edhe pse nuk ia kishte zënë besën pasurisë, gjithçka i kishte humbur. Kishte qenë i shëndetshëm, e megjithatë tani trupin e kishte plot e përplot me plagë shkatërruese. S’ka dyshim se e donte me gjithë shpirt gruan, por fjalët e saj ia kishin çarë zemrën, kur i kishte thënë: “Qëndron ende në ndershmërinë tënde? Mallko Perëndinë dhe vdis!" (Jobit 2:9). Jobi, pra, ishte i shkatërruar si njeri dhe nuk e kuptonte se pse po i ndodhnin të gjitha këto fatkeqësi. Llogjika i thoshte se ishte i pavlerë, i humbur, dështak gjatë gjithë jetës.

Tre miqtë e tij, Elifazi, Bildadi dhe Tsofari kishin mundësi për ta inkurajuar Jobin dhe për t’ia larguar atij depresionin. Por sa “ngushëllues të mërzitshëm” që u treguan! (Jobit 16:2). Thellë në zemër, edhe ata e konsideronin Jobin si dështak. Nuk kishin ç’përgjigje t’i jepnin. Nuk kishin asnjë lloj ngushëllimi për të. U përpoqën ta bënin Jobin, që ta kuptonte se ku e kishin fjalën, por, më kot. Ai nxorri si konkluzion se Perëndia e kishte hedhur poshtë. Jobi mund ta vërtetonte se Zoti e kishte braktisur. Tre miqtë e tij nxorrën si konkluzion se arsyeja pse po vuante Jobi qëndronte tek ai vetë. Sipas tyre, ai kishte mëkate sekrete, që s’ia kishte rrëfyer akoma Zotit. “Forca rinore që i mbushte kockat do të dergjet në pluhur bashkë me të” (Jobit 20:11). As ata, as Jobi nuk e kuptonin dot arsyen e vërtetë të vuajtjeve të tij. Prandaj edhe nga ana e jashtme, ai iu dukej të gjithëve sikur ishte njeri dështak.

Fitimtari

Jobi, në vend që të ishte i humbur, ishte fitimtar, edhe pse nuk arrinte ta kuptonte dot akoma këtë fakt. E kishte korrur fitoren, pikërisht në momentin kur i kishte rezistuar tundimit për ta fajësuar Perëndinë për dilemën, në të cilën ndodhej. “Në të gjitha këto Jobi nuk mëkatoi me buzët e tij” (Jobit 2:10). Pikërisht në këtë moment, u mund edhe Satanai. E megjithatë, djalli i solli Jobit tre miqtë e vet, për t’ia bërë mendjen lëmsh dhe për t’ia vjedhur besimin, që kishte ai tek Perëndia. Pothuajse gjatë gjithë librit të Jobit, vëmë re se si shokët e tij u përpoqën t’ia shkatërronin besimin. Më në fund, tek Jobit 42:7, e shohim se si Zoti na i zbulon qëllimet e vërteta të shokëve të tij, tek i drejtohet Jobit, shërbëtorit të Vet: “Zoti i tha Elifazit nga Temani: "Zemërimi im u ndez kundër teje dhe kundër dy miqve të tu, sepse nuk keni folur drejt për mua, ashtu si ka bërë shërbëtori im Job”.

Kështu pra, Perëndia, në fakt, e konsideronte Jobin si shërbëtorin e Vet, jo si dështak. Tek Ezekielit 14:14, Zoti e përmend Jobin si shembull të një njeriu, që jetoi një jetë të drejtë. “Edhe sikur në mes tyre të ishin këta tre burra, Noeu, Danieli dhe Jobi, për shkak të drejtësisë së tyre do të shpëtonin vetëm veten e tyre," thotë Zoti, Zoti”. Po ashtu, në Dhiatën e Re, Jobi po prapë na ngrihet lart, si një njeri i besimit, si një njeri durimtar, pavarësisht nga vuajtjet e tij personale. “Ja, ne shpallim të lum ata që duruan; ju keni dëgjuar për durimin e Jobit, dhe e keni parë fatin përfundimtar që Zoti i rezervoi, sepse Zoti është plot mëshirë e dhembshuri” (Jakobit 5:11).

Kështu, pra, sipas Perëndisë, Jobi nuk ishte aspak dështak, siç e mendonin të tjerët, apo siç kujtonte edhe ai vetë. Jobi e donte Perëndinë dhe i shërbente Atij, por vuajtjet i mësuan se vullneti dhe qëllimet e Zotit nuk janë gjithmonë të njëjta me ato të njeriut. Jobi i besoi kësaj të vërtete dhe tani ai e kuptonte më mirë fuqinë sovrane të Perëndisë. “Veshi im kishte dëgjuar të flitej për ty por tani syri im të sheh” (Jobit 42:5). Ai tani kishte besim, pavarësisht nga ato që po përjetonte. “Por unë e di që Shpëtimtari im jeton dhe që në fund do të ngrihet mbi tokë. Mbas shkatërrimit të lëkurës sime, në mishin tim do të shoh Perëndinë. Do ta shoh unë vetë; sytë e mi do ta sodisin, dhe jo një tjetër. Po më shkrihet zemra” (Jobit 19:25-27).

Përfundim                      

© 16/10/2010