Pavdeksia e shpirtit (Pjesa 1)

“Dhe, si u bë i përkryer, u bë vepronjësi i shpëtimit të amshuar për të gjithë ata që që i binden” (Hebrenjve 5:9).

Parathënie

Në këtë studim me dy pjesë, do të investigojmë se ç’do të thotë shprehja ‘pavdekësia e shpirtit’. Egzistojnë shumë kulte, madje ka edhe nga ata besimtarë të rilindur, të cilët e keqkuptojnë atë që na mëson Bibla lidhur me këtë temë.

Gjithë jeta vjen nga Perëndia

Bibla na mëson se vetëm Perëndia ka pavdekësi të Vetes së Tij dhe në Veten e Tij: “Ai që i vetmi e ka pavdekësinë dhe rri në dritë të paafrueshme, të cilën asnjë njeri nuk e ka parë kurrë dhe as mund ta shohë; atij i qoftë nderi dhe pushteti i përjetshëm” (1 Timoteut 6:16). Por e gjithë jeta (si shpirtërore, ashtu edhe fizike), rrjedh prej Tij. Të gjitha qëniet shpirtërore janë të paprekura nga shkatërrimi shpirtëror dhe nga vdekja (këtu hyjnë Perëndia, ëngjëjt, djajtë dhe njeriu). Adami, njeriu i parë, do të kishte mbetur i pavdekshëm fizikisht, po qe se nuk do ta kishte sjellë mëkatin në botë: “Por mos ha nga pema e njohjes të së mirës dhe të së keqes, sepse ditën që do të hash prej saj ke për të vdekur me siguri… Do të hash bukën me djersën e ballit, deri sa të rikthehesh në dhe sepse nga ai ke dalë; sepse ti je pluhur dhe në pluhur do të rikthehesh” (Zanafilla 2:17, 3:19).

Pikëpamja e shenjtorëve të Dhiatës së Vjetër

Shenjtorët e Dhiatës së Vjetër shikuan përtej jetës dhe vdekjes fizike, drejt jetës së përjetshme në praninë e Perëndisë në Qiell: “Unë e kam vënë vazhdimisht Zotin përpara syve të mi; duke qenë se ai rri në të djathtën time, unë nuk do të hiqem kurrë nga vendi. Prandaj zemra ime gëzohet dhe shpirti im ngazëllon për lavdinë e trashëgimisë sime; edhe mishi im do të qëndrojë tërë besim dhe në siguri, sepse ti nuk do ta lësh shpirtin tim në Sheol dhe nuk do të lejosh që i Shenjti yt të shohë korruptimin. Ti do të më tregosh shtegun e jetës; ka shumë gëzim në praninë tënde; në të djathtën tënde ka kënaqësi në përjetësi… Por Perëndia im do ta shpengojë shpirtin tim nga pushteti i Sheolit, sepse ai do të më pranojë… Sepse e madhe është mirësia jote ndaj meje; ti ke shpëtuar shpirtin tim nga Sheoli” (Psalmi 16:8-11, 49:15, 86:13). Jobi e dinte se egzistonte jetë përtej varrit (kuptimin ‘varr’ ka edhe fjala “Sheol” në vargjet e mësipërme), dhe se njeriu as nuk zhdukej, as nuk shfarosej, as edhe shpirti i tij nuk flinte gjumë: “Por unë e di që Shpëtimtari im jeton dhe që në fund do të ngrihet mbi tokë. Mbas shkatërrimit të lëkurës sime, në mishin tim do të shoh Perëndinë. Do ta shoh unë vetë; sytë e mi do ta sodisin, dhe jo një tjetër. Po më shkrihet zemra” (Jobi 19:25-27). Edhe Danieli gjithashtu e përmendi egzistencën e jetës përtej varrit: “Shumë nga ata që flenë në pluhurin e tokës do të zgjohen, disa në një jetë të përjetshme, të tjerë në turpin dhe në poshtërsi të përjetshme” (Danieli 12:2). Gjithashtu edhe profetët Isaia dhe Hosea bëjnë fjalë për pavdekësinë e shpirtit: “Të vdekurit e tu do të rijetojnë, bashkë me kufomën time, do të ringjallen. Zgjohuni dhe gëzohuni, o ju që banoni në pluhur! Sepse vesa jote është si vesa e një drite që shkëlqen dhe toka do të nxjerrë në dritë të vdekurit… Unë do t’i shpengoj nga pushteti i Sheolit, do t’i shpëtoj nga vdekja. O vdekje, unë do të jem murtaja jote. O Sheol, unë do të jem shkatërrimi yt. Pendimi është fshehur nga sytë e mi” (Isaia 26:19, Hosea 13:14). Tek Apokrifa (një libër që nuk konsiderohet më si Bibël), unë gjeta një varg interesant lidhur me temën e pavdekësisë, varg që ngjason me mendimet e Dhiatës së Re, para se të ishte shkruar ajo. “Sepse Perëndia e krijoi njeriun që të ishte i pavdekshëm dhe e bëri atë që të ishte imazhi i vetë përjetësisë së Tij” (Mençuria e Salomonit 2:23).

