Pavdekësia e shpirtit (Pjesa 2)

“Dhe, si u bë i përkryer, u bë vepronjësi i shpëtimit të amshuar për të gjithë ata që që i binden” (Hebrenjve 5:9).

Parathënie

Në studimin tonë të mëparshëm, vumë re se si autorët e Dhiatës së Vjetër dhe të Re nuk i pranuan idetë e rreme të rënies në gjumë të shpirtit dhe të zhdukjes përfundimtare të tij. Në pjesën e dytë lidhur me këtë temë, do t’i hedhim një sy asaj që ndodh pas vdekjes, si edhe shpërblimeve që marrin ata që e ndjekin Krishtin.

Parajsa

Në mësimet e Tij, Zoti Jezus Krisht na vë në dukje faktin e pavdekësisë së shpirtit. Historia e pasanikut dhe e Llazarit (qoftë kjo e vërtetë apo një shëmbëlltyrë) tek Luka 16:19-31 na tregon se jeta vazhdon edhe përtej varrit. Mateu 22:31-32 është provë absolute nga goja e Krishtit se jeta nuk përfundon me vdekjen: “Pastaj sa për ringjalljen e të vdekurve, a nuk e keni lexuar ç’ju ishte thënë nga Perëndia kur thotë: "Unë jam Perëndia i Abrahamit, Perëndia i Isakut dhe i Jakobit"? Perëndia nuk është Perëndia i të vdekurve, por i të gjallëve”. Pra, si në rastin e pasanikut në ferr, ashtu edhe të Llazarit në gjirin e Abrahamit (ose në parajsë), shohim se të dy këta njerëz egzistojnë në rrethana të ndryshme pas vdekjes. Po qe se të vdekurit nuk do të ringjalleshin, atëherë nuk do të kishin kuptim mësimet e Jezusit rreth gjykimit të të gjithë njerëzve përpara fronit të Perëndisë (Mateu 25:31-46, Zbulesa 20).

Jezusi është Jeta dhe jo vdekja

Jezu Krishti erdhi për t’i sjellë njeriut dhuratën e jetës së përjetshme në praninë e Perëndisë: “Unë kam ardhur që të kenë jetë e ta kenë me bollëk… Por ju nuk doni të vini tek unë që të keni jetën… Por këto gjëra janë shkruar që ju të besoni se Jezusi është Krishti, Biri i Perëndisë dhe që, duke besuar, ta keni jetën në emër të tij” (Gjoni 10:10, 5:40, 20:31). Po qe se vdekja do t’i sillte fundin jetës, atëherë duhet të besojmë se Jezusi po gënjente kur tha: “Në shtëpinë e Atit tim ka shumë banesa; përndryshe do t’ju thoja. Unë po shkoj t’ju përgatis një vend. Dhe kur të shkoj e t’ju përgatis vendin, do të kthehem dhe do t’ju marr pranë meje, që aty ku jam unë, të jeni edhe ju” (Gjoni 14:2-3).

Gjendja në të cilën do të ndodhen të shpëtuarit në të ardhmen

Apostulli Pjetër bën fjalë për trashëgiminë tonë të përjetshme në Qiell: “Qoftë bekuar Perëndia edhe Ati i Zotit tonë Jezu Krisht, i cili me anë të mëshirës së tij të madhe na rilindi për një shpresë të gjallë me anë të ringjalljes së Jezu Krishtit prej së vdekurish, për një trashëgim të paprishshëm, të panjollë dhe të pafishkur, që është ruajtur në qiejt për ju” (1 Pjetrit 1:3-4), dhe se si kjo jetë, të cilën e kemi pranuar, nuk do të prishet: “Sepse jeni ringjizur jo nga një farë që prishet, por që nuk prishet, me anë të fjalës së Perëndisë së gjallë dhe që mbetet përjetë” (vargu 23).

