Fundi i udhëtimit

“Ashabi i njoftoi Jezebelit tërë ato gjëra që Elia kishte bërë dhe si kisht vrarë me shpatë tërë profetët. Atëherë Jezebeli i dërgoi një lajmëtar Elias për t’i thënë: "Perënditë të më bëjnë kështu dhe më keq, në rast se nesër në këtë orë nuk do të të kem bërë ty si një nga ata". Kur dëgjoi këto fjalë, Elia u ngrit dhe iku për të shpëtuar. Arriti në Beer-Sheba, që i përket Judës, dhe la aty shërbëtorin e tij. Përkundrazi u fut në shkretëtirë një ditë rrugë, shkoi të ulet poshtë një gjinestre dhe kërkoi të vdesë, duke thënë: "Tani mjaft, o Zot! Merr jetën time, se unë nuk jam më i mirë se etërit e mi". Pastaj u shtri dhe e zuri gjumi poshtë gjinestrës, por ja që një engjëll e preku dhe i tha: "Çohu dhe ha". Ai shikoi dhe pa pranë kokës së tij një kulaç të pjekur mbi gurë të nxehtë dhe një enë me ujë. Ai hëngri dhe piu, pastaj përsëri u shtri. Engjëlli i Zotit u kthye për herë të dytë, e preku dhe i tha: "Çohu dhe ha, sepse rruga është tepër e gjatë për ty". Ai u ngrit, hëngri dhe piu; pastaj me forcën që i dha ai ushqim eci dyzet ditë dhe dyzet netë deri sa arriti në malin e Perëndisë, në Horeb” (1 Mbretërve 19:1-8).

Parathënie

Apostulli Jakob shkruan se profeti Elia ishte një njeri, i cili kishte të njëjtat probleme dhe dobësi njerëzore siç kemi edhe ne (Jakobi 5:17). Ai ishte një njeri, që u dekurajua shpejt, edhe pse kishte përjetuar një lëvizje të fuqishme të Perëndisë. Ai kishte thirrur zjarrin që të binte nga Qielli, kishte mposhtur profetët e Baalit, por tani ai kishte frikë prej mbretëreshës së ligë, Jezebel (1 Mbretërve 18:17-40). Ky njeri i madh i Perëndisë po fshihej tani nën një gjinestër (një lloj peme), i mbushur me frikë, i dëshpëruar dhe i uritur. Prandaj, Perëndia i dërgoi një ëngjëll, që ta inkurajonte dhe t’i përgatiste diçka për të ngrënë.

Jeta jonë e krishterë mund të konsiderohet si një udhëtim. Por, ashtu si të gjitha udhëtimet, është e lehtë të lodhesh gjatë rrugës dhe të heqësh dorë së vazhduari më tej. Zoti, jo vetëm që na inkurajon që të ngulmojmë “deri në fund” të udhëtimit tonë, por Ai na ka siguruar edhe ushqimin shpirtëror për gjatë rrugës (Mateu 24:13). Shpesh dekurajohemi, kur ligësia e vazhdueshme në botë dhe braktisja e Zotit nga ana e besimtarëve na duken sikur s’kanë fund. Por, të fshehurit nën gjinestrën tonë është gjë sa e rrezikshme, aq edhe e marrë. Duhet të jemi “të përkorë” dhe të rrimë “zgjuar për t’iu kushtuar lutjeve”, nëse duam të jetojmë deri në fund një jetë fitimtare të krishterë (1 Pjetrit 4:7).

Kurajo      

Elia kishte përjetuar mrekulli të mahnitshme: mrekullinë e vajit (1 Mbretërve 17:8-16), të ringjalljes së të vdekurit (1 Mbretërve17:17-23), të thirrjes së zjarrit prej qiellit (1 Mbretërve 18:37-38), të rënies së shiut (1 Mbretërve 18:41-45) dhe të vrapimit para karrocës së Ashabit (1 Mbretërve 18:46). Si ishte e mundur që ai kishte frikë tani dhe dëshironte të vdiste? Pavarësisht nga fakti se “dora e Zotit ishte mbi Elian”, ai ishte i dëshpëruar si fizikisht, ashtu edhe shpirtërisht (1 Mbretërve 18:46). E megjithatë, nëse profeti donte që të vdiste me të vërtetë, atëherë ai s’kishte pse të ikte në shkretëtirë!

Shkaku i frikës së Elias ishte fakti se ai iu besoi fjalëve të Jezebelit, në vend që t’iu besonte fjalëve të Perëndisë. Ai më mirë pranonte që të vdiste, sesa t’i bënte ballë zemërimit të saj. Por Perëndia nuk do ta lejonte Elian që të dorëzohej, para se ta mbaronte udhëtimin e tij. Shumë vetë e kanë braktisur Krishtin, ngaqë kanë patur frikë nga të tjerët. Por, pse duhet të veprojmë kështu, kur e dimë se Ai është me ne në çdo hap të rrugës sonë? “Zoti është për mua; unë nuk do të kem fare frikë; çfarë mund të më bëjë njeriu?” (Psalmi 118:6). Na nevojitet kurajoja e besimit tonë dhe vendosmëria për t’i përballuar të gjitha problemet me besim. Mund ta vëmë besimin tek përkujdesja mbrojtëse e Perëndisë dhe të gjejmë përgjigje për çdo problem tek fjala e Tij. Nëse nuk hamë nga “Buka e Jetës” dhe nuk pimë nga “burimet e shpëtimit”, atëherë do të shohim se udhëtimi do të jetë tepër i rëndë për ne (Gjoni 6:35; Isaia 12:3).

