Fuqia pastruese e Fjalës së Perëndisë

“Unë jam hardhia e vërtetë dhe Ati im është vreshtari. Çdo shermend që nuk jep fryt në mua, ai e heq; kurse çdo shermend që jep fryt, ai e krasit që të japë edhe më shumë fryt. Ju tashmë jeni të pastër, për shkak të fjalës që ju kumtova. Qëndroni në mua dhe unë do të qëndroj në ju; sikurse shermendi nuk mund të japë fryt nga vetja, po qe se nuk qëndron në hardhi, ashtu as ju, nëse nuk qëndroni në mua. Unë jam hardhia, ju jeni shermendet; kush qëndron në mua dhe unë në të, jep shumë fryt, sepse pa mua nuk mund të bëni asgjë. Në qoftë se ndokush nuk qëndron në mua, hidhet jashtë si shermendi dhe thahet; pastaj i mbledhin, i hedhin në zjarr dhe digjen. Në qoftë se qëndroni në mua dhe fjalët e mia qëndrojnë në ju, kërkoni çfarë të doni dhe do t’ju bëhet. Në këtë është përlëvduar Ati im, që të jepni shumë fryt, dhe kështu do të jeni dishepujt e mi. Sikurse Ati më ka dashur mua, ashtu edhe unë ju kam dashur juve; qëndroni në dashurinë time. Po të zbatoni urdhërimet e mia, do të qëndroni në dashurinë time, sikurse unë i zbatova urdhërimet e Atit tim dhe qëndroj në dashurinë e tij. Këto gjëra jua kam thënë që gëzimi im të qëndrojë në ju dhe gëzimi juaj të jetë i plotë.” (Gjoni 15:1-11).

Parathënie

Sa më shumë e diskutojmë temën e shenjtërisë dhe të shenjtërimit, aq më e madhe bëhet dëshira jonë për t’u bërë më të frytshmën dhe më të dobishëm për Perëndinë. Po të jemi të ndershëm me vetveten, do ta pranojmë se, më të shumtën e kohës, jeta jonë është e thatë dhe se ne nuk japim shumë rezultat në punën tonë për Perëndinë. Në vargun e mësipërm, Zoti Jezus Krisht bën fjalë për rezultatet e frytshmërisë dhe pasojat e mungesës së saj. Studimi ynë sot duhet të na bëjë që ta kontrollojmë veten në dritën e Biblës. A e vutë re lidhjen që egziston ndërmjet shenjtërimit dhe dhënies së frytit tek vargu 3 dhe 4? Fryti i mirë nuk rritet mbi degë të kalbura: “Kështu çdo dru i mirë jep fryte të mira; por druri i keq prodhon fryte të këqija. Një dru i mirë nuk mund të japë fryte të këqija, as një dru i keq të japë fryte të mira. Çdo dru që nuk jep fryt të mirë pritet dhe hidhet në zjarr. Ju, pra, do t’i njihni profetët nga frytet e tyre. Jo çdo njeri që më thotë: "Zot, Zot" do të hyjë në mbretërinë e qieve; por do të hyjë ai që kryen vullnetin e Atit tim që është në qiej” (Mateu 7:17-21).

Pafrytshmëria

“Çdo shermend që nuk jep fryt në mua, ai e heq; kurse çdo shermend që jep fryt, ai e krasit që të japë edhe më shumë fryt… Në qoftë se ndokush nuk qëndron në mua, hidhet jashtë si shermendi dhe thahet; pastaj i mbledhin, i hedhin në zjarr dhe digjen” (Gjoni 15:2,6).

Pafrytshmëria shkaktohet atëherë kur nuk qëndrojmë në Krishtin dhe kur nuk i bindemi fjalës së Tij. Pushojmë së qëni të frytshëm, në momentin kur largohemi nga “dashuria (jonë) e parë” (Zbulesa 2:4), dhe jetojmë sipas standarteve të botës. Shumë njerëz mundohen të kthehen në gjendjen ku ishin, duke u bërë fetarë dhe bamirës (duke bërë vepra të mira), por fryti i jetës së përjetshme nuk është rritur kurrë mbi degë të tilla. Tek vargu 4, Jezusi e thotë qartë se ne nuk duhet të lejojmë asgjë apo asnjë që të na ndajë nga marrëdhënieja që kemi me Të : “Qëndroni në mua dhe unë do të qëndroj në ju; sikurse shermendi nuk mund të japë fryt nga vetja, po qe se nuk qëndron në hardhi, ashtu as ju, nëse nuk qëndroni në mua”, gjithashtu “Nuk më keni zgjedhur ju mua, por unë ju kam zgjedhur juve; dhe ju caktova të shkoni dhe të jepni fryt, dhe fryti juaj të jetë i qëndrueshëm” (Gjoni 15:16).

Krasitja

Fjala “krasis” do të thotë “ta bësh të pastër, të shëndetshme”. A nuk e kuptojmë se ç’dëshiron të na thotë Jezusi në këto vargje? Ata që besojnë, krasiten (apo pastrohen) nga ndotja e mëkatit, në mënyrë që të japin “edhe më shumë fryt”. Është besimi në fjalën e Perëndisë ai që e pastron pasuesin e vërtetë të Krishtit: “Ju tashmë jeni të pastër, për shkak të fjalës që ju kumtova” (vargu 3). Por ata që nuk “qëndrojnë” në Të, thahen, vdesin, dhe hidhen në zjarr. Krasitja prodhon më shumë fryte, por të hedhurit në zjarr dhe djegia janë situata të pariparueshme.

Ne kemi një Bibël të tërë për ta lexuar dhe për ta studiuar. Çdo fjalë e saj ka fuqi për ta pastruar shpirtin dhe për ta përgatitur atë për frytshmëri në shërbesën tonë ndaj Zotit.

