Qëllimet e Satanait (pjesa 2)

Parathënie

Për shkak se bota është nën ndikimin e djallit, ajo na ofron shumë mundësi për t’u larguar nga Krishti dhe për t’iu drejtuar mëkatit. Ndoshta i kuptojmë mënyrat që përdor djalli për të na bërë skllevër, por cila duhet të jetë përgjigja jonë kur prezantohemi me tundimin?

Duhet të jemi vigjilentë

“Që të mos na mposhtë Satanai, sepse ne i dimë qëllimet e tij” (2 Korintasve 2:11).

Si të krishterë, ne duhet të jemi vigjilentë ndaj faktit se armiku i shpirtrave tanë dhe armiku i Perëndisë, Satanai, është shumë dinak. Ai nuk vonon që të na mposhtë, në momentin kur ia lejojmë vetes të dëgjuarit e gënjeshtrave dhe mashtrimeve të tij. Si ushtarë të Krishtit, kurrë nuk duhet të kapemi në befasi, por përkundrazi, duhet të qëndrojmë të patundur kundër të gjitha qëllimeve (ose planeve) dinake të djallit. Kjo do të thotë që vazhdimisht duhet të mbajmë mend se Zoti na ka dhënë mandatin dhe na ka fuqizuar për të qëndruar të patundur në besimin e Krishtit. “Ti, pra, duro pjesën tënde të vuajtjeve, si një ushtar i mirë i Jezu Krishtit. Sepse asnjë nga ata që shkojnë ushtarë nuk ngatërrohet me punërat e jetës, që t’i pëlqejë atij që e mori ushtar” (2 Timoteut 2:3-4). “Lufto luftën e drejtë të besimit” (1 Timoteut 6:12).

Nuk duhet të habitemi nga sulmet e Satanait

“Jini të përmbajtur, rrini zgjuar; sepse kundërshtari juaj, djalli, sillet rreth e qark si një luan vrumbullues, duke kërkuar cilin mund të përpijë. Kundërshtojeni, duke qëndruar të patundur në besim, sepse e dini se të njëjtat vuajtje po i heqin vëllezërit tuaj të shpërndarë nëpër botë” (1 Pjetrit 5:8-9).

Besimtari nuk duhet të zihet kurrë në befasi nga djalli. ‘Të rrish zgjuar’ do të thotë të jesh syhapur dhe gati për çfarëdo lloj sulmi të armikut. Sulmet surprizë ndodhin vetëm atëherë kur ne i largojmë sytë nga Zoti dhe bëhemi egoistë. A nuk do të ishim vigjilentë, po ta dinim se një luan vrumbullues ka dalë nga kafazi në kopshtin zoologjik? Nuk ka arsye pse të kemi frikë nga luani ‘djall’, por duhet t’i rezistojmë atij me besim.

Duhet ta ruajmë mendjen tonë

“Por druaj se, ashtu si gjarpëri e gënjeu Evën me dinakërinë e tij, kështu edhe mendja juaj të mos prishet duke u shmangur nga thjeshtësia ndaj Krishtit” (2 Korintasve 11:3).

Djalli sulmon në fillim në këtë drejtim: në mendjen tonë. Po arriti që të na bëjë ta heqim “përkrenaren e shpëtimit” (Efesianëve 6:17), atëherë ai na kontrollon mendjen, duke na e mbushur atë me mendime dhe me mosbesim. Kur mendja bëhet skllav i djallit, atëherë djalli e ka shumë të lehtë pastaj që ta robërojë të gjithë qënien e personit. Vetëm ndërhyrja hyjnore mund ta çlirojë atë njeri, i cili e ka lejuar djallin që ta fusë në kurth. “Dhe të vijnë në vete, duke shpëtuar nga laku i djallit, që i ka zënë robër të vullnetit të tij” (2 Timoteut 2:26).

