Bindja sipas Biblës (Pjesa 1)

Parathënie

Gjithçka që besojmë duhet të gjejë mbështetje të plotë tek fjala e shkruar e Perëndisë. Në studimin tonë mbi bindjen, në vend që të mbështetemi tek librat dhe jetët e të tjerëve, do të përcaktojmë se si vepruan autorët e Biblës me këtë temë.

Fillimi dhe mbarimi

Që nga fillimi i Krijimit, vëmë re se bindja u prezantua si një e vërtetë thelbësore. Tek Zanafilla 2:16-17 gjejmë urdhërimin e parë të Perëndisë: njeriu duhet t’i bindej vullnetit të Tij. “Dhe Zoti Perëndi e urdhëroi njeriun duke i thënë: "Ha bile lirisht nga çdo pemë e kopshtit; por mos ha nga pema e njohjes të së mirës dhe të së keqes, sepse ditën që do të hash prej saj ke për të vdekur me siguri". Por vini re se sa shpejt dështoi njeriu: “Dhe Perëndia i tha: "Kush të tregoi se ishe lakuriq? Mos vallë ke ngrënë nga pema që unë të kisha urdhëruar të mos haje?" (Zanafilla 3:11). Perëndia dha si urdhërim bindjen, dhe jo besimin, përuljen dhe adhurimin, sepse Adami do t’i përmbushte edhe këto të tjerat, po qe se do t’i bindej Perëndisë. Ajo që ishte e domosdoshme ishte bindja. Fati i përjetshëm i njeriut do të përcaktohej nga të bindurit apo të mosbindurit e tij.

Në faqet e fundit të Biblës egziston një shënim për të treguar se nga ka rënë njeriu dhe se besimtarit mund t’i lejohet të hajë nga Pema e Jetës, vetëm nëpërmjet bindjes: “Lum ata që i kryejnë urdhërimet e tij, që të kenë të drejtën për drurin e jetës dhe për të hyrë në portat e qytetit” (Zbulesa 22:14).

Ligji i pandryshueshëm

Është jashtëzakonisht e qartë se bindja ndaj fjalës së Perëndisë nuk është një e drejtë zgjedhjeje (një variant), por është një urdhërim. Njeriu i parë, edhe pse ishte i përsosur, vuajti pasojat e të mosbindurit. Atij iu ndalua mundësia për të marrë nga Pema e Jetës. Si është e mundur, pra, që besimtarët e sotëm mendojnë se Perëndia nuk iu vë re atyre, kur ata rebelojnë haptas kundër fjalës së Tij? Të dyja Dhiatat bëjnë fjalë rreth faktit se mëshira hyjnore dhe jeta e përjetshme janë të rezervuara vetëm për ata që i besojnë dhe i binden Perëndisë. Perëndia nuk e ka ndryshuar kurrë mendjen lidhur me domosdoshmërinë për t’iu bindur Atij: “Dhe, si u bë i përkryer, u bë vepronjësi i shpëtimit të amshuar për të gjithë ata që që i binden” (Hebrenjve 5:9).

Bindja e Krishtit

Që prej Adamit e deri më sot, njeriu vazhdon ta refuzojë thirrjen e Perëndisë për t’iu bindur, prandaj edhe shpata e Tij flakëruese qëndron akoma aty ku e vendosi Perëndia, në mënyrë që njeriu të mos arrijë të hyjë në jetën e përjetshme: “Kështu ai e dëboi njeriun; dhe vendosi në lindje të kopshtit të Edenit kerubinët që vërtisnin nga çdo anë një shpatë flakëruese për të ruajtur rrugën e pemës së jetës” (Zanafilla 3:24). Njeriu përpiqet ta sfidojë Perëndinë, sidomos nëpërmjet fesë dhe kryerjes së veprave të mira, duke u munduar të kalojë përtej shpatës flakëruese. Por, në vend që të vishet me përsosmërinë, njeriu është i veshur me rrobat e ndotura të drejtësisë së tij vetjake: “Jemi të gjithë si një gjë e papastër, dhe të gjitha veprat tona të drejtësisë janë si një rrobe e ndotur; po fishkemi të gjithë si një gjethe dhe paudhësitë tona na çojnë larg si era” (Isaia 64:6). E ngaqë u desh vetëm një veprim mosbindjeje që të sillte mëkatin, po ashtu u desh vetëm një veprim bindjeje nga ana e Krishtit, për të na siguruar plotësisht rrugën neve për të shkuar përsëri tek Perëndia: “Në fakt, ashtu si nga mosbindja e një njeriu të vetëm të shumtët u bënë mëkatarë, ashtu edhe nga bindja e një të vetmi të shumtët do të bëhen të drejtë” (Romakëve 5:19)… “Dhe duke u gjetur nga pamja e jashtme posi njeri, e përuli vetveten duke u bërë i bindur deri në vdekje, deri në vdekje të kryqit” (Filipianëve 2:8)... “Edhe pse ishte Bir, mësoi të jetë i bindur nga ato që pësoi, dhe, si u bë i përkryer, u bë vepronjësi i shpëtimit të amshuar për të gjithë ata që që i binden” (Hebrenjve 5:8-9).

Shpengimi është i bazuar fuqishëm mbi themelin e bindjes. Mosbindja i solli dhe vazhdon t’i sjellë akoma njerëzimit zëmërimin e Perëndisë, por bindja sjell restaurim (ose kthim në gjendjen e mëparshme). Nuk ka shpëtim po s’pati bindje. Përmes Krishtit, besimtari ka privilegjin e të filluarit përsëri nga e para, për të korrur fitore pikërisht në atë vend ku dështoi Adami: “Ai që zbaton urdhërimet e tij qëndron në Perëndinë, dhe Ai në të; dhe prej kësaj ne dijmë se ai qëndron në ne: nga Fryma që ai na dha” (1 Gjonit 3:24).

Përfundim

Bibla na mëson se Perëndia pret që fëmijët e Tij t’iu binden urdhërimeve të Tij. Ai e vë re madje edhe mosbindjen më të vogël. Bindja është për të mirën tonë, jo thjesht një formë adhurimi drejt Perëndisë. Bindja bën që besimtari të ketë pjesën e tij në shpërblimet e lavdishme të shenjtorëve: “Ndoshta i pëlqejnë Zotit olokaustet dhe flijimet si bindje ndaj zërit të Zotit? Ja, bindja është më e mirë se flijimi; dhe të dëgjosh me kujdes është më mirë se dhjami i deshve” (1 Samuelit 15:22).

Në studimin e ardhshëm, do të shohim më mirë se si e paraqet Dhiata e Vjetër domosdoshmërinë për t’u bindur.

BACK

Page created 2 June 2006