Reflektime mbi Gjonin 15 Pjesa 13

Të zgjedhur

“Nuk më keni zgjedhur ju mua, por unë ju kam zgjedhur juve; dhe ju caktova të shkoni dhe të jepni fryt, dhe fryti juaj të jetë i qëndrueshëm, që, çfarëdo gjë që t’i kërkoni Atit në emrin tim, ai t’jua japë.” (Gjoni 15:16).

Parathënie

Në këtë studim përfundimtar mbi shëmbëlltyrën e Hardhisë, do të shohim diçka rreth pozitës sonë në Krishtin dhe faktit se si arritëm në këtë pozitë. Teksti i mësipërm përmban dy shprehje të rëndësishme: “ju kam zgjedhur dhe “ju caktova”. Këto shprehje na bëjnë të ditur planin dhe qëllimin e Perëndisë, që na shpëtoi. Ka nga ata, që i konsiderojnë si mith të zgjedhurit që përmend Jezusi në këtë varg, por kjo nuk është e vërtetë. Nuk duhet ta nxjerrim jashtë kontekstit atë që na thotë Jezusi, sepse përndryshe do të zhytemi thellë e më thellë në baltën e gabimit.

Zgjedhësi

Hardhia i zgjedh vetë degët dhe pozicionin që duhet të kenë ato. Zoti na zgjodhi, kur ishim akoma mëkatarë – pozicion ky, në të cilin as nuk mund ta imagjinonim dot se mund ta zgjidhnim vetë Atë. “Ne e duam atë, sepse ai na deshi i pari” (1 Gjonit 4:19)... “Askush nuk mund të vijë tek unë, po qe se Ati që më ka dërguar nuk e tërheq” (Gjoni 6:44). Shpeshherë, i dëgjojmë besimtarët tek thonë se e kanë zgjedhur vetë Krishtin si Shpëtimtarin e tyre, por, në fakt, jemi të mundur vetëm për të marrë vendim për t’i shërbyer Atij, pasi të na ketë zgjedhur Vetë Ai në fillim. Jemi në gjendje për ta ndjekur pas Atë, vetëm pasi të jemi zgjedhur prej Tij. “Zgjidhni sot kujt doni t’i shërbeni” (Jozueu 24:15). Mateo Henri shkruan kështu: “Le ta diskutojmë hapur e le ta marrim në konsideratë këtë çështje e, më pas, le të vendosim se cila është e mira dhe e drejta”.

Ai zgjodhi, që të ishte Shpëtimtari ynë, edhe pse nuk e meritonim çmimin, që pagoi për të na shpenguar. “Krishti Jezus erdhi në botë për të shpëtuar mëkatarët” (1 Timoteut 1:15). Ky vendim u mor, që para themelimit të botës. “Sikurse na zgjodhi në të përpara se të themelohej bota, që të jemi të shenjtë dhe të papërlyer përpara tij në dashuri, duke na paracaktuar që të birësohemi në veten e tij me anë të Jezu Krishtit, sipas pëlqimit të vullnetit të vet, për lëvdim të lavdisë së hirit të tij, me të cilin na bëri të pëlqyer në të dashurin Birin e tij, në të cilin kemi shpengimin me anë të gjakut të tij, faljen e mëkateve sipas pasurivë së hirit të tij” (Efesianëve 1:4-7). Është me rëndësi që ta kuptojmë se zgjedhja e Perëndisë nuk e hedh poshtë vullnetin e njeriut. Zgjedhja e Tij na bën që të marrim një vendim, ose për ta pranuar, ose për ta hedhur poshtë ftesën për t’i shërbyer Krishtit. Kjo do të thotë se Perëndia vërtet që na thërret, por jemi ne ata, që duhet të marrin vendim për t’i besuar Atij. “Johebrenjtë, kur dëgjuan, u gëzuan dhe lëvdonin fjalën e Zotit; dhe të gjithë sa ishin të paracaktuar për jetën e pasosur besuan” (Veprat e Apostujve 13:48).