Ata që e kanë pranuar Krishtin, kanë atë jetë të përjetshme, e cila i lejon që ta shijojnë përjetë privilegjin e pranisë së Perëndisë. Pali na mëson se ne, për momentin, kemi një banesë tokësore (d.m.th. trupin tonë), por një ditë do të marrim një banesë hyjnore: “Ne e dimë në fakt se, në qoftë se kjo çadër, vendbanimi ynë tokësor, prishet, ne kemi një godinë nga Perëndia, një banesë të përjetshme, në qiej, që nuk është bërë nga dorë njeriu. Sepse në këtë çadër ne psherëtijmë duke dëshëruar fort të vishemi me banesën tonë qiellore, nëse do të gjindemi të veshur e jo të zhveshur. Sepse ne që jemi në këtë çadër psherëtijmë duke qenë të rënduar, dhe për këtë arsye nuk duam, pra, të na zhveshin, por të na veshin, që ç’është e vdekshme të përpihet nga jeta. Dhe ai që na ka formuar pikërisht për këtë është Perëndia, i cili na dha edhe kaparin e Frymës. Ne, pra, kemi gjithnjë siguri besimi dhe e dimë se gjersa banojmë në trup, jemi larg Zotit, sepse ecim nëpërmjet besimit dhe jo nëpërmjet vizionit. Por jemi të sigurt dhe na parapëlqen më tepër ta lëmë trupin dhe të shkojmë e të banojmë bashkë me Zotin. Prandaj edhe përpiqemi t’i pëlqejmë atij, qoftë duke banuar në trup, qoftë duke e lënë atë. Sepse ne të gjithë duhet të dalim para gjyqit të Krishtit, që secili merr shpagimin e gjërave që ka bërë me anë të trupit, në bazë të asaj që ka bërë, qoftë në të mirën apo në të keqen” (2 Korintasve 5:1-10). Në këto vargje, ne sigurohemi se, kur një besimtar vdes, ai shkon në praninë e Zotit. Po të mos jetë e vërtetë kjo gjë, atëherë autori i Psalmit 116 e pati gabim kur tha: “Është e çmueshme në sytë e Zotit vdekja e të shenjtëve të tij” (Psalmi 116:15). Kjo jetë e përjetshme iu është garantuar atyre që i qëndrojnë besnikë Zotit: “Sipas të priturit tim me padurim dhe me shpresë, se unë nuk do të turpërohem në asnjë gjë, por me çdo guxim, tani si gjithmonë, Krishti do të madhërohet në trupin tim, ose me jetën ose me vdekjen. Sepse për mua të jetuarit është Krishti dhe të vdekurit fitim” (Filipianëve 1:20-21). Në momentin e vdekjes (apo në atë të marrjes prej Zotit në qiell, varet se kush vjen më parë), trupat tanë do të transformohen, me qëllim që ne të mund të banojmë në përjetësi: “Kështu do të jetë edhe ringjallja e të vdekurve; trupi mbillet në prishje dhe ringjallet në paprishje. Mbillet në çnderim dhe ringjallet në lavdi; mbillet i dobët dhe ringjallet në fuqi. Mbillet trup natyror dhe ringjallet trup frymëror. Ka trup natyror, ka edhe trup frymëror” (1 Korintasve 15:42-44). Këta trupa të rinj do t’i ngjasojnë trupit të lavdishëm të Krishtit: “Shumë të dashur, tani jemi bij të Perëndisë, por ende nuk është shfaqur ç’do të jemi; por dimë se, kur të shfaqet ai, do të jemi të ngjashëm me të, sepse do ta shohim se si është ai… I cili do ta transformojë trupin tonë të përunjur, që të bëhet i ngjashëm me trupin e tij të lavdishëm, sipas fuqisë së tij që t’i nënshtrojë ndaj vetes të gjitha gjërat” (1 Gjonit 3:2, Filipianëve 3:21).

Gjendja në të cilën do të ndodhen të humburit në të ardhmen 

Përpara atyre që e mohojnë Krishtin në këtë jetë, egziston vetëm vdekja e përjetshme. Në Bibël, vdekja e përjetshme i referohet ndëshkimit të përjetshëm në Ferr apo në Liqenin e Zjarrtë. Pali na mëson rreth kësaj vuajtjeje të pafundme tek 2 Thesalonikasve 1:8-9: “Në një zjarr flakërues, për t’u hakmarrë kundër atyre që nuk njohin Perëndi, dhe të atyre që nuk i binden ungjillit të Zotit tonë Jezu Krisht. Ata do të ndëshkohen me shkatërrim të përjetshëm, larg nga fytyra e Zotit dhe nga lavdia e fuqisë së tij”. Edhe Jezusi foli për ringjalljen e të drejtëve dhe të të padrejtëve: “Dhe do të dalin prej tyre; ata që kanë bërë të mira, në ringjallje të jetës, dhe ata që kanë bërë të liga, në ringjalljen e dënimit” (Gjoni 5:29). Në shëmbëlltyrat e Tij, Jezusi na tregon se egziston një flakë/zjarr i përjetshëm, që do t’i ndëshkojë ata që refuzojnë ta ndjekin rrugën e Tij: “Atje ku krimbi i tyre nuk vdes dhe zjarri nuk fiket” (Marku 9:44). “Do ta ndëshkojë rëndë dhe do t’i rezervojë fatin e hipokritëve. Atje do të jetë e qara dhe kërcëllim dhëmbësh” (Mateu 24:51).

Përfundim

Bibla na mëson vazhdimësinë e jetës pas vdekjes, si për të drejtët, ashtu edhe për të padrejtët. Ata që janë të rilindur, kanë jetë të përjetshme në qiell. Për ta, vdekja është mundur përgjithmonë: “Edhe ky trup që prishet, kur të veshë mosprishjen, edhe ky i vdekshëm kur të veshë pavdekësinë, atëherë do të realizohet fjala që është shkruar: “Vdekja u përpi në fitore”. O vdekje, ku është gjëmba jote? O ferr, ku është fitorja jote? Edhe gjëmba e vdekjes është mëkati; dhe fuqia e mëkatit është ligji. Por ta falënderojmë Perëndinë që na jep fitoren me anë të Zotit tonë Jezu Krisht” (1 Korintasve 15:54-57). Për ata që e kanë mohuar Krishtin, do të ketë ndarje të përjetshme nga Perëndia dhe ndëshkim të përjetshëm në ferr (i cili, në fillim nuk ishte planifikuar për njeriun, por për djallin dhe ëngjëjt e tij): “Pastaj ai do t’u thotë edhe atyre që do të jenë në të majtë: "Largohuni nga unë, të mallkuar, në zjarr të përjetshëm, të përgatitur për djallin dhe engjëjt e tij” (Mateu 25:41). 

BACK

Page created 2 June 2006