Bindja e Krishtit Pjesa 2

Parathënie

Me qëllim që njeriu të jetë i çliruar prej natyrës dhe mosbindjes së Adamit, ai ka nevojë që të rilindë, duke pranuar drejtësinë që ia ofron falas Perëndia përmes Krishtit. Drejtësia e Krishtit ishte rezultat i bindjes ndaj vullnetit të përsosur të Atit të Tij.

Sundimi i mëkatit

Mëkati sundon në çdo fëmijë të Adamit të parë, por drejtësia duhet të sundojë në fëmijët e Adamit të dytë. Me qëllim që të ndodhë kjo, ne duhet që t’i nënshtrohemi Zotit: “Le të mos mbretërojë, pra, mëkati në trupin tuaj të vdekshëm, që t’i bindeni atij në epshet e veta. As mos i jepni gjymtyrët tuaja në shërbim të mëkatit si mjete paudhësie, por tregoni veten tuaj te Perëndia, si të gjallë prej së vdekurish, dhe gjymtyrët tuaja si mjete drejtësie për Perëndinë” (Romakëve 6:12-13).

Besimtari është i çliruar prej mosbindjes, nëpërmjet besimit në punën e përfunduar të Krishtit mbi Kalvar, por drejtësia në jetën e përditshme duhet të ruhet përmes bindjes ndaj Perëndisë. Një fëmijë i vërtetë i Perëndisë nuk është më skllav i mëkatit dhe i mishit: “A nuk e dini ju se nëse e tregoni veten shërbëtorë të atij që i bindeni, jeni shërbëtorë të atij që i bindeni, qoftë mëkatit për vdekje, qoftë dëgjesës për drejtësi?” (Romakëve 6:16). Gjaku i Krishtit e largon vulën që na ishte vënë si pasardhës të Adamit. Jezusi iu bind deri në vdekje vullnetit të Atit të Tij: “Prandaj Ati më do, sepse unë e lë jetën time që ta marr përsëri. Askush nuk mund të ma heqë, por e lë nga vetja; unë kam pushtet ta lë e pushtet ta marr përsëri; ky është urdhri që kam marrë nga Ati im” (Gjoni 10:17-18). A  nuk duhet ta pranojmë se Ai e di se edhe pasuesit e Tij mund ta shijojnë dashurinë e Atit vetëm nëpërmjet bindjes? “Kush ka urdhërimet e mia dhe i zbaton, është ai që më do; dhe kush më do mua, Ati im do ta dojë; dhe unë do ta dua dhe do t’i dëftehem atij… Nëse ndokush më do, do ta zbatojë fjalën time; edhe Ati im do ta dojë dhe ne do të vijmë tek ai dhe do të bëjmë banesën tek ai” (Gjoni 14:21, 23).

Ç’kuptim kishte bindja për Krishtin?

Bindja e Krishtit nuk ishte një akt i vetëm (i kryer vetëm një herë), por, përkundrazi, një përkushtim gjatë gjithë jetës së tij ndaj vullnetit të Atit: “Sepse unë kam zbritur nga qielli jo për të bërë vullnetin tim, por vullnetin e atij që më ka dërguar” (Gjoni 6:38)… “Ja, unë vij për të bërë, o Perëndi, vullnetin tënd” (Hebrenjve 10:9). Qëllimi më i lartë i ardhjes së Tij në tokë (dhe këtu përfshihet edhe vdekja në kryq) ishte bindja ndaj Perëndisë. Me anë të Frymës së Shenjtë, Ai i mëson kishës së Tij edhe gëzimin që marrim kur bindemi: “Sepse kushdo që kryen vullnetin e Atit tim që është në qiej, më është vëlla, motër dhe nënë” (Mateu 12:50). Bindja ndaj Perëndisë tregon se kemi tiparet e familjes së Jezusit.

