Qëllimet e Satanait (pjesa 1)

“… që të mos na mposhtë Satanai, sepse ne i dimë qëllimet e tij.” (2 Korintasve 2:11).

Parathënie

Jetojmë në një epokë ku tundimin e kemi gjithmonë para syve. Nganjëherë pa u menduar mirë, marrim vendime të gabuara dhe mëkatare, apo themi diçka që e dimë se s’duhet ta themi. Kapitulli 3 i Zanafillës na tregon se djalli thur plane dinake. Ai e di mirë se kë buton duhet të shtypë për të na larguar ne prej Zotit. Ai është mjeshtër i mashtrimit dhe i sulmeve të papritura dhe dinake. Ai nuk na sulmon shpesh ballë për ballë. Si duhet të reagojmë, kur e shohim se Satanai po përpiqet të na mundë, të na tundojë e të na largojë nga Krishti? Do mundohemi t’i përgjigjemi kësaj pyetjeje në dy studime mbi qëllimet e Satanait.

Burimi

“Askush kur tundohet të mos thotë: “Jam tunduar nga Perëndia”, sepse Perëndia nuk mund të tundohet nga e keqja, dhe ai vet nuk tundon asnjeri. Por secili tundohet i udhëhequr dhe i mashtruar nga lakmia e vet” (Jakobi 1:13-14).

Tundimi nuk vjen kurrë nga Perëndia. Prandaj e vetmja mundësi tjetër është djalli. Kjo nuk do të thotë se duhet t’ia vëmë fajin djallit kur mëkatojmë, sepse siç do ta shohim edhe më poshtë, problemi qëndron tek zemra jonë mëkatare.

Satanai e di se ç’duhet të bëjë që të na tërheqë vëmendjen që të biem në mëkat. Ai përdor dëshirat tona mëkatare, për të na ‘mashtruar’. Ai nuk përpiqet të na tundojë me ato gjëra, të cilat nuk i dëshirojmë aspak. Po, Zoti e lejon që të tundohemi, sepse përndryshe nuk do të kishim kurrë mundësinë për t’i rezistuar ‘shigjetave të zjarrta të djallit’. “Jini të përmbajtur, rrini zgjuar; sepse kundërshtari juaj, djalli, sillet rreth e qark si një luan vrumbullues, duke kërkuar cilin mund të përpijë. Kundërshtojeni, duke qëndruar të patundur në besim, sepse e dini se të njëjtat vuajtje po i heqin vëllezërit tuaj të shpërndarë nëpër botë” (1 Pjetrit 5:8-9). “Mbi të gjitha, duke marrë mburojën e besimit, me të cilën mund të shuani të gjitha shigjetat e zjarrta të të ligut” (Efesianëve 6:16).

Fuqia

“Por secili tundohet i udhëhequr dhe i mashtruar nga lakmia e vet” (Jakobi 1:14).

Djalli zakonisht përdor atë mëkat, që na sjell gjithmonë humbje. “Prandaj edhe ne, duke qenë të rrethuar nga një re kaq e madhe dëshmimtarësh, duke hedhur tej çdo barrë dhe mëkatin që na qarkon vazhdimisht duke na joshur, le të rendim me durim në udhën që është përpara nesh” (Hebrenjve 12:1). Me fuqinë e Zotit, duhet ta mposhtim atë ‘mëkat që na qarkon vazhdimisht”, përndryshe ai mëkat do të vazhdojë të na largojë nga rruga e shenjtërisë.

Fjala ‘mashtrim’ tek Jakobi 1:14, ka kuptimin e peshkut që i shkon pas grepit dhe zihet në kurth. Në të njëjtën mënyrë, edhe ne, kur mëkatojë, zihemi nga grepi i djallit. Dhe djallit nuk i mbetet tjetër veçse të na nxjerrë në breg. Shumica e tundimeve duken të pafajshme dhe joshëse, tamam si ushqimi në grep. Por po ta kemi barkun plot, atëherë nuk do të kemi nevojë për grepin. Davidi tha: “Do të kujdesem të bëj një jetë të ndershme. Kur do të vish tek unë? Do të ec me zemër të pastër brenda shtëpisë sime. Nuk do të vë para syve të mi asgjë të keqe; unë e urrej sjelljen e atyre që dënojnë; nuk do lejoj të bëhem si ata” (Psalmi 101:2-3). Nuk duhet ta nënvlerësojmë fuqinë e tundimit, por duhet të heqim “dorë nga çdo dukje e ligë” (1 Thesalonikasve 5:22). 

Rrugëdalja

“Asnjë tundim nuk ju ka gjetur juve, përveç se tundimi njerëzor; por Perëndia është besnik dhe nuk do të lejojë që t’ju tundojnë përtej fuqive tuaja, por me tundimin do t’ju japë dhe rrugë dalje, që ju të mund ta përballoni” (1 Korintasve 10:13). 

Nuk ka asnjë tundim, i cili është i parezistueshëm për besimtarin. Kur djalli na ofron mëkatin, Zoti na ofron fuqinë për ta përballuar tundimin, por e kemi ne në dorë se kë zgjedhim. Po të zgjedhim mëkatin, do të pësojmë humbje, por po të zgjedhim fuqinë e Perëndisë, atëherë besimi dhe fitorja jonë do të shumohen. Prandaj, nuk ka asnjë arsye që besimtari i krishterë të mposhtet nga Satanai. Ne mund ta përballojmë djallin dhe tundimin e tij, ashtu siç e kanë përballuar besimtarët e tjerë. “Nënshtrojuni, pra, Perëndisë, kundërshtoni djallin dhe ai do të largohet nga ju!” (Jakobi 4:7). Nëse një ndërtesë, pa pritur, merr flakë, atëherë banorët e saj, me shpejtësi kërkojnë të dalin përmes dyerve dhe dritareve. Pse, atëherë, nuk veprojmë edhe ne në këtë mënyrë, kur na afrohen shigjetat e armikut? Perëndia e ka përgatitur rrugëdaljen, jo që ne të largohemi nga Satanai, por që të fshihemi prej qëllimeve të tij. Kjo quhet ‘mburojë e besimit’ (Efesianëve 6:16).

Kur djalli na e hap derën për të mëkatuar, Krishti na e hap derën për të arritur fitoren dhe shenjtërinë. Perëndia nuk do të lejojë që të tundohemi përtej fuqisë tonë për t’i rezistuar atij tundimi. Kjo e vërtetë na siguron armaturën kundër çdo lloj qëllimi të djallit.

Përfundim

Djalli është armiku ynë, por ai nuk është më i madh sesa Zoti, i cili na bleu me gjakun e Tij. “Ju jeni prej Perëndisë, o djem të rinj, dhe i keni mundur ata, sepse ai që është në ju është më i madh se ai që është në botë” (1 Gjonit 4:4).

Page created 4 March 2006