Vazhdimësia e jetës

Shkrimtarët e Dhiatës së Re flasin gjithashtu rreth pavdekësisë së shpirtit, por në një  mënyrë më të plotë. Ata përdorin fjalë të ndryshme greke, të cilat shprehin vazhdimësinë e jetës (ose jetën që kurrë s’ka fund).

  1.      ‘Aphtharsia’ (emër) do të thotë ‘paprishmëri, pashkatërrueshmëri dhe pavdekësi’. Kjo fjalë ndodhet tek Romakëve 2:7, “Jetë të përjetshme atyre që kërkojnë lavdi, nder e pavdekësi, duke ngulmuar në veprat e mira”; 1 Korintasve 15:42,50,53-54: “Kështu do të jetë edhe ringjallja e të vdekurve; trupi mbillet në prishje dhe ringjallet në paprishje…Edhe këtë po ju them, o vëllezër, se mishi dhe gjaku nuk mund të trashëgojnë mbretërinë e Perëndisë, as prishja nuk mund të trashëgojë paprishjen… sepse ky trup që prishet duhet të veshë mosprishjen dhe ky i vdekshëm të veshë pavdekësinë. Edhe ky trup që prishet, kur të veshë mosprishjen, edhe ky i vdekshëm kur të veshë pavdekësinë, atëherë do të realizohet fjala që është shkruar: “Vdekja u përpi në fitore”; 2 Timoteut 1:10, “Dhe tani u shfaq me anë të dukjes së Shpëtimtarit tonë Jezu Krishtit, që e prishi vdekjen dhe nxori në dritë jetën dhe pavdekësinë me anë të ungjillit”. Mbiemri i fjalës ‘aphtharsia’ është ‘aphthartos’, që do të thotë ‘i paprishur’. Kjo fjalë shihet në vargje të tilla si p.sh. tek Romakëve 1:23, “Dhe e shndërruan lavdinë e Perëndisë së pakalbshëm”; 1 Timoteut 1:17, “Dhe Mbretit të amshuar, të pavdekshmit, të padukshmit, të vetmit Perëndi të ditur, i qoftë nder e lavdi në shekuj të shekujve”; 1 Pjetrit 1:4, “Për një trashëgim të paprishshëm, të panjollë dhe të pafishkur, që është ruajtur në qiejt për ju”.

2.      Një fjalë tjetër greke që do të thotë ‘pavdekshmëri’ është ‘athanasia’. Kuptimi i kësaj fjale përshkruhet prej Palit si ‘pavdekësi’ tek 1 Timoteut 6:16 dhe tek 1 Korintasve 15:53-54.

3.      ‘Azoen aionion’ është një shprehje tjetër që do të thotë thjeshtë ‘jetë e përjetshme’ (ose jetë në përjetësi). Apostulli Gjon preferon ta përdorë këtë shprehje tek Gjoni 3:15-16, 10:28, 17:2-3. 1 Gjonit 1:2, 2:25. Përdoret gjithashtu edhe nga Pali tek Romakëve 2:7, 5:21, 6:22-23, Galatasve 6:8, 1 Timoteut 1:16, 6:12, 2 Timoteut 2:10, Titit 1:2, 3:7. Në secilin rast, kjo shprehje i referohet vazhdimësisë së jetës pas kësaj jete të tanishme në mish (ose në trup).

Këto vargje dhe fjalë në gjuhën greke vërtetojnë se koncepti i pavdekësisë së shpirtit ishte i themeluar më së miri në Bibël, pavarësisht nga fakti se grupe të ndryshme fetare, si p.sh. Saducenjtë, e mohonin ringjalljen prej së vdekurit dhe pavdekësinë e shpirtit. Ringjallja e Krishtit është provë e sigurtë se të vdekurit ringjallen përsëri, dhe duke qenë se ata ringjallen, atëherë duhet të ketë jetë pas vdekjes: “Por, në qoftë se predikohet se Krishti u ringjall prej së vdekurish, si atëherë disa nga ju thonë se nuk ka ringjallje të të vdekurve? Në qoftë se nuk ka ringjallje të të vdekurve, as Krishti nuk u ringjall. Por në qoftë se Krishti nuk është ringjallur, predikimi ynë është i kotë dhe i kotë është edhe besimi juaj. Atëherë edhe ne do të ishim dëshmitarë të rremë të Perëndisë, sepse dëshmuam për Perëndinë, se ai ringjalli Krishtin, të cilin ai nuk e paska ringjallur, po të jetë se me të vërtetë të vdekurit nuk ringjallen. Në qoftë se të vdekurit nuk ringjallen, as Krishti nuk është ringjallur” (1 Korintasve 15:12-16).    

Përfundim

BACK

Page created 20 May 2006