Studime mbi librin e 2 Gjonit (Pjesa 2)

  2 Gjonit :4-6

Parathënie

Në këtë pjesë studimi, Gjoni na tregon rëndësinë e të ruajturit të së vërtetës brenda për brenda kishës lokale. Po të mos mbrohet e vërteta biblike, atëherë, shumë shpejt, gabimi do t’ia zërë vendin asaj, dhe si papritur, ky gabim do të besohet në vend të së vërtetës. Në këto vargje, apostulli bën dallimin mes të vërtetës dhe gabimit, dashurisë dhe urrejtjes, si edhe mes kishës dhe botës.

Mësimi që jepet në këto pak vargje, na shfaq arsyen pse të krishterët, si në mënyrë individuale, ashtu edhe si kishë, duhet të vazhdojnë t’i binden Perëndisë, duke praktikuar të vërtetën në jetën e tyre të përditshme. Ne duhet t’i rezistojmë çdo lloj mësuesi dhe mësimi të rremë, që e shtrembëron sadopak fjalën e Perëndisë.

Të ecurit në të vërtetë  

“U gëzova fort që gjeta disa nga bijtë e tu duke ecur në të vërtetën, sipas urdhërimit që morëm nga Ati” (2 Gjonit: 4).

Ç’do të thotë shprehja “të ecësh në të vërtetën”? A nuk do të thotë, vallë, që ta praktikosh të vërtetën në jetën e përditshme? E vërteta  nuk është diçka që vetëm besohet, por ajo përfshin edhe vënien e saj në praktikë. Kjo shprehje është njësoj si të “ecim në dritë” (1 Gjonit 1:7), dhe të ecim “në druajtjen e Zotit” (Veprat e Apostujve 9:31). Patjetër që kjo është mënyra, me të cilën ecim “sipas Frymës” dhe nuk përmbushim “dëshirat e mishit” (Galatasve 5:16). Prandaj, të ecësh në të vërtetën, do të thotë të jetosh sipas fjalës së Perëndisë dhe t’i dorëzohesh Frymës së Shenjtë. Një bindje e tillë ndaj fjalës së Perëndisë i dha shkak Gjonit që të gëzohej.

Shenjtëria nuk është një vendim i yni, por është një urdhërim prej Perëndisë. “Nëse më doni, zbatoni urdhërimet e mia” (Gjoni 14:15)… “Por ashtu si është i shenjtë ai që ju thirri, të jini edhe ju të shenjtë në gjithë sjelljen tuaj, sepse është shkruar: “Jini të shenjtë, sepse unë jam i shenjtë” (1 Pjetrit 1:15-16). A nuk do të thotë kjo se ata që janë vetëm “dëgjues” të së vërtetës, por jo “bërës” të saj, në fakt nuk jetojnë sipas së vërtetës? “Dhe bëhuni bërës të fjalës dhe jo vetëm dëgjues, që gënjejnë vetveten” (Jakobi 1:22). Nga ana tjetër, “ai që do të shikojë me vemendje ligjin e përsosur, i cili është ligji i lirisë, dhe ngulmon në të, duke mos qenë një dëgjues harraq, por një bërës i veprës, ai do të jetë i lumtur në veprimtarinë e vet” (Jakobi 1:25). Vini re se si Jakobi e lidh bërësin “e fjalës” me “bërësin e veprës”. E vërteta që është brenda nesh, duhet të manifestohet në jetën tonë të përditshme.

Jo një zbulim i ri    

“Dhe tani të lutem ty, zonjë, jo sikur po të shkruaj një urdhërim të ri, por atë që kishim pasur nga fillimi, që ta duam njëri-tjetrin” (2 Gjonit: 5).

Gjoni po ia kujtonte kësaj kishe se dashuria për njëri-tjetrin nuk ishte një mësim i sapo-shpikur. Por të njëjtin mësim e gjejmë të shkruar gjatë gjithë Biblës. Zoti Jezus Krisht iu tha dishepujve të Tij: “Po ju jap një urdhërim të ri: ta doni njëri-tjetrin; sikurse unë ju kam dashur, ashtu edhe ju ta doni njëri-tjetrin. Prej kësaj do t’ju njohin të gjithë që jeni dishepujt e mi, nëse keni dashuri për njëri-tjetrin” (Gjoni 13:34-35). Kjo dashuri duhet të ruhet e të mbrohet vazhdimisht, krahas së vërtetës. Zakonisht, arsyeja pse një besimtar largohet nga Zoti, është fakti se ai ka pushuar së jetuari sipas fjalës së Perëndisë dhe nuk i do më vëllezërit: “Pa hequr dorë nga të mbledhurit bashkë tonin, sikurse kanë zakon disa, por të nxisim njeri tjetrin, aq më tepër se e shihni ditën që po afrohet” (Hebrenjve 10:25). T’i urresh besimtarët e tjerë është njëlloj sikur të ecësh në errësirë shpirtërore. “Ai që thotë se është në dritë dhe urren vëllanë e vet, është ende në errësirë. Ai që e do vëllanë e vet qëndron në dritë dhe nuk ka asgjë në të që e bën të bjerë” (1 Gjonit 2:9-10).

Vini re shprehjen: “Që ta duam njëri-tjetrin” (2 Gjonit: 5). Kjo shprehje nuk do të ketë shumë kuptim dhe mund të keqinterpretohet, po qe se “zonja” në fjalë është një “grua” me disa fëmijë, në vend që të jetë një kishë dhe bashkësia e saj.

Të ecurit në dashuri

“Dhe kjo është dashuria, të ecim sipas urdhërimeve të tij. Sikurse e dëgjuat nga fillimi, ky është urdhërimi që morëm, që të ecni në të” (2 Gjonit: 6).

Si mund të fillojmë të ecim në dashuri, d.m.th. ta praktikojmë dashurinë në jetën e përditshme? Gjoni na shpjegon se dashuria e vërtetë e krishterë mes besimtarëve është e mundur vetëm nëse secili prej nesh jeton sipas fjalës së Perëndisë. Tek 1 Gjonit 5:2-3, ai shkruan: “Nga kjo ne dimë ti duam bijtë e Perëndisë: kur duam Perëndinë dhe zbatojmë urdhërimet e tij. Sepse kjo është dashuria e Perëndisë: që ne të zbatojmë urdhërimet e tij; dhe urdhërimet e tij nuk janë të rënda”. Po e theksojmë përsëri, se uniteti është i pamundur të arrihet, po qe se ai nuk bazohet fuqimisht tek fjala e Perëndisë. Nuk do të arrijmë kurrë t’i duam të tjerët, po qe se nuk e duam Perëndinë dhe nuk iu bindemi urdhërimeve të Tij.

Përfundim

BACK

Page created 15 April 2006