Një natë mrekullish

Parathënie

“Por ti, o Betlem Efratah, megjithëse je i vogël midis mijërave të Judës, nga ti do të dalë për mua ai që do të jetë sundues në Izrael, origjinat e të cilit janë nga kohërat e lashta, nga ditët e përjetësisë" (Mikea 5:2).

E gjithë historia botërore po e përqëndronte vëmendjen tek kjo natë, në të cilën u përmbush profecia më e rëndësishme e Dhiatës së Vjetër. Në Izrael, në një fshat të vogël, të quajtur Bethlehem, shpresa e botës ishte gati për t’u realizuar nëpërmjet Marias dhe Jozefit. Engjëjt shikonin lart nga Qielli, ndërsa pritnin për të shpallur lindjen e Dritës së Botës.

]Mrekullia I – Lindja e përulur e Krishtit

“Tani, në atë ditë u shpall një dekret nga ana e Cezar Augustit, për të kryer regjistrimin e popullsisë të gjithë perandorisë. Ky regjistrim qe i pari që u krye kur Kuirini ishte guvernatori i Sirisë. Dhe të gjithë shkonin të regjistroheshin, secili në qytetin e vet. Tani edhe Jozefi doli nga qyteti i Nazaretit të Galilesë, për të shkuar në Jude, në qytetin e Davidit, që quhet Bethlehem, sepse ai ishte i shtëpisë dhe i familjes së Davidit, për t’u regjistruar bashkë me Marinë, gruan e vet, me të cilën ishte martuar dhe që ishte shtatzënë. Kështu, ndërsa ishin atje, asaj i erdhi koha të lindë. Dhe ajo lindi djalin e saj të parëlindur, e mbështolli me pelena dhe e vendosi në një grazhd, sepse në han nuk kishte vend për ta” (Luka 2:1-7).

Krishti erdhi nga froni i Tij i lavdishëm në Qiell në një grazhd, që mbante erë bagëtish. Edhe pse ishte Mbret, boritë nuk kumbuan për Të. Ai nuk erdhi i hipur mbi kalë, por doli prej barkut të Marias. Historia e Tij është historia e një pasaniku, që u bë i varfër. Kësaj foshnje të vogël i përkiste e tërë bota, sepse e kishte krijuar vetë atë: “Ai ishte në botë, dhe bota u krijua me anë të tij” (Gjoni 1:10). Kjo foshnjë ishte Shpëtimtari i të gjithë njerëzve. Sa keq që bota do ta mohonte! Por, lavdi Perëndisë, disa do ta kuptonin mrekullinë e kësaj nate dhe do ta pranonin Atë si Zot: “Por bota nuk e njohu. Ai erdhi në shtëpinë e vet dhe të vetët nuk e pranuan, por të gjithë atyre që e pranuan, ai u dha pushtetin të bëhen bij të Perëndisë, atyre që besojnë në emrin e tij” (Gjoni 1.10-12) 

Mrekullia II – Ushtria qiellore

“Tani në po atë krahinë ishin disa barinj që rrinin jashtë, në fusha, dhe natën ruanin kopenë e tyre. Dhe ja, një engjëll i Zotit iu paraqit atyre dhe lavdia e Zotit shkëlqeu rreth tyre e ata i zuri një frikë e madhe. Por engjëlli u tha atyre: “Mos druani, sepse unë po ju lajmëroj një gëzim të madh për të gjithë popullin; sepse sot në qytetin e Davidit lindi për ju një Shpëtimtar, që është Krishti, Zoti. Dhe kjo do t’ju vlejë si shenjë: ju do të gjeni një fëmijë të mbështjellur me pelena, të shtrirë në një grazhd”. Dhe menjëherë engjëllit iu bashkua një shumicë e ushtrisë qiellore, që lëvdonte Perëndinë, duke thënë: “Lavdi Perëndisë në vendet më të larta, dhe paqe mbi tokë njerëzve mbi të cilët qëndron mirëdashja e tij!” (Luka 2:8-14).

