Qen roje apo qenushë të përkëdhelur?

“Rojtarët e tyre janë të verbër, janë të gjithë të paditur, janë të gjithë qen memecë, të paaftë të lehin; shohin ëndrra, rrinë shtrirë, u pëlqen të dremitin. Janë qen llupës, që nuk ngopen kurrë, janë barinj që nuk kuptojnë asgjë; ndjekin të gjithë rrugën e tyre, secili shikon interesin e vet, për llogari të vet.” (Isaia 56:10-11).

Parathënie

Në Bibël, lajmëtarëve të Perëndisë iu jepen tituj të ndryshëm si p.sh. shërbëtorë, profetë, apostuj, mësues, apo rojtarë. Ata, që janë përgjegjës për t’u kujdesur nga ana shpirtërore për një grup të caktuar njerëzish, janë edhe rojtarë të këtyre njerëzve. “Tregoni kujdes, pra, për veten tuaj dhe për gjithë tufën, në mes të së cilës Fryma e Shenjtë ju ka vënë ju kujdestarë që të kullotni kishën e Perëndisë, të cilën ai e ka fituar me gjakun e tij” (Veprat e Apostujve 20:28). Lajmëtari i Perëndisë shikon se ku është rreziku, sidomos rreziku që vjen prej mësimeve apo veprave heretike. Ai vëren gjithashtu edhe rrezikun, që mund të vijë prej njerëzve mëkatarë, të cilët hiqen sikur janë besimtarë. Lajmëtari e ka për detyrë, që t’i bjerë borisë dhe t’i largojë “ujqërit, që shtiren si dele”. “Ruhuni nga profetët e rremë, të cilët vijnë te ju duke u shtënë si dele, por përbrenda janë ujqër grabitqarë” (Mateu 7:15).

Qentë roje

Lajmëtarin mund ta quajmë edhe qen roje, sepse detyra e tij është që të lehë fort, me qëllim që ta paralajmërojë të zotin e ta frikësojë hajdutin. Hajdutët gjithmonë kërkojnë që të vjedhin gjërat e të tjerëve. “Vjedhësi nuk vjen veçse për të vjedhur, për të vrarë e për të shkatërruar” (Gjoni 10:10). Por, ç’vlerë ka një qen roje, nëse e lejon hajdutin që ta ledhatojë? Kush e do një qen, që nuk leh? Qeni i rojes duhet të jetë në gjendje ta dëgjojë edhe zhurmën më të vogël, e jo të flejë gjithë natën. Sytë duhet t’i shohin në mënyrë të përsosur, sepse, përndryshe, ç’vlerë ka një qen qorr?

Rojtarët e popullit të Perëndisë ishin bërë dembelë, memecë dhe të përgjumur. Si pasojë, profetët e rremë (bishat e egra) ishin të lirë ta grabisnin kopenë, si t’ua donte qejfi, pa u penguar prej askujt. “O ju mbarë, kafshë të fushave, ejani për të ngrënë; ejani, ju mbarë kafshë të pyllit!” (Isaia 56:9). E njëjta gjë mund të thuhet edhe për situatën, në të cilën ndodhen kishat e sotshme. Shërbëtorët e Ungjillit nuk duan të ofendojnë asnjeri, ndaj edhe nuk e shpallin më hapur të vërtetën. Kishat janë të mbushura me mësime të rreme, ngaqë pastorët nuk duan të duken sikur po i gjykojnë vëllezërit e motrat e tyre. Imoraliteti dhe mëkati janë vazhdimisht në rritje madje edhe brenda për brenda kishave, vetëm e vetëm ngaqë predikuesit i ka ikur zëri.

Qeni i rojes ka mik vetëm të zotin dhe ata, që i përkasin familjes së tij. Ai nuk e mirëpret kurrë armikun. Por, nëse ky qen pranon të ushqehet prej dorës së hajdutit, atëherë ka për ta mbyllur gojën dhe shtëpia ka për t’u vjedhur kollaj. Pastorët e kanë lejuar veten të përkëdhelen prej botës, nëpërmjet programeve të ndryshme shoqërore apo humanitare, ndërkohë që e vërteta është hedhur mënjanë. Dora që i jep qenit copa të shijshme mishi, është po e njëjta dorë, që ia lidh atij zinxhirin rreth qafes e që e tërheq, sipas qejfit. Pastorët e sotshëm fshihen në qoshe të kishës; kanë frikë madje edhe të kuitin. Sa i pëlqen kjo skenë hajdutit!