Për Jezusin, bindja ishte gëzim, dhe jo barrë e rëndë: “Perëndia im, unë gëzohem kur zbatoj vullnetin tënd” (Psalmi 40:8)… “Ushqimi im është të bëj vullnetin e atij që më dërgoi dhe të kryej veprën e tij” (Gjoni 4:34). Ashtu siç ushqimi dhe lumturia i japin shëndet trupit, ashtu edhe bindja do t’ua freskojë dhe do t’ua forcojë shpirtin atyre që kënaqen me fjalën dhe vullnetin e Perëndisë: “Janë më të dëshirueshme se ari, po, më tepër se shumë ari i kulluar; janë më të ëmbla se mjalti, nga ai që del nga hojet” (Psalmi 19:10).

Krishti qëndroi në pritje, gati për të bërë vullnetin e Atit të Tij. Jezusi, edhe pse ishte Perëndi i përsosur, u bë njeri i përsosur, dhe si njeri, iu desh që t’i nënshtrohej Perëndisë. Prandaj edhe iu lut dhe i kërkoi Perëndisë që ta drejtonte. Edhe ne duhet të jetojmë çdo ditë sipas vullnetit të Perëndisë. Kordat e veshëve tanë duhet të jenë të akorduara, gati për të dëgjuar zërin e Tij: “Ti nuk kënaqesh as me flijime as me oferta; më ke shpuar veshët. Ti nuk ke kërkuar as olokauste as flijime për mëkatin… Perëndia im, unë gëzohem kur zbatoj vullnetin tënd dhe ligji yt është në zemrën time” (Psalmi 40:6, 8). Atëherë dhe vetëm atëherë nuk do të duam asgjë tjetër përveçse udhëheqjes së Tij të përditshme. Por kjo nuk do të ndodhë, po qe se nuk i dorëzohemi plotësisht Perëndisë. Gjithçka tjetër përveç kësaj është mosbindje.

Mosbindja nuk prodhon asgjë tjetër veçse dështim dhe zhgënjim. Po të vazhdojë të mosbindet, besimtari do të humbasë besimin dhe sigurinë tek Perëndia dhe tek fjala e Tij. Mosbindja është një lloj mendjemadhësie, por bindja është përulje e vënë në praktikë: “Kini në ju po atë ndjenjë që ishte në Jezu Krishtin, i cili, edhe pse ishte në trajtë Perëndie, nuk e çmoi si një gjë ku të mbahej fort për të qenë barabar me Perëndinë, por e zbrazi veten e tij, duke marrë trajtë shërbëtori, e u bë i ngjashëm me njerëzit; dhe duke u gjetur nga pamja e jashtme posi njeri, e përuli vetveten duke u bërë i bindur deri në vdekje, deri në vdekje të kryqit” (Filipianëve 2:5-8). Ai jetoi një jetë vetëmohuese në shërbim të Perëndisë dhe kurrë nuk kërkoi që ta lartësonte Veten, por gjithmonë jetoi në përputhje me vullnetin e shfaqur të Atit të Tij. Bindja dhe mendjemadhësia nuk mund të bashkë-jetojnë me njëra-tjetrën: “Nënshtrojuni, pra, Perëndisë... Përuluni përpara Zotit, dhe ai do t’ju lartësojë!” (Jakobi 4:7, 10). 

Përfundim

Ashtu si Jezusi, edhe ne duhet të tregojmë bindje pa rezerva ndaj Perëndisë, madje edhe kur kjo bindje na kushton jetën. Bindja është një nga aspektet, ku ne mund të bëhemi një me Krishtitn dhe të konformohemi sipas vullnetit të Tij: “O vëllezër, po ju bëj thirrje, nëpërmjet dhembshurisë së Perëndisë, ta paraqisni trupin tuaj si fli të gjallë, të shenjtëruar, të pëlqyer te Perëndia, që është shërbesa juaj e mënçur. Dhe mos u konformoni me këtë botë, por transformohuni me anë të ripërtëritjes së mendjes suaj, që të provoni cili është i miri, i pëlqyeri dhe i përsosuri vullnet i Perëndisë” (Romakëve 12:1-2). Bindja e Krishtit është shembulli, sipas të cilit ne duhet të jetojmë, sepse vetëm nëpërmjet bindjes besnike jemi të sigurtë se Perëndia banon në ne dhe ne në Të.

BACK

Page created 1 July 2006