Bindja sipas Biblës (Pjesa 2)

Parathënie

Në këtë studim mbi bindjen, do të gërrmojmë më thellë në atë që thotë Dhiata e Vjetër lidhur me këtë temë. Edhe pasi të kemi lexuar vetëm pak faqe nga fjala e Perëndisë, shumë shpejt do të shohim se bindja zë një vend të rëndësishëm në Bibël. Shumë vetë e lexojnë Biblën vetëm për të gjetur premtime, për ta rritur besimin e tyre apo për të njohur vullnetin e Perëndisë. Por, po qe se bindja nuk vihet re fare, atëherë asnjë nga këto gjëra që përmendëm më lart, nuk ka vlerë për shpirtin.

Noeu dhe bindja

Në ditarin e jetës së Noeut zbulojmë se ai iu bind urdhërimeve të Perëndisë: “Dhe Noeu veproi ashtu, bëri pikërisht të gjitha ato që Perëndia i kishte urdhëruar” (Zanafilla 6:22)... “Dhe Noeu bëri pikërisht ashtu siç i kishte urdhëruar Zoti” (Zanafilla 7:5). Po sikur Noeu të kishte marrë vendim për ta refuzuar vullnetin e Perëndisë? A do ta bënim ne këtë studim sot, po qe se ai do të kishte vepruar kështu? E ardhmja e racës njerëzore dhe e tërë krijesave u var nga përkushtimi dhe bindja e Noeut. “Me anë të besimit Noeu, i lajmëruar hyjnisht për ato që ende nuk shiheshin, u frikësua dhe ndërtoi një arkë për shpëtimin e shtëpisë së tij, me anë të së cilës e dënoi botën dhe u bë trashëgimtar i drejtësisë që është me anë të besimit” (Hebrenjve 11:7).

Abrahami dhe bindja

Të gjithë e dimë për besimin e Abrahamit, por a dimë gjë për bindjen e tij? Besimi i tij u vërtetua se ishte i cilësisë më të lartë, sepse ai iu bind Perëndisë: “Me anë të besimit Abrahami, kur u thirr, u bind të shkojë në atë vend që do të merrte për trashëgim; dhe u nis pa ditur se ku po shkonte” (Hebrenjve 11:8). Besimi i patriarkut me të drejtë konsiderohet si model për të gjithë ata që besojnë në Zotin Jezus Krisht, por le të mos harrojmë se pa bindjen ky besim nuk ishte asgjë: “Unë betohem për veten time, thotë Zoti, se ti e bëre këtë dhe nuk kurseve tët bir, të vetmin bir që ke, unë me siguri do të të bekoj fort dhe do të shumoj pasardhësit e tu si yjet e qiellit dhe si rëra që ndodhet në brigjet e detit dhe trashëgimtarët e tu do të zotërojnë portat e armiqve të tij. Dhe tërë kombet e tokës do të bekohen te pasardhësit e tu, sepse ti iu binde zërit tim” (Zanafilla 22:16-18)... “Dhe do t’i shumoj pasardhësit e tu si yjet e qiellit; do t’u jap atyre tërë këto vende, dhe të gjitha kombet e tokës do të bekohen te pasardhësit e tu, sepse Abrahami iu bind vullnetit tim dhe respektoi urdhërat, urdhërimet, statutet dhe ligjet e mia” (Zanafilla 26:4-5).

Moisiu dhe bindja

Edhe pse në fillim Moisiu nuk pranoi të bënte ashtu siç e urdhëroi Perëndia, shumë shpejt ai veproi sipas porosisë së Tij (shiko Eksodi 3:1 – 4:17). Edhe para se t’i jepte Dhjetë Urdhërimet, Perëndia i foli Moisiut rreth domosdoshmërisë për t’iu bindur Atij në prani të popullit të Tij: “Prandaj, në qoftë se do ta dëgjoni me vëmendje zërin tim dhe zbatoni besëlidhjen time, do të jeni thesari im i veçantë ndërmjet tërë popujve, sepse gjithë toka është imja” (Eksodi 19:5). Premtimi i Perëndisë varej nga bindja e Izraelit për të kryer ato që i kishte urdhëruar Perëndia. Si mund të shpresojë një i krishterë se do të marrë shenjtëri, lavdi dhe bekim, po qe se nuk i bindet Perëndisë?

