Tre pengesat e rigjallërimit

“Në qoftë se populli im, i cili thirret me emrin tim, përulet, lutet, kërkon fytyrën time dhe kthehet prapa nga rrugët e këqija, unë do ta dëgjoj nga qielli, do t’i fal mëkatin e tij dhe do ta shëroj vendin e tij” (2 Kronikasve 7:14).

Parathënie

Ndoshta e dimë përmendësh vargun e mësipërm, i cili bën fjalë për domosdoshmërinë e rigjallërimit. Por, kur e vëmë këtë varg në praktikë, shumë shpejt e shohim se ballafaqohemi me pengesa të ndryshme, që na e ngadalësojnë progresin. E dimë se kisha ka nevojë për një rigjallërim, por shterpësia shpirtërore vihet re gjithashtu edhe në jetën tonë personale.

Krenaria

Perëndia po iu thotë të Tijëve, që ta përulin veten. Kjo do të thotë se krenaria është një nga shkaqet kryesore të problemeve që hasim. Rrënja e fjalës “krenari” ka kuptimin e dikujt që është mendjemadh, apo egoist. Një krenari e tillë e hedh poshtë domosdoshmërinë e Perëndisë në jetën e njeriut. Ka nga ata të krishterë, që janë aq hundë-përpjetë, saqë nuk duan ta përulen veten përpara Perëndisë, apo të rigjallërohen. Ja, se ç’thotë Perëndia për ta: “Sepse ti thua: "Unë jam i pasur, u pasurova dhe s’kam nevojë për asgjë"; edhe nuk e di se ti je qyqar e mjeran, i varfër, i verbër dhe i zhveshur” (Zbulesa 3:17). Perëndia e urren krenarinë e çdo lloj forme. “Zoti i urren këto gjashtë gjëra, madje shtatë janë të neveritshme për të: sytë krenare...” (Fjalët e Urta 6:16-17). Është mendjemadhësia ajo, që e turpëron njeriun. “Kur vjen kryelartësia, vjen edhe turpi... Përpara shkatërrimit vjen kryelartësia dhe përpara rrëzimit fryma krenare” (Fjalët e Urta 11:2, 16:18). Duhet ta hedhim poshtë krenarinë tonë, para se ajo të ndëshkohet prej Perëndisë. “Ai që është zemërkrenar është i neveritshëm për Zotin; edhe sikur t’i shtrëngojë dorën një tjetri për besëlidhje, nuk ka për të mbetur pa u ndëshkuar” (Fjalët e Urta 16:5). Njeriu mendjemadh nuk pranon ta dëgjojë as fjalën e Perëndisë, as këshillën e mirë të dikujt. Krenohet me veten, duke iu treguar të gjithëve arritjet e tij, por menjëherë zemërohet, kur lavdërohen të tjerët. Krenari gjithashtu nuk e sheh të nevojshme të pendohet, por kujton se është në rregull, ndaj edhe pret që Perëndia ta nderojë medoemos.

Perëndia na kërkon që ta përulim veten, madje edhe para se t’i rrëfejmë Atij mëkatet. Kjo do të thotë se përulësia e vërtetë është t’i nënshtrohesh plotësisht autoritetit të Tij dhe t’i varësh shpresat tek Ai për gjithçka. Po të mos na thyhet krenaria (dhe vullneti ynë), atëherë as nuk do të mund të jemi të vlefshëm për Perëndinë, as nuk do të mund ta marrim dot bekimin e rigjallërimit. “Apo pandehni se Shkrimi thotë kot: “Fryma që rri në ne a lakmon deri në smirë”? Por ai jep hir edhe më të madh; prandaj thotë: “Perëndia u kundërvihet mendjemëdhenjve dhe u jep hir të përulurve”. Nënshtrojuni, pra, Perëndisë, kundërshtoni djallin dhe ai do të largohet nga ju! Afrohuni te Perëndia dhe ai do t’ju afrohet juve; pastroni duart tuaja, o mëkatarë; dhe pastroni zemrat o njerëz me dy mendje! Pikëllohuni, mbani zi dhe qani; të qeshurit tuaj le të kthehet në zi, dhe gëzimi në trishtim. Përuluni përpara Zotit, dhe ai do t’ju lartësojë!” (Jakobi 4:5-10).

