Mënyra për ta kënaqur Perëndinë

“Prandaj, të dashurit e mi, ashtu sikur keni qenë gjithnjë të bindur jo vetëm kur isha i pranishëm, por edhe më shumë tani që jam larg, punoni për shpëtimin tuaj me frikë e me dridhje, sepse Perëndia është ai që vepron në ju vullnetin dhe veprimtarinë,
sipas pëlqimit të tij.”
(Filipianëve 2:12-13).

Parathënie
Perëndia krijoi gjithçka sipas vullnetit të Tij. Asnjë gjë nga ato që u krijuan, nuk u krijua pa një qëllim, prandaj themi se Perëndia e ka edhe një qëllim për jetën tonë. Apostulli Pal thotë se Perëndia vepron tek ata, që i janë përulur Atij. Kjo përulje do të thotë se ne duhet ta kënaqim Atë në çdo aspekt të jetës sonë. Të vepruarit e Perëndisë në jetën tonë duhet të japë rezultate, d.m.th. ajo që Ai vepron nga brenda, duhet të vihet re nga jashtë. Ky është kushti dhe pasoja hyjnore. Si mund ta kënaqim ne Atë?

Duhet ta pranojmë faljen eTij
“I bekuar qoftë Perëndia, Ati i Zotit tonë Jezu Krisht, që na bekoi me çdo bekim frymëror në vendet qiellore në Krishtin, sikurse na zgjodhi në të përpara se të themelohej bota, që të jemi të shenjtë dhe të papërlyer përpara tij në dashuri, duke na paracaktuar që të birësohemi në veten e tij me anë të Jezu Krishtit, sipas pëlqimit të vullnetit të vet, për lëvdim të lavdisë së hirit të tij, me të cilin na bëri të pëlqyer në të dashurin Birin e tij, në të cilin kemi shpengimin me anë të gjakut të tij, faljen e mëkateve sipas pasurivë së hirit të tij, të cilin e bëri të teprojë ndaj nesh me gjithë urtësinë dhe mençurinë, duke bërë të njohur tek ne misterin e vullnetit të tij sipas pëlqimit të tij, që ai e kish përcaktuar me veten e tij” (Efesianëve 1:3-9).
A i besojmë me të vërtetë Krishtit? A jemi të sigurtë se jemi të shpëtuar? Po të dështojmë në këto pika, atëherë e kthejmë jetën e krishterë në një gënjeshtër dhe në humbje kohe. Ata që besojnë tek fuqia e gjakut të Krishtit për të ndryshuar jetët dhe për të falur mëkatin, ata e dinë se janë të vulosur në Të. Po të lindin dyshime, që shkaktojnë plasaritje në sigurinë tonë, atëherë besimi shpejt e mbyll vrimën e dyshimit.
Nëse besojmë se Perëndia na ka falur, atëherë i japim zemër vetes me faktin se i përkasim Atij. Ky është besimi që përdor Fryma e Shenjtë për të vulosur marrëveshjen midis Perëndisë dhe njeriut. Ashtu siç mbretëresha Elizabeta II e Anglisë vë vulën e saj të miratimit mbi produkte të ndryshme që mbajnë emrin e saj, ashtu edhe Fryma e Shenjtë vë vulën e Tij mbi jetën tonë në momentin që ne besojmë në punën e përfunduar të Krishtit mbi kryq. Kjo vulë autoritare na bën ne pasues të pjekur të Krishtit, që kanë besim në fjalën e pandryshueshme të Perëndisë: “Edhe pa besim është e pamundur t’i pëlqesh Atij, sepse ai që i afrohet Perëndisë duhet të besojë se Perëndia është, dhe se është shpërblenjësi i atyre që e kërkojnë atë” (Hebrenjve 11:6). Ata që besojnë se janë të shpëtuar, e dinë se janë të vulosur “për ditën e shpengimit” (Efesianëve 4:30), dhe se Perëndia është nën kontroll të çdo aspekti të jetës së tyre: “Megjithatë themeli i fortë i Perëndisë qëndron i patundur, dhe ka këtë vulë: "Zoti i njeh të vetët," (2 Timoteut 2:19).

Duhet t’i këndojmë lavde Perëndisë
“Aleluja. Këndojini Zotit një këngë të re, këndoni lavdinë e tij në kuvendin e shenjtorëve. Le të ngazëllohet Izraeli tek ai që e ka bërë, le të ngazëllohen bijtë e Sionit te Mbreti i tyre. Le të lëvdojnë emrin e tij me valle, të këndojnë lavdet e tij me dajre dhe me qeste, sepse Zoti kënaqet me popullin e tij; ai i kurorëzon me shpëtim njerëzit e përulur. Le të ngazëllohen shenjtorët në lavdi, le të këndojnë nga gëzimi mbi shtretërit e tyre. Le të kenë në gojën e tyre lavdet e Perëndisë dhe në dorën e tyre një shpatë që pret nga të dy anët, për t’u hakmarrë me kombet dhe për t’u dhënë ndëshkime popujve, për t’i lidhur mbretërit e tyre me zinxhirë dhe fisnikët e tyre me pranga hekuri, për të zbatuar mbi ta gjykimin e shkruar. Ky është nderi që u rezervohet mbarë shenjtorëve të tij. Aleluja” (Psalmi 149).
Perëndia kënaqet kur ata, që me të vërtetë ia kanë kushtuar jetën e tyre Atij, i thurin lavde dhe e adhurojnë. Kjo gjë është e vërtetë si për adhurimin kolektiv, ashtu edhe për atë personal. Adhurimi që pëlqen Perëndia, nuk është adhurimi lajkatar i atyre që përpiqen të marrin me të mirë një perëndi të inatosur; ky lloj adhurimi ka qenë gjithmonë adhurim pa ndjenja i feve të rreme. Përkundrazi, adhurimi që pëlqen Perëndia është adhurimi i gëzueshëm i atyre që e dinë se Zoti i do dhe i “kurorëzon me shpëtim” (Psalmi 149: 4). I ofrojmë Atij “lavdet e Perëndisë” (Psalmi 149:6), me duar të pafajshme dhe me zemër të pastër (Psalmi 24:3-4). Ata që i ofrojnë adhurime Perëndisë, janë të ngazëlluarit (Psalmi 149:2), që nuk heqin “dorë nga të mbledhurit bashkë” me besimtarët e tjerë në kishë (Hebrenjve 10:25).

