Një ndikim i perëndishëm

“Ju veç, silluni në mënyrë të denjë në ungjillin e Krishtit, që, kur të vij e t’ju shoh, ose nga larg kur s’jam aty, të dëgjoj për ju se qëndroni fort në një frymë të përbashkët, duke luftuar bashkë me një shpirt për besimin e ungjillit, duke mos u lënë të trembeni në asnjë gjë nga kundërshtarët; kjo është për ta një provë humbjeje, kurse për ju shpëtimi, edhe kjo nga ana e Perëndisë. Sepse juve ju është dhënë hiri për hir të Krishtit, jo vetëm që të besoni në të, por edhe të vuani për të, duke patur të njejtën beteje që e patë në mua, dhe tani po dëgjoni që është në mua... Prandaj, të dashurit e mi, ashtu sikur keni qenë gjithnjë të bindur jo vetëm kur isha i pranishëm, por edhe më shumë tani që jam larg, punoni për shpëtimin tuaj me frikë e me dridhje, sepse Perëndia është ai që vepron në ju vullnetin dhe veprimtarinë, sipas pëlqimit të tij. Bëni çdo gjë pa u ankuar dhe pa kundërshtime, që të jeni të paqortueshëm dhe të pastër, bij të Perëndisë pa të meta në mes të një brezi të padrejtë dhe të çoroditur, në mes të të cilit ju ndriçoni si pishtarë në botë, duke e mbajtur lart fjalën e jetës, që unë të kem me se të krenohem në ditën e Krishtit, se nuk vrapova kot dhe as nuk u mundova kot. Por, edhe sikur unë të jem derdhur si flijim dhe shërbesë të besimit tuaj, gëzohem dhe ngazëlloj me ju të gjithë. Po ashtu edhe ju gëzohuni dhe ngazëllohuni me mua” (Filipianëve 1:27-30, 2:12-18).

Parathënie

Besimi në Jezus Krishtin nuk duhet vënë në praktikë vetëm ditën e dielë, kur shkojmë në kishë, apo kur jemi të angazhuar në aktivitete të ndryshme shpirtërore. Përkundrazi, ky besim është i vlefshëm për çdo lloj situate dhe duhet të vihet re prej çdo personi, që takojmë gjatë ditës. “Ashtu le të shndritë drita juaj para njerëzve, që të shohin veprat tuaja të mira dhe ta lëvdojnë Atin tuaj që është në qiej” (Mateu 5:16).

Të punojmë së bashku për Krishtin

Autori Gjon Doni dikur shkroi kështu: “Asnjë njeri nuk është një ishull më vete”. Kjo thënie është veçanërisht e vërtetë për anëtarët e kishës. Ne duhet të bashkëpunojmë me njëri-tjetrin për të mirën e të gjithë Trupit të Krishtit (d.m.th. të të gjithë kishës). Duhet të jemi qytetarë të mirë të kombit, në të cilin jetojmë, por, në të njëjtën kohë, duhet të bëhemi shembull për të tjerët, që ata ta shohin se ç’do të thotë të jesh vërtet qytetar i Mbretërisë së Perëndisë. Besimin tonë në Krishtin duhet të shfaqim hapur në mbarë shoqërinë. Me këtë nënkuptojmë faktin se duhet t’i mënjanohemi mëkatit dhe paperëndishmërisë së botës.

Këtë detyrë nuk mund ta kryejmë dot vetëm. Na duhet mbështetja e besimtarëve të tjerë, që janë të një mendjeje me ne. Teksti biblik në hyrje të këtij studimi na thotë se duhet të punojmë me të njëjtin shpirt e frymë të përbashkët për kauzën e Krishtit. Kjo nënkupton faktin se duhet të bëhemi shembull për jobesimtarët, se duhet të jemi si drita, që ndriçon në errësirë, si një përcjellës i hirit dhe mëshirës së Perëndisë. Por kjo nuk arrihet atëherë, kur grindemi e zihemi me njëri-tjetrin. Fryma e Shenjtë përpiqet që të krijojë unitet mes pasuesve të vërtetë të Krishtit. “Duke u përpjekur të ruani unitetin e Frymës në lidhjen e paqes... derisa të arrijmë të gjithë te uniteti i besimit dhe të njohjes së Birit të Perëndisë, te një njeri i përsosur, në masën e shtatit të plotësisë së Krishtit” (Efesianëve 4:3, 13).