Mungesa e lutjes

Ata që nuk kanë nevojë për Zotin, nuk luten. Çarls Fini ka thënë: “Lutja është hallka kryesore në zinxhirin e ngjarjeve, që të çojnë drejt rigjallërimit”. Mund të kujtojmë se do të rigjallërohemi me forcat tona, por ky lloj rigjallërimi as nuk do ta ketë jetën e gjatë, as nuk do të jetë prej Perëndisë, po nuk u lutëm.

Sa herë dëgjojmë në takimet tona të lutjeve njerëz, që i thonë Perëndisë se ç’mendim kanë për njërin apo për tjetrin, apo që i përdorin lutjet e tyre si një mjet informacioni për të tjerët! Lutje të tilla nuk dalin nga zemra, ndaj edhe nuk bëjnë efekt. “Shumë fuqi ka lutja e të drejtit kur bëhet me gjithë shpirt” (Jakobi 5:16). Banorët e Ninivesë u përulën përpara Perëndisë, duke iu lutur Atij me lutje kuptimplote (shiko librin e Jonas). E njëjta gjë pritet edhe sot prej nesh. Në vend që t’i themi Perëndisë se si duhet të veprojë, duhet t’i lutemi e t’i themi se ç’kërkon Ai prej nesh. Këtë kuptim ka edhe shprehja: “T’i kërkosh fytyrën Perëndisë”. “O njeri, ai të ka bërë të njohur atë që është e mirë; dhe çfarë tjetër kërkon Zoti nga ti, përveç se të zbatosh drejtësinë, të duash mëshirën dhe të ecësh përulësisht me Perëndinë tënd?” (Mikea 6:8). Ai që lutet vërtet me gjithë shpirt, sheh atë, që sheh edhe Perëndia. “Dy njerëz u ngjitën në tempull për t’u lutur; njëri ishte farise dhe tjetri tagrambledhës. Fariseu rrinte në këmbë dhe lutej në vetvete kështu: "O Perëndi, të falënderoj që nuk jam si njerëzit e tjerë, grabitqarë, të padrejtë, kurorëshkelës, dhe as si ai tagrambledhës. Unë agjëroj dy herë në javë dhe paguaj të dhjetën e gjithçkaje që kam". Kurse tagrambledhësi rrinte larg dhe as që guxonte t’i çonte sytë drejt qiellit; por rrihte kraharorin e vet duke thënë: "O Perëndi, ji i mëshirshëm ndaj mua mëkatarit". Dhe unë po ju them se ky, dhe jo tjetri, u kthye në shtëpinë e vet i shfajësuar; sepse kushdo që lartohet do të ulet, dhe kush ulet, do të lartohet” (Luka 18:10-14).

Mëkati

Perëndia iu kërkon të Tijëve, që t’i largohen mëkatit. Çdo mëkat duhet hequr qafe, nëse duam që të ecim në shenjtëri përpara Tij. Kjo do të thotë se shenjtëria është kusht për rigjallërimin. Përndryshe, po të kemi mëkat të parrëfyer në zemër, atëherë Perëndia nuk ka për të na rigjallëruar. “Por paudhësitë tuaja kanë shkaktuar një ndarje midis jush dhe Perëndisë tuaj, dhe mëkatet tuaja kanë bërë të fshihet fytyra e tij prej jush, që të mos ju dëgjojë më” (Isaia 59:2). Ndodhemi në “rrugë të këqija” atëherë, kur vazhdojmë të mëkatojmë e të praktikojmë zakone mëkatare. “Po të kisha ruajtur të keqen në zemrën time, Zoti nuk do të më kishte dëgjuar” (Psalmi 66:18). Atëherë Perëndia ka për t’i urryer lutjet tona, aq shumë saç urren krenarinë dhe mëkatin. “Në rast se dikush e kthen veshin gjetiu për të mos dëgjuar ligjin, vetë lutja e tij do të jetë një gjë e neveritshme” (Fjalët e Urta 28:9).

Mëkati duhet rrëfyer, para se të vijë rigjallërimi. Të gjitha mëkatet sekrete duhet t’i rrëfehen Perëndisë dhe atëherë Ai do të na e pastrojë zemrën dhe do të na përgatisë për bekimin. “Kush i fsheh shkeljet e tij nuk do të ketë mbarësi; por ai që i rrëfen dhe i braktis ato, ka për të fituar mëshirën” (Fjalët e Urta 28:13)... “Po t’i rrëfejmë mëkatet tona, ai është besnik dhe i drejtë që të na falë mëkatet dhe të na pastrojë nga çdo paudhësi” (1 Gjonit 1:9).   

Përfundim   

© 11/12/2010