Që prej rënies së Adamit në mëkat, engjëjt kishin bashkëvepruar me njerëzit, me qëllim që t’i përgatisnin ata për këtë natë. “Kur u mbush koha” (Galatasve 4:4), Gabrieli shkoi tek Maria, Jozefi, Elizabeta dhe Zakaria, për t’iu treguar atyre rreth mrekullisë që po afrohej - mrekullisë së të gjitha epokave. Ishin engjëjt ata, të cilët ia deklaruan lindjen e Shpëtimtarit barinjve në kodrat e Judesë, pikërisht në të njëjtin vend, ku Davidi ishte vajosur si mbret. Engjëjt kënduan rreth mrekullisë së kësaj nate – një natë, që kishte për t’u mbajtur mend përjetë. 

Mrekullia III – Zemrat e njerëzve ndryshohen

“Dhe ndodhi që, kur engjëjt u larguan prej tyre për t’u kthyer në qiell, barinjtë i thanë njeri tjetrit: “Le të shkojmë deri në Bethlehem për të parë ç’ka ndodhur dhe ç’na bëri të ditur Zoti”. Shkuan, pra, me nxitim dhe gjetën Marinë, Jozefin dhe fëmijën që ndodhej në një grazhd. Mbasi e panë, përhapën ato që u ishte thënë për atë fëmijë. Dhe të gjithë ata që i dëgjuan, u mrekulluan nga gjërat që u treguan barinjtë. Maria i ruante të gjitha këto fjalë, duke i medituar në zemrën e saj. Dhe barinjtë u kthyen, duke përlëvduar dhe lavdëruar Perëndinë për të gjitha gjërat që kishin dëgjuar dhe parë, ashtu si u ishte thënë atyre” (Luka 2:15-20).

Çfarë koinçidence! Perandori romak mori vendim, që të gjithë njerëzit të regjistroheshin pikërisht në këtë kohë! Por kjo s’ishte aspak një koinçidencë. Perëndia kishte vepruar në zemrat dhe mendjet e njerëzve, me qëllim që vendimet e tyre të përputheshin me planet e Tij. Ideja e perandorit ishte, në fakt, ideja e Zotit! Pa dijeninë e perandorit August dhe pavarësisht nga urrejtja e tij e madhe për fenë e judenjve, urdhëri i tij i hapi rrugën Mesias së Izraelit, që Ai të lindte pikërisht atje, ku e kishte thënë edhe profeti Mikea. Në këtë natë, barinjtë u bënë ungjilltarë, kurse dijetarët morën rrugën e tyre të gjatë drejt Bethlehemit, të udhëhequr prej një ylli të veçantë (Mateu 2). Tani skena ishte gati dhe bota do ta shihte se Perëndia ishte me njeriun. “Ja, e virgjëra do të mbetet me barrë dhe do të lindë një fëmijë të cilin do ta quajë Emanuel” (Isaia 7:14, Mateu 1:23). Mrekullia e kësaj nate do të kujtohej çdo vit prej botës, kurse besimtarët e shpëtuar do ta kujtonin këtë mrekulli gjatë çdo dite të vitit.

Përfundim   

Lindja e Jezus Krishtit është mrekullia më e madhe nga të gjitha. Pasojat e saj kanë për të zgjatur deri në përjetësi. Si barinjtë, ashtu edhe dijetarët erdhën për ta nderuar dhe për ta adhuruar Jezusin dhe shpresojmë se këta njerëz u shpëtuan nga mëkatet, ngaqë e takuan Atë. Ndoshta nuk e kuptojmë mirë mrekullinë e Krishtlindjes, për shak të dhuratave, zbukurimeve, apo ushqimeve të mira, që hamë për festa. Ajo mrekulli është për të gjithë ata, që do ta pranojnë Atë si Zotin dhe Shpëtimtarin e tyre.  Lavdi Perëndisë për mrekullinë e shpëtimit!

© 27/12/2010