Tabernakulli, gjithashtu, duhej të ndërtohej sipas planeve që i kishte dhënë Perëndia Moisiut, dhe vetëm atëherë “reja e mbuloi çadrën e mbledhjes dhe lavdia e Zotit e mbushi tabernakullin” (Eksodi 40:34). A nuk do të thotë kjo se Perëndia banon vetëm në mes të një populli të bindshëm? Moisiu e paralajmëroi Izraelin për pasojat e mosbindjes, tek Ligji i Përtërirë 11:26-28, “Shikoni, unë vë sot para jush bekimin dhe mallkimin; bekimin në rast se u bindeni urdhërimeve të Zotit, Perëndisë tuaj, që sot ju përcaktoj; mallkimin, në rast se nuk u bindeni urdhërimeve të Zotit, Perëndisë tuaj, dhe largoheni nga rruga që ju përcaktoj sot, për të ndjekur perëndi të tjerë që nuk i keni njohur kurrë.” Ata hynë me vonesë në Tokën e Premtuar (pas 40 vjetësh), sepse refuzuan t’i bindeshin Perëndisë.

Mbreti Saul dhe bindja

Sauli mbahet mend sidomos për mosbindjen e tij ndaj urdhërimeve të Perëndisë. Përmes profetit Samuel, Zoti i kishte dhënë mbretit udhëzime të sakta lidhur me sakrifikimin në Gilgal (1 Samuelit 10:8). Por, Sauli kujtoi se dinte me shumë sesa Perëndia, ndaj veproi ashtu siç i deshi qejfi (1 Samuelit 13:8-14). T’i bindesh vetëm 99% të urdhërimeve që të ka dhënë Perëndia, është njësoj sikur të mos i bindesh fare Atij.

Sauli nuk zuri mend nga ky veprim, por, përkundrazi, vazhdoi të mos i bindej Perëndisë edhe më shumë. Atij i ishte mbushur mendja se kishte vepruar ashtu siç e kishte urdhëruar Perëndia (1 Samuelit 15:1-3, 13, 20). Por e vërteta qëndronte kështu: ai kishte kohë që kishte marrë vendimin për ta neglizhuar vullnetin e Perëndisë: “Samueli i tha: "Ndoshta i pëlqejnë Zotit olokaustet dhe flijimet si bindje ndaj zërit të Zotit? Ja, bindja është më e mirë se flijimi; dhe të dëgjosh me kujdes është më mirë se dhjami i deshve. Sepse rebelimi është si mëkati i shortarisë dhe kryeneçësia është si kulti i idhujve dhe i perëndive shtëpiake. Duke qenë se ke hedhur poshtë fjalën e Zotit, edhe ai të ka hedhur poshtë si mbret" (1 Samuelit 15:22-23). Vini re: Meqë rebelimi është njësoj si mëkati i shortarisë (apo magjisë), nuk duhet të habitemi kur e shohim se Sauli kreu të njëjtin mëkat, i cili e vulosi njëherë e përgjithmonë të ardhmen e tij (1 Samuelit 28:7-8). Ata që refuzojnë t’i binden Perëndisë, i binden Satanait.

Përfundim

Shumica e njerëzve pranojnë më mirë që të jenë religjozë (të dhënë pas zakoneve fetare), sesa të jenë të bindshëm ndaj Perëndisë. Betimet, sakrifikimet dhe veprat e mira i ofrohen Zotit në shkëmbim të jetës së përjetshme, me shpresën se Ai do t’i zvogëlojë standartet (rregullat) e Tij. Feja gjithmonë ka synuar që ta mbulojë dështimin e njeriut në këtë lloj mënyre, por Perëndia akoma kërkon bindje: “Sepse unë nuk u fola etërve tuaj dhe nuk u dhashë atyre asnjë urdhër, kur bëra që të dalin nga vendi i Egjiptit, përsa u përket olokausteve dhe flijimeve; por këtë urdhër u dhashë: "Dëgjoni zërin tim, dhe unë do të jem Perëndia juaj, dhe ju do të jeni populli im; ecni në të gjitha rrugët që ju kam urdhëruar, që të jeni të lumtur" (Jeremia 7:22-23). E vetmja sakrificë që është miratuar prej Perëndisë, është vdekja e Jezus Krishtit në Kalvar. Ne jemi thirrur për të qenë të bindshëm ndaj zërit të Shpëtimtarit tonë: “Delet e mia e dëgjojnë zërin tim, unë i njoh dhe ato më ndjekin” (Gjoni 10:27).

BACK

Page created 10 June 2006