Duhet të jemi seriozë dhe të mençur lidhur me jetën tonë të krishterë (shiko më sipër 1 Pjetrit 5:8-9).  Duhet që vazhdimisht (çdo ditë) ta rifreskojmë mendjen me fuqinë pastruese të fjalës së Perëndisë. “Prandaj, ngjeshni ijët e mendjes suaj, rrini zgjuar” (1 Pjetrit 1:13)… “Dhe mos u konformoni me këtë botë, por transformohuni me anë të ripërtëritjes së mendjes suaj, që të provoni cili është i miri, i pëlqyeri dhe i përsosuri vullnet i Perëndisë” (Romakëve 12:2)… “Që ta shenjtërojë pasi e pastroi me larjen e ujit me anë të fjalës” (Efesianëve 5:26).

Duhet ta dimë limitin tonë

“Prandaj ai që mendon se qëndron më këmbë, le të shohë se mos bjerë. Asnjë tundim nuk ju ka gjetur juve, përveç se tundimi njerëzor; por Perëndia është besnik dhe nuk do të lejojë që t’ju tundojnë përtej fuqive tuaja, por me tundimin do t’ju japë dhe rrugë dalje, që ju të mund ta përballoni” (1 Korintasve 10:12-13).

Djallit i pëlqejnë ata, që mendojnë se mund ta mundin atë me forcat e tyre. Njerëz të tillë, që mburren se mund ta luftojnë Satanain, zhduken shpejt. Nuk mund ta mposhtim djallin me anë të fuqisë së vullnetit tonë apo me anë të ndonjë mënyre tjetër njerëzore. Përkundrazi, na duhen armë dhe armaturë të siguruara nga Perëndia. “Sepse, edhe pse ecim në mish, nuk luftojmë sipas mishit, sepse armët e luftës sonë nuk janë prej mishi, por të fuqishme në Perëndinë për të shkatërruar fortesat, që të hedhim poshtë mendimet dhe çdo lartësi që ngrihet kundër njohjes së Perëndisë dhe t'ia nënshtrojmë çdo mendim dëgjesës së Krishtit” (2 Korintasve 10:3-5; shiko gjithashtu Efesianëve 6:10-18). Duhet ta marrim në konsideratë limitin tonë (d.m.th. sa jemi në gjendje të mbajmë mbi supe) dhe t’i qëndrojmë sa më larg situatave tunduese: “Hiqni dorë nga çdo dukje e ligë. Dhe Perëndia i paqes ju shenjtëroftë ai vetë tërësisht; dhe gjithë fryma juaj, shpirt e trup, të ruhet pa të metë për ardhjen e Zotit tonë Jezu Krisht” (1 Thesalonikasve 5:22-23).

Duhet të mbështetemi tek Zoti

“Sepse, duke qenë se ai vetë hoqi kur u tundua, mund t’u vijë në ndihmë atyre që tundohen” (Hebrenjve 2:18).

Zoti Jezu Krisht u ballafaqua me të njëjtat sulme dhe tundime të djallit, njësoj si ne (shiko Mateu 4:1-11). Ai na ka vënë në dispozicion të njëjtat armë dhe armaturë, që i përdori edhe Ai vetë për t’iu rezistuar tundimeve (shiko Efesianëve 6:10-18). Duhet të mbështetemi tek Ai, jo vetëm kur sulmohemi nga djalli, por gjatë gjithë ditës. Kjo është pjesë përbërëse e asaj që Jakobi e quan ‘nënshtrim ndaj Perëndisë’: “Nënshtrojuni, pra, Perëndisë, kundërshtoni djallin dhe ai do të largohet nga ju!” (Jakobi 4:7).

Përfundim

Duhet t’i konsiderojmë të gjitha tundimet ashtu siç janë në të vërtetë, d.m.th. si përpjekje të Satanait për të na larguar nga Krishti, nga shenjtëria dhe nga besimi. E kemi parë, pra, se mund t’i rezistojmë çdo lloj sulmi të tij me anë të fuqisë së Zotit, sepse Ai na ka premtuar: “Mos ki frikë, sepse unë të kam çliruar, të kam thirrur me emër; ti më përket mua. Kur do të kalosh përmes ujërave unë do të jem me ty, ose do të kalosh lumenjtë, nuk do të të mbytin; kur do të ecësh nëpër zjarr, nuk do të digjesh dhe flaka nuk do të të konsumojë” (Isaia 43:1-2).

BACK

Page created 11 March 2006