Bashkësia (shoqëria) më e përsosur

“Dhe çfarë marrëveshje ka tempulli i Perëndisë me idhujt? Sepse ju jeni tempulli i Perëndisë së gjallë, sikurse tha Perëndia: “Unë do të banoj në mes tyre, dhe do të ec ndër ta; do të jem Perëndia i tyre dhe ata do të jenë populli im” (2 Korintasve 6:16).

Parathënie

Nuk ka bashkësi (apo shoqëri) më të përsosur sesa ajo bashkësi që mund ta përjetojmë me Perëndinë e Gjallë. Ai na ka premtuar se do të banojë me ata që ecin në të vërtetën e Tij: “Do të eci midis jush dhe do të jem Perëndia juaj, dhe ju do të jeni populli im” (Levitiku 26:12). “Ikni, ikni, dilni andej, mos prekni asgjë të papastër! Dilni nga ambienti i saj, pastrohuni, ju që mbani vazot e Zotit!” (Isaia 52:11). Apostulli Gjon na thotë: “Atë që pamë dhe dëgjuam, ne po jua shpallim, që edhe ju të keni bashkësi me ne; dhe bashkësia jonë është me Atin dhe me Birin e tij, Jezu Krishtin” (1 Gjonit 1:3). Në këtë studim do të shohim se ç’kuptim kanë tre aspekte të kësaj bashkësie midis nesh dhe Perëndisë.

Kujdesje reciproke

Pali na e bën të qartë faktin se ne i përkasim Perëndisë dhe Ai na përket neve. Ç’na duhet më tepër në jetën tonë sesa prania banuese e Tij? Psalmisti ka shkruar: “Cilin kam në qiell veç teje? Dhe mbi tokë nuk dëshiroj tjetër njeri veç teje. Mishi im dhe zemra ime nuk mund të ligështohen, por Perëndia është kështjella e zemrës sime dhe pjesa ime në përjetësi” (Psalmi 73:25-26). Prandaj Zoti duhet të jetë thesari ynë i vetëm, mbi të cilin duhet ta kemi mendjen më shumë se mbi çdo gjë tjetër. “Në qoftë se ju jeni ringjallur me Krishtin, kërkoni ato që janë lart, ku Krishti është ulur në të djathtë të Perëndisë. Kini në mend gjërat që janë atje lart, jo ato që janë mbi tokë, sepse ju keni vdekur dhe jeta juaj është fshehur bashkë me Krishtin në Perëndinë” (Kolosianëve 3:1-3). Të njëjtën gjë thotë edhe Zoti Jezus Krisht tek Mateu 6:33: “Por para së gjithash kërkoni mbretërinë e Perëndisë dhe drejtësinë e tij dhe të gjitha këto gjëra do t’ju shtohen”. Duhet të tregojmë kujdes gjithashtu edhe për punën e Perëndisë mbi tokë. Zoti Jezus Krisht na ka ngarkuar një përgjegjësi të madhe për ta ndarë me botën e humbur mesazhin e hirit që të shpëton (shiko Mateu 28:19-20).

Konsideratë reciproke

A mendon Perëndia për ne gjatë gjithë kohës, ngaqë Ai na premton se do të “banojë” dhe do të “ecë” mes nesh? Ai na ruan, ashtu siç ruan bariu delet e tij (shiko Psalmi 23 dhe Gjoni 10:11-14). Ai i ruan fëmijët e Tij në çdo moment të çdo dite: “Ti më ke hetuar, o Zot, dhe më njeh. Ti e di kur ulem dhe kur ngrihem, ti e kupton nga larg mendimin tim. Ti e shqyrton me kujdes ecjen time dhe pushimin tim dhe i njeh thellë të gjitha rrugët e mia. Sepse, edhe para se të jetë fjala mbi gojën time ti, o Zot, e di atë plotësisht. Ti më rrethon nga pas dhe përpara dhe vë dorën tënde mbi mua. Njohja jote është shumë e mrekullueshme për mua, aq e lartë sa unë nuk mund ta arrij. Ku do të mund të shkoja larg Frymës sate, ose ku do të mund të ikja larg pranisë sate? Në rast se ngjitem në qiell, ti je atje; në rast se shtrij shtratin tim në Sheol, ti je edhe aty. Në rast se marr krahët e agimit dhe shkoj të banoj në skajin e detit, edhe aty dora jote do të më udhëheqë dhe dora jote e djathtë do të më kapë. Po të them: "Me siguri terri do të më fshehë," madje edhe nata do të bëhet dritë rreth meje: terri vetë nuk mund të të fshehë asgjë, madje nata shkëlqen si dita; terri dhe drita janë të barabarta për ty. Po, ti ke formuar të përbrëndëshmet e mia, ti më ke endur në barkun e nënes sime. Unë do të të kremtoj, sepse jam krijuar në mënyrë të mrekulluar; veprat e tua janë të mrekullueshme, dhe unë e di shumë mirë këtë gjë. Kockat e mia nuk ishin një e fshehtë për ty kur u formova në fshehtësi duke u endur në thellësitë e tokës. Dhe sytë e tu panë masën pa trajtë të trupit tim, dhe në librin tënd ishin shkruar ditët që ishin caktuar për mua, megjithëse asnjë prej tyre nuk ekzistonte ende. Oh, sa të çmuara janë për mua mendimet e tua, o Perëndi! Sa i madh është gjithë numri i tyre! Po të doja t’i numëroja, do të ishin më të shumtë se rëra; kur zgjohem jam ende me ty” (Psalmi 139:1-18). A nuk mund ta besojmë atë premtim, të cilin e citojmë shpesh, të gjendur tek Hebrenjve 13:5? “Nuk do të të lë, nuk do të të braktis”.