Qenushët e përkëdhelur

Para syve tanë, po ndodhin vjedhje të një grade të lartë, por të paktë janë ata, që e vënë re rrezikun. Doktrinat e rreme sot nuk vijnë vetëm prej burimeve të zakonshme, por gjithashtu vijnë edhe prej katedrave të kishave ungjillore. Na duhen rojtarë, që të protestojnë kundër herezive, kudo që të predikohen ato. “Shmangu nga njeriu sektar, mbasi ta kesh qortuar një herë e dy herë, duke ditur se një i tillë është çoroditur dhe mëkaton, duke dënuar vetveten” (Titit 3:10-11). Është për të të ardhur keq, që kishat tona nuk i vënë re më profetët e rremë, sepse anëtarët e tyre nuk e studjojnë më fjalën e Perëndisë. Pastorët janë kthyer në qenushë të përkëdhelur, në vend që të jenë qenër roje, gati për ta ruajtur kopenë.

Qenushët e përkëdhelur nuk kanë për t’u bërë kurrë qenër të mirë rojeje, sepse ata përkëdhelen, në vend që të stërviten. Shumica e predikuesve të sotëm duan të duken mirë e bukur nëpër reklama të ndryshme, në vend që të jenë profetë të Perëndisë. Nuk pyesin shumë për të vërtetën, ngaqë e kanë mendjen tek llukset e tyre personale. Një pastor, që nuk e di të vërtetën, nuk ka sesi t’i drejtojë të tjerët tek Krishti. “Në fakt unë e di se, pas largimit tim, do të hyjnë midis jush ujqër grabitqarë, që nuk do ta kursejnë tufën, edhe vetë midis jush do të dalin njerëz që do të flasin gjëra të çoroditura që të tërheqin pas vetes dishepujt. Prandaj rrini zgjuar, dhe mbani mend se për tre vjet me radhë, ditë e natë, nuk pushova kurrë të paralajmëroj secilin me lot” (Veprat e Apostujve 20:29-31).

Qenushi i përkëdhelur ka për të ofruar justifikime nga më të ndryshmet për gjendjen e keqe të kishës së tij, por një pastor i tillë nuk është në gjendje të ofrojë dot as edhe një rrugëzgjidhje të vetme. Do që të ketë paqe e harmoni në kishë, ndaj edhe predikon një ungjill të holluar, që nuk i ofendon të tjerët. Pastorë të tillë e kanë më të lehtë të shoqërohen me ata, që janë të varfër nga ana shpirtërore, sesa me besimtarët, që duan të jetojnë një jetë të shenjtë dhe të drejtë. Nuk e hapin gojën fare, kur ballafaqohen me mëkatin në kishë, nga frika se mos iu ikën anëtarët e iu pakësohen të ardhurat kishtare. Pastorë të tillë janë me të vërtetë qenër memecë. Jeremia 6:12-17 flet hapur rreth njerëzve të tillë. “Shtëpitë e tyre do t’u kalojnë të tjerëve, së bashku me arat e tyre dhe bashkëshortet e tyre, sepse unë do të shtrij dorën time mbi banorët e vendit," thotë Zoti. "Sepse nga më i vogli deri tek më i madhi të gjithë lakmojnë fitime; nga profeti deri te prifti janë të gjithë gënjeshtarë. Ata e mjekojnë shkel e shko plagën e popullit tim, duke thënë: "Paqe, paqe," kur nuk ka paqe. A ju vinte turp kur kryenin gjëra të neveritshme? Jo! Nuk kishin turp fare dhe as nuk dinin se ç’ishte të skuqeshe. Prandaj do të rrëzohen midis atyre që rrëzohen; kur do t’i vizitoj, do të rrëzohen," thotë Zoti. Kështu thotë Zoti: "Ndaluni nëpër rrugë dhe shikoni, pyesni për shtigjet e vjetra, ku është rruga e mirë, dhe ecni nëpër të; kështu do të gjeni prehje për shpirtrat tuaj". Por ata përgjigjen: "Nuk do të ecim nëpër të". "Kam vënë roje mbi ju: Kushtojini kujdes zërit të borisë!". Por ata përgjigjen: "Nuk do t’i kushtojmë kujdes".         

Përfundim   

Sot, ata që duhet të jenë rojtarë (apo qenër roje), e bëjnë një sy qorr e një vesh shurdh, ndërkohë që kishat e tyre po sulmohen prej armiqve të Ungjillit. Nuk i paralajmërojnë të tjerët, nga frika se mos konsiderohen si gjykatës të popullit. Kujtojnë se e ruajnë vendin e punës, duke e mbajtur gojën mbyllur. Por, në fakt, ata nuk paguhen më prej Perëndisë. Janë bërë aq të pavlefshëm, saqë nuk i hyjnë në punë askujt.

© 9/10/2010