Duhet t’i bindemi vullnetit të Perëndisë
“Unë e di, o Perëndia im, që ti provon zemrën dhe gëzohesh kur sheh sjelljen e drejtë. Prandaj në drejtësinë e zemrës sime të kam ofruar në mënyrë spontane tërë këto gjëra; dhe tani shoh me gëzim që populli yt, që është këtu i pranishëm, bën ofertat e tij në mënyrë spontane” (1 Kronikave 29:17).
Davidi e kuptoi se Perëndia gëzohet “kur sheh sjelljen e drejtë”, por sa pak vetë nga brezi ynë sillen me drejtësi! Të jetosh me drejtësi nuk është njësoj si të jesh një njeri, që zbaton rregullat morale të shoqërisë. Rregullat morale të njeriut janë vendosur në bazë të dëshirave, ndjenjave dhe pikëpamjes së tij mbi botën. Një rregull i njërit mund të jetë i papërshtatshëm për një tjetër. Baza absolute e drejtësisë është vullneti i Perëndisë, jo i yni.
Nëse Perëndia do të nderohet dhe gëzohet prej sjelljes sonë të drejtë, atëherë ne duhet ta paraqesim “trupin [tonë] si fli të gjallë, të shenjtëruar, të pëlqyer te Perëndia, që është shërbesa [jonë] e mënçur”… dhe nuk duhet të [konformohemi] me këtë botë, por [të transformohemi] me anë të ripërtëritjes së mendjes [sonë], që të [provojmë] cili është i miri, i pëlqyeri dhe i përsosuri vullnet i Perëndisë” (Romakëve 12:1-2). Duhet t’i mënjanohemi gjithçkaje që e ofendon Atë, sepse Davidi deklaroi: “Sepse ti nuk je një Perëndi që kënaqet në pabesinë; te ti nuk mund të zërë vend e keqja” (Psalmi 5:4), por “Zoti kënaqet me ata që kanë frikë prej tij, me ata që shpresojnë në mirësinë e tij” (Psalmi 147:11).

Duhet të ecim në praninë e Perëndisë
“Zoti, Perëndia yt, në mes teje është i fuqishmi që shpëton. Ai do të mbushet me gëzim për ty, në dashurinë e tij do qëndrojë në heshtje, do të gëzohet për ty me britma gëzimi” (Sofonia 3:17).
Perëndia vërtet gëzohet kur është në praninë e popullit të Tij: “Sepse, kudo që dy a tre janë bashkuar në emrin tim, unë jam në mes të tyre” (Mateu 18:20). Prandaj, duhet të jetë edhe gëzimi ynë që të ecim në praninë e Tij. Në fakt, e vetmja gjë që na pengon nga të ecurit në praninë e Tij, është mëkati. Adami dhe Eva e mësuan këtë mësim të kushtueshëm (Zanafilla 3:8).
Nëse synojmë të ecim në praninë e Zotit, atëherë këmbët tona janë gjithmonë mbi vend të shenjtë (Eksodi 3:5). Gjithçka në këtë vend i është dedikuar Perëndisë. Kjo do të thotë që në vendin e shenjtë (d.m.th. në praninë e Perëndisë), nuk pranohet dhe nuk lejohet asnjë gjë nga kjo botë e njollusur me mëkat. Dëshira e atyre që ecin në praninë e Perëndisë, është që kurrë të mos e përdhosin atë që është e shenjtë, apo të mos e nënvleftësojnë shenjtërinë e vërtetë. Përkundrazi ata duhet të zabatojnë këshillën e Palit tek Kolosianëve 3:17: “Dhe çdo gjë që të bëni, me fjalë a me vepër, t’i bëni në emër të Zotit Jezus, duke e falënderuar Perëndinë Atë nëpërmjet tij”.          

Përfundim
Moisiu thotë tek Ligji i Perëtërirë 6:5: “Ti do ta duash, pra, Zotin, Perëndinë tënd, me gjithë zemër, me gjithë shpirt dhe me tërë forcën tënde”. Zoti Jezus Krisht e quan këtë “urdhërimin e madh” (Mateu 22:37-38). Detyra më e madhe e çdo fëmije të vërtetë të Perëndisë është që ta kënaqë Atë me çdo mënyrë dhe të bëjë e të thotë gjithçka që e nderon Atë. Nëse refuzojmë ta kënaqim Perëndinë, si mund të shpresojmë se do të dëgjojmë këto fjalë: “Të lumtë, shërbëtor i mirë dhe besnik… hyr në gëzimin e zotit tënd” (Mateu 25:21)?  

Page created 4 February 2006