Edhe ne duhet të mendojmë gjithnjë mbi Zotin. “Lum njeriu që nuk ecën sipas këshillës të të pabesëve, që nuk ndalet në rrugën e mëkatarëve dhe nuk ulet bashkë me tallësit, por që gjen kënaqësinë e tij në ligjin e Zotit, dhe që mendon thellë ditë e natë mbi ligjin e tij. Ai do të jetë si një pemë e mbjellë gjatë brigjeve të ujit, që jep frytin e tij në stinën e tij dhe të cilit gjethet nuk i fishken; dhe gjithçka bën do të ketë mbarësi” (Psalmi 1:1-3). Si mund të rritemi shpirtërisht, nëse nuk e marrim Zotin në konsideratë? “Duke i drejtuar sytë te Jezusi, kreu dhe plotësonjësi i besimit, i cili, për gëzimin që ishte përpara tij, duroi kryqin duke e përçmuar fyerjen dhe u ul në të djathtën e fronit të Perëndisë. Kujtoni, pra, atë që duroi një kundërshtim të tillë nga ana e mëkatarëve kundër tij, që të mos lodheni dhe të ligështoheni në shpirtin tuaj” (Hebrenjve 12:2-3). Këshilla e mençur e Salomonit na tregon disa nga mënyrat me anë të së cilave duhet ta marrim Zotin në konsideratë : “Ki besim tek Zoti me gjithë zemër dhe mos u mbështet në gjykimin tënd; pranoje në të gjitha rrugët e tua, dhe ai do të drejtojë shtigjet e tua” (Fjalët e urta 3:5-6).

Shoqëri reciproke

Më i mahnitshëm është fakti se kemi privilegjin më të madh kur ecim me Perëndinë. Adami e humbi këtë privilegj për të gjithë njerëzimin në momentin kur ra në mëkatin e mosbindjes. Dikur ai ishte në gjendje të ecte me Perëndinë (Zanafilla 3:8), por u ndalua që të ecte përsëri me Të, për shkak të mëkatit (Zanafilla 3:24). Dhiata e Vjetër na dëshmon se pak njerëz patën mundësinë ta provonin këtë përvojë të mrekullueshme. “Pra Enoku eci me Perëndinë, por nuk u gjend më, sepse Perëndia e mori me vete” (Zanafilla 5:24). “Noeu ishte një njeri i drejtë dhe i patëmetë midis bashkëkohësve të tij. Noeu eci me Perëndinë” (Zanafilla 6:9). A nuk e nënkuptoi këtë gjë Jezusi kur tha: “Ndiqmëni”? (Mateu 4:19; 16:24). Kisha, të cilën Ai e shpengoi me gjakun e Tij, ia ka mohuar Zotit këtë shoqëri (ose bashkësi) me Të. “Ja, unë qëndroj te dera dhe trokas; nëse dikush dëgjon zërin tim dhe të hapë derën, unë do të hyj tek ai dhe do të ha darkë me të dhe ai me mua. Kujt fiton do t’i jap të ulet me mua mbi fronin tim, sikurse edhe unë fitova dhe u ula me Atin tim mbi fronin e tij” (Zbulesa 3:20-21). Kjo bashkësi është ajo që Ai e ka dëshiruar gjithmonë: “Ju jeni miqtë e mi, nëse bëni gjërat që unë ju urdhëroj. Unë nuk ju quaj më shërbëtorë, sepse shërbëtori nuk e di ç’bën i zoti; por unë ju kam quajtur miq, sepse ju bëra të njihni të gjitha gjëra që kam dëgjuar nga Ati im” (Gjoni 15:14-15). 

Përfundim

Duhet t’i besojmë Perëndisë ashtu siç i ka hije Atij. Duhet t’i shërbejmë Atij ashtu siç e meriton. Duhet ta duam, adhurojmë dhe t’i bindemi Atij në frymë dhe në të vërtetë (Gjoni 4:24). Kjo duhet të jetë dëshira e zemrës sonë, d.m.th. që të kemi bashkësi (shoqëri) të pastër me Perëndinë e Plotfuqishëm: “Një gjë i kërkova Zotit dhe atë kërkoj: të banoj në shtëpinë e Zotit tërë ditët e jetës sime, për të soditur bukurinë e Zotit dhe për të admiruar tempullin e tij. Zemra ime më thotë nga ana jote: "Kërkoni fytyrën time". Unë kërkoj fytyrën tënde, o Zot. Oh, sikur të mos isha i sigurt të shoh mirësinë e Zotit në dheun e të gjallëve!” (Psalmi 27:4, 8, 13)  

Page created 25 February 2006