Më shumë fryt

“Çdo shermend që nuk jep fryt në mua, ai e heq; kurse çdo shermend që jep fryt, ai e krasit që të japë edhe më shumë fryt… Qëndroni në mua dhe unë do të qëndroj në ju; sikurse shermendi nuk mund të japë fryt nga vetja, po qe se nuk qëndron në hardhi, ashtu as ju, nëse nuk qëndroni në mua. Unë jam hardhia, ju jeni shermendet; kush qëndron në mua dhe unë në të, jep shumë fryt, sepse pa mua nuk mund të bëni asgjë” (Gjoni 15:2, 4-5).

Na duhet që të “qëndrojmë” vazhdimisht në Zotin, nëse duam që të japim fryte për lavdinë e Tij. Po qe se nuk qëndrojmë në praninë e Tij, atëherë kurrë nuk do të kemi frytshmëri në jetën tonë. Përkundrazi, do të jemi të cekët dhe të thatë. Shumica e besimtarëve janë të kënaqur me llojin e krishtërimit të tyre, një krishtërim mondan dhe i fjetur. Shumë pak besimtarë kanë dëshirë ta kenë jetën me bollëk: “Unë kam ardhur që të kenë jetë e ta kenë me bollëk” (Gjoni 10:10). Si mund të qëndrojmë në Krishtin? Lexoni prapë vargun 3, sepse ai na jep përgjigjen e Zotit ndaj kësaj pyetjeje. Ne “qëndrojmë” në Të, nëpërmjet leximit dhe meditimit të fjalës së Tij. Ky lloj “qëndrimi”, duke përfshirë këtu edhe bindjen dhe lutjen, e përgatit besimtarin për frytdhënie. Ky lloj “të qëndruari” në Krishtin është një përkushtim i përditshëm ndaj Tij, si pjesë e asaj që thuhet tek Marku 8:34: “Kushdo që don të vijë pas meje, të mohojë vetveten, të marrë kryqin e vet dhe të më ndjekë”. Pa Të, ne nuk mund të realizojmë dot asgjë. Prandaj Ai duhet të jetë burimi dhe energjia e jetës sonë.

Frytshmëria vjen atëherë kur një bimë është e mbjellë në tokë të ujitur mirë. Nuk gjejmë dot vend më të mirë (e më të ujitur) sesa fjala e Perëndisë, që na ushqen shpirtin. Pjetri i tha Zotit: “Zot, te kush të shkojmë? Ti ke fjalë jete të përjetshme” (Gjoni 6:68).

Shumë fryt

“Në qoftë se qëndroni në mua dhe fjalët e mia qëndrojnë në ju, kërkoni çfarë të doni dhe do t’ju bëhet. Në këtë është përlëvduar Ati im, që të jepni shumë fryt, dhe kështu do të jeni dishepujt e mi” (Gjoni 15:7-8).

Për një besimtar, që dëshiron të rritet në Zotin, pafrytshmëria duhet të kthehet në frytshmëri. Frytshmëria është më e vështirë për t’u realizuar sesa pafrytshmëria. Të krishterët e frytshëm krasiten vazhdimisht nga Zoti, ndërkohë që ata synojnë të jetojnë sipas fjalës së Tij. Edhe kur kohët janë të vështira e me thatësirë, këta të krishterë i afrohen gjithmonë e më shumë Zotit. “Lum njeriu që nuk ecën sipas këshillës të të pabesëve, që nuk ndalet në rrugën e mëkatarëve dhe nuk ulet bashkë me tallësit, por që gjen kënaqësinë e tij në ligjin e Zotit, dhe që mendon thellë ditë e natë mbi ligjin e tij. Ai do të jetë si një pemë e mbjellë gjatë brigjeve të ujit, që jep frytin e tij në stinën e tij dhe të cilit gjethet nuk i fishken; dhe gjithçka bën do të ketë mbarësi” (Psalm 1:1-3). “I drejti do të lulëzojë si palma, do të rritet si kedri i Libanit” (Psalmi 92:12).

Hardhia i ushqen degët e saj dhe iu jep atyre mbështetje. Gjithçka që nevojitet për të prodhuar një jetë të frytshme, vjen prej Tij. Ato degë që janë shkëputura nga Hardhia, nuk i përkasin më Krishtit dhe nuk mund të japin fryte për Të. Por, po të pendohen, Zoti do t’i shartojë përsëri; po të mos pendohen, këto degë do të jenë të shkreta. Bindja është çelësi që të çon drejt një jete të frytshme. Kjo bindje përfshin gatishmërinë për ta lejuar Perëndinë që të na krasisë herë pas here. Shikoni se ç’fryte rriten mbi ato degë që i krasit Zoti: përgjigje ndaj lutjeve (Gjoni 15:7), privilegji për t’i sjellë lavdi Perëndisë (vargu 8), siguria e dashurisë së Tij (vargu 9-10), dhe gëzimi i plotë (vargu 11). Dishepujt e vërtetë të Krishtit janë ata që japin fryte.

Përfundim

Perëndia përlëvdohet kur një besimtar jep fryte. Pafrytshmëria ia vjedh Perëndisë lavdinë. Pafrytshmëria është pasojë e menjëhershme e mosbindjes dhe e mungesës së besnikërisë. Duhet t’i japim kurajo vetes, duke ditur se Krishti është brenda nesh dhe ne jemi në Të. Nëse jemi të përkushtuar për ta ndjekur Atë me të vërtetë, atëherë nuk do të shqetësohemi se ç’thotë bota. A dëshirojmë të jemi të frytshëm? Atëherë, le t’i përdorim mjetet që na ka siguruar Zoti, për t’ia arritur këtij qëllimi.

BACK

Page created 25 March 2006