Vënia në praktikë

Nuk duhet t’ia fshehim botës dhuratën e çmuar të shpëtimit, por duhet t’ia shfaqim atë hapur asaj. Ta vësh në praktikë besimin do të thotë t’ia deklarosh botës se ti beson në të vetmin Shpëtimtar, që ka patur e që do të ketë ndonjëherë njerëzimi. Duhet ta vëmë, pra, në praktikë atë, që besojmë. Në krahasim me errësirën shpirtërore të botës, jeta jonë duhet t’iu duket të tjerëve si një dritë e shkëlqyer.

Shumicës së krishterëve iu duket më e lehtë të kompromentohen me botën, sesa të qëndruarojnë të fortë në besimin e tyre në Krishtin. Por pasuesit e vërtetë të Tij e dinë se ata janë ndryshe nga bota dhe se duhet të sillen si të tillë. “Shumë të dashur, unë ju këshilloj, si të huaj dhe shtegtarë, të hiqni dorë nga lakmitë e mishit, që luftojnë kundër shpirtit. Silluni mirë ndër johebrenjtë, që aty ku do t’ju paditin si keqbërës, të përlëvdojnë Perëndinë ditën e ardhjes së tij, për shkak të veprave tuaja të mira” (1 Pjetrit 2:11-12).

Shembuj të gjallë

Secili prej nesh ushtron një ndikim tek të tjerët, si për mirë, ashtu edhe për keq. A i influencojmë njerëzit, p.sh. që ta ndjekin Krishtin, apo, mos vallë, me veprimet tona hipokrite bëjmë që ata ta neglizhojnë domosdoshmërinë e shpëtimit? A na vjen trup t’iu themi të tjerëve se jemi të krishterë? “Në fakt unë nuk kam turp për ungjillin e Krishtit, sepse ai është fuqia e Perëndisë për shpëtimin e cilitdo që beson” (Romakëve 1:16). Kështu pra, ç’lloj shembulli jemi ne? Nëse Krishti mbretëron në zemrat tona, atëherë na duhet që të jetojmë një jetë të shenjtë e të perëndishme. Por nëse bota na mbretëron në zemër, atëherë do të udhëhiqemi prej standarteve dhe pikëpamjeve të saj.

Si të krishterë që jemi, mendimet, veprimet dhe dëshirat tona duhet të jenë në kontrollin dhe udhëheqjen e Perëndisë. “Dhe çdo gjë që të bëni, me fjalë a me vepër, t’i bëni në emër të Zotit Jezus, duke e falënderuar Perëndinë Atë nëpërmjet tij” (Kolosianëve 3:17)... “Së fundi, vëllezër, të gjitha gjërat që janë të vërteta, të gjitha gjërat që janë të ndershme, të gjitha gjërat që janë të drejta, të gjitha gjërat që janë të pastra, të gjitha gjërat që janë të dashura, të gjitha gjërat që janë me famë të mirë, nëse ka ndonjë virtyt dhe nëse ka ndonjë lëvdim, këto mendoni. Ato gjëra që keni mësuar, marrë dhe dëgjuar nga mua dhe patë në mua, i bëni, dhe Perëndia i paqes do të jetë me ju” (Filipianëve 4:8-9). Kjo do të thotë se ndikohemi prej Frymës së Shenjtë, në vend që të ndikohemi prej frymës së kësaj bote. “Sepse të gjithë ata që udhëhiqen nga Fryma e Perëndisë janë bij të Perëndisë” (Romakëve 8:14)... “Dhe ne nuk kemi marrë frymën e botës, por Frymën që vjen nga Perëndia” (1 Korintasve 2:12).

Përfundim

© 10/4/2010