Shoqëria

Është mirë që të largohemi nga të gjithë njerëzit dhe të bisedojmë vetëm për vetëm me Perëndinë. Në momente të tilla, ne mund të komunikojmë me Të, pa na shqetësuar njeri. Por, në të njëjtën kohë, kemi nevojë edhe për shoqërinë e besimtarëve të tjerë. Ata që kanë “hequr dorë nga të mbledhurit bashkë” me njëri-tjetrin, zakonisht kanë ndaluar gjithashtu edhe nga të shoqëruarit me Perëndinë dhe kanë zënë shoqëri me turmën e gabuar (Hebrenjve 10:25).

Është e lehtë të ndihesh i dëshpëruar dhe i dekurajuar, kur nuk ke shoqëri me njerëzit e tjerë. A nuk është për t’u habitur se ata që nuk duan të kenë shoqëri me miqtë e tyre të krishterë, gjithmonë thonë: “Askush nuk më do mua”, apo: “Askush nuk kujdeset për mua”, apo: “Do heq dorë fare nga të besuarit në Krishtin”? Elia kujtoi se ishte krejt vetëm, por Perëndia kishte 7000 shërbëtorë të tjerë të Tijët, me të cilët profeti mund të mblidhej bashkë (1 Mbretërve 19:18). Elia kurrë nuk do t’i gjente këta shërbëtorë, po qe se do ta mbyllte veten larg tyre, në një shpellë të errët (1 Mbretërve 19:9-10).

Zoti Jezus Krisht e kishte një arsye të mirë se pse i dërgoi dishepujt e Tij dy nga dy (Marku 6:7). Të gjithë ne kemi nevojë për mbështetjen e të tjerëve, por si mund të na mbështesin të tjerët, kur ne marrim vendim që të rrimë të vetmuar? Salomoni mençurisht tha: “Dy vlejnë më mirë se një i vetëm, sepse kanë një shpërblim të mirë për mundin e tyre. Në fakt, nëse rrëzohen, njeri ngre tjetrin; por mjerë ai që është vetëm dhe rrëzohet, sepse nuk ka njeri që ta ngrerë! Kështu, gjithashtu, nëse dy veta flenë bashkë, ata kanë mundësi të ngrohen; por ai që është vetëm, si do t’ia bëjë të ngrohet? Në rast se dikush mund të mposhtë atë që është vetëm, dy veta mund t’i rezistojnë; një litar tresh nuk këputet aq shpejt” (Predikuesit 4:9-12).

Përkushtimi

Besimi ka shumë vlerë në jetën e krishterë. Ky besim nuk duhet të jetë vetëm një besim në doktrinat themelore të Biblës, por gjithashtu edhe një besim personal në vetë Perëndinë. Kur e shohim Elian të frikësuar, atëherë e vëmë në pikëpyetje faktin nëse ai me të vërtetë përjetoi ndonjë bekim apo mrekulli në jetën e tij. Frika e bëri atë që t’i harronte të gjitha gjërat e mrekullueshme, që Perëndia kish bërë për të. “Beko, shpirti im, Zotin, dhe të gjitha ato që janë tek unë të bekojnë emrin e tij të shenjtë. Beko, shpirti im, Zotin dhe mos harro asnjë nga të mirat që ka bërë. Ai fal të gjitha paudhësitë e tua dhe shëron të gjitha sëmundjet e tua, shpengon jetën tënde nga shkatërrimi dhe të kurorëzon me mirësi dhe dhembshuri; ai ngop me të mira gojën tënde dhe të bën të ri si shqiponja” (Psalmi 103:1-5). Megjithëse Elia kishte marrë përgjigje të mrekullueshme ndaj lutjeve të tij, ai, papritur, e humbi besimin dhe përkushtimin e tij ndaj Zotit.

Ashtu si ky profet, edhe ne kemi tendencën për të jetuar sipas ndjenjave dhe kushteve që na rrethojnë. Ka momente kur situatat në të cilat ndodhemi, na duken shumë të vështira për t’u ballafaquar. Por, në vend që të fshihemi në errësirën e frikës dhe të themi: “Ah, i mjeri unë!”, ne duhet ta forcojmë veten tonë “tek Zoti, Perëndia [ynë]” (1 Samuelit 30:6). T’i përkushtohesh Krishtit, do të thotë t’i besosh Atij. Ai është ende mbi fron, Ai është ende me ne dhe premtimet e Tij gjithmonë realizohen. Besimi është i vetmi ilaç për frikën.  

Përfundim

Në momentet kur zemrën e kemi të mbushur me frikë dhe ndihemi sikur do të dorëzohemi, atëherë mund të kthehemi tek Perëndia për t’u prekur sërish prej Qiellit. Ai gjithmonë na jep hir dhe fuqi, në mënyrë që ta përfundojmë udhëtimin tonë. Elia nuk vdiq nga depresioni, por përkundrazi, ai u transportua për në Qiell me një zjarr lavdie hyjnore (2 Mbretërve 2:11). Ne s’do të largohemi nga kjo botë me frikë në zemër, por do ta takojmë Zotin si pasues fitimtarë të Krishtit. Derisa sa të vijë ajo ditë, Perëndia na ka premtuar të na “plotësojë të gjitha nevojat [tona] sipas pasurisë së tij në lavdi, në Jezu Krisht” (Filipianëve 4:19). Duhet të vazhdojmë t’i besojmë Atij, t’i lutemi dhe të durojmë deri në fund.

BACK

Page created 19 April 2006