Kjo zgjedhje bëhet realitet, në momentin që na prezantohet Ungjilli dhe në momentin që i besojmë atij. “Por ne duhet ta falënderojmë vazhdimisht Perëndinë për ju, o vëllezër të dashur nga Zoti, sepse Perëndia ju zgjodhi që në fillim për t’ju shpëtuar, me anë të shenjtërimit të Frymës dhe të besimit në të vërtetën; tek e cila ju thirri me anë të ungjillit tonë, që të arrini të merrni lavdinë e Zotit tonë Jezu Krisht” (2 Thesalonikasve 2:13-14). Perëndia, sipas hirit të Tij sovran, ka vendosur që t’i lejojë njeriut të ketë vullnet të lirë, për ta hedhur poshtë të vërtetën. Prandaj, pra, është besimi personal në Krishtin ai, që na shpëton, kur njeriu e pranon të vërtetën. Besimi i vërtetë duhet të jetë gjithmonë një veprim i vullnetshëm, i bërë nga dëshira, jo me forcë. “Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, nëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhurata e Perëndisë, jo nga vepra, që të mos mburret askush. Ne në fakt jemi vepra e tij, e krijuar në Krishtin Jezus për veprat e mira që Perëndia përgatiti që më parë, që ne të ecim në to” (Efesianëve 2:8-10). Dhurata, që përmendet këtu, nuk është besimi, por oferta e shpëtimit me anë të hirit. “Sepse paga e mëkatit është vdekja, por dhuntia e Perëndisë është jeta e përjetshme në Jezu Krishtin, Zotin tonë” (Romakëve 6:23)... “Po ta njihje ti dhuratën e Perëndisë dhe kush është ai që të thotë: "Më jep të pi!," ti vetë do të kërkoje nga ai dhe ai do të të jepte ujë të gjallë” (Gjoni 4:10).

Të zgjedhurit

Jemi zgjedhur, me qëllim që ta jetojmë jetën, ashtu siç e ka planifikuar Perëndia, d.m.th. që të japim sa më shumë fryte e të jemi si Jezusi. “Sepse ata që ai i ka njohur që më parë, edhe i ka paracaktuar që të jenë të ngjashëm me shëmbëlltyrën e Birit të tij” (Romakëve 8:29). Ky paracaktim fillon ta kryejë punën e vet transformuese, në momentin kur njeriu i beson Krishtit. Jemi zgjedhur për të jetuar një jetë të shenjtë, që e kënaq Atë. “Por ju jeni fis i zgjedhur, priftëri mbretërore, një komb i shenjtë, një popull i fituar, që të shpallni mrekullitë e atij që ju thirri nga terri në dritën e tij të mrekullueshme” (1 Pjetrit 2:9).

Zoti na mëson dy të vërteta të rëndësishme, që na shfaqin arsyet pse na zgjodhi. Së pari, duhet të jemi të frytshëm dhe së dyti, do ta kuptojmë fuqinë e asaj lutjeje, që merr përgjigje. Fryti që japim, duhet të jetë i shenjtë dhe i pëlqyer prej Tij. Ai duhet të rrojë gjatë gjithë përjetësisë. Kurrë nuk ka për t’u harruar ajo, që bëjmë për lavdinë e Tij. Kemi për të marrë, pra, shpërblimin dhe bekimin. Lutjet e atyre që qëndrojnë në Krishtin, kanë për të gjetur përgjigje. Jemi të sigurtë se lutjet tona kanë për të marrë përgjigje, vetëm atëherë kur qëndrojmë vullnetarisht në Krishtin. “Në qoftë se qëndroni në mua dhe fjalët e mia qëndrojnë në ju, kërkoni çfarë të doni dhe do t’ju bëhet” (Gjoni 15:7).

Jemi zgjedhur, që ta ndajmë me botën po të njëjtin mesazh shpëtimi, duke iu treguar atyre se Perëndia i ka zgjedhur, që të vijnë tek Ai, duke e pranuar Krishtin. Kjo do të thotë se të zgjedhurit janë caktuar për të qenë lajmëtarë të Krishtit. “Shkoni, pra, dhe bëni dishepuj nga të gjithë popujt duke i pagëzuar në emër të Atit e të Birit e të Frymës së Shenjtë, dhe duke i mësuar të zbatojnë të gjitha gjërat që unë ju kam urdhëruar” (Mateu 28:19-20). Sepse është mëse e sigurtë se Perëndia “nuk do që ndokush të humbasë, por që të gjithë të vijnë në pendim” (2 Pjetrit 3:9). Nuk mund ta neglizhojmë faktin se Zoti në fillim e pati fjalën për të dymbëdhjetë dishepujt dhe të caktuarit e tyre për t’i shërbyer Atij. “Ata nuk e zgjodhën vetë Atë, por përkundrazi, i zgjodhi Ai ata, me qëllim që të jepnin fryte në shpëtimin e njerëzve” (marrë nga komentimi që i bën Biblës Dhiata e Re e Popullit). Fjalët e Tij i përkasin të gjithë atyre, që i thërret Zoti.

E shohim, pra, nga studimi i Gjonit 15-të se të zgjedhurit duhet të qëndrojnë në Krishtin dhe në fjalën e Tij. Po të mos veprojnë kështu, ata nuk do të marrin bekimet e Perëndisë, që vijnë ngaqë Ai i ka thirrur. “Kushdo që shkon tej dhe nuk qëndron në doktrinën e Krishtit, nuk ka Perëndi; kush qëndron në doktrinën e Krishtit, ka Atin dhe Birin” (2 Gjonit, vargu 9).  

Përfundim   

© 25/9/2010