Të ruajtur nga Fuqia e Perëndisë

“Qoftë bekuar Perëndia edhe Ati i Zotit tonë Jezu Krisht, i cili me anë të mëshirës së tij të madhe na rilindi për një shpresë të gjallë me anë të ringjalljes së Jezu Krishtit prej së vdekurish, për një trashëgim të paprishshëm, të panjollë dhe të pafishkur, që është ruajtur në qiejt për ju, që nga fuqia e Perëndisë me anë të besimit jeni të ruajtur, për shpëtimin gati për t’u zbuluar në kohët e fundit” (1 Pjetrit 1:3-5).

Parathënie

Shumica e njerëzve sot jetojnë në pasiguri të llojeve nga më të ndryshmet. Bota, e cila nuk i jep dot përgjigje domosdoshmërisë më të madhe të njeriut, na thotë që të bëhemi trima, apo të pretendojmë se jemi të siguruar. Ata që nuk e kanë Krishtin, fshihen pas materializmit, fesë dhe lavdërimit të vetvetes, por, po t’ua gërvishtim sadopak sipërfaqen e zemrës së tyre, do të shohim përbrenda ndjenja pasigurie. Në fakt, asgjë në këtë tokë nuk ofron siguri të vërtetë.

Ç’mund të themi për besimin tonë në Krishtin? Shpëtimi duhet të jetë pika më e siguruar, kur vjen puna tek çështja e sigurisë. E megjithatë, shumica e të krishterëve nuk kanë siguri të plotë në zemrat e tyre. “Le t’i afrohemi me zemër të vërtetë, me siguri të plotë besimi” (Hebrenjve 10:22). Pjetri na thotë se jemi “të ruajtur nga fuqia e Perëndisë me anë të besimit, për shpëtimin” (1 Pjetrit 1:5). Fjala “të ruajtur” do të thotë ‘të mbrojtur’, d.m.th. Perëndia na mbron në çdo situatë gjatë gjithë jetës. “Dhe paqja e Perëndisë, që ia tejkalon çdo zgjuarësie, do të ruajë zemrat tuaja dhe mendjet tuaja në Krishtin Jezus” (Filipianëve 4:7). 

]Të Ruajtur nga Premtimet e Krishtit

“Që kushdo që beson në të të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme. Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin, që, kushdo që beson në të, të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme” (Gjoni 3:15-16).

Këto vargje na tregojnë, përveç të tjerave, se besimtari nuk mund të humbasë kurrë (d.m.th. nuk mund të humbë dhe të shkatërrohet plotësisht), n.q.s. ai beson me të vërtetë në Jezusin. Nëse Zoti do ta humbiste qoftë edhe një besimtar të vetëm, që i beson Atij me të vërtetë, atëherë Ai nuk do të ishte Shpëtimtari ynë. “Ky është vullneti i Atit që më ka dërguar: që unë të mos humbas asgjë nga të gjitha ato që ai më ka dhënë, por t’i ringjall në ditën e fundit” (Gjoni 6:39). Po qe se Satanai do të mund ta largojë një besimtar nga jeta e përjetshme, atëherë kjo do të thotë se ai ka fuqi më të madhe sesa Perëndia. “Dhe unë u jap atyre jetën e përjetshme dhe nuk do të humbasin kurrë, e askush nuk do t’i rrëmbejë nga dora ime. Ati im, që m’i dha, është më i madh se të gjithë; dhe askush nuk mund t’i rrëmbejë nga dora e Atit tim. Unë dhe Ati jemi një” (Gjoni 10:28-30).

Si të krishterë, ne jemi “të ruajtur nga fuqia e  Perëndisë”, ndërkohë që ushtrojmë besim tek Ai, prandaj nuk kemi frikë nga ferri apo nga asgjë mbi tokë. Romakëve 8:35-39 na jep një listë prej 17 gjërash, që nuk mund të na ndajnë nga Perëndia: “Kush do të na ndajë nga dashuria e Krishtit? Pikëllimi, a ngushtica, a përndjekja, a uria, a të zhveshurit, a rreziku, a shpata? Siç është shkruar: “Për ty po vritemi gjithë ditën; u numëruam si dele për therje”. Por në të gjitha këto gjëra ne jemi më shumë se fitimtarë për hir të atij që na deshi. Sepse unë jam i bindur se as vdekja, as jeta, as engjëjt, as pushtetet, as fuqia dhe as gjërat e tashme as gjërat e ardhshme, as lartësitë, as thellësitë, as ndonjë tjetër krijesë, nuk do të mund të na ndajë nga dashuria e Perëndisë që është në Jezu Krishtin, Zotin tonë”. Po, ne jemi “më shumë se fitimtarë”, por vetëm “për hir të atij që na deshi”.

Të Ruajtur nga Lutjet e Krishtit

“Duke arritur përmbushjen e besimit tuaj, shpëtimin e shpirtrave… duke kërkuar të njohin kohën dhe rrethanat që tregonte Fryma e Krishtit që ishte në ta, dhe që dëshmonte që më parë për vuajtjet që do të vinin mbi Krishtin dhe për lavditë që do të pasonin… por ashtu si është i shenjtë ai që ju thirri, të jini edhe ju të shenjtë në gjithë sjelljen tuaj” (1 Pjetrit 1:9, 11, 15).

Zoti i ruan ata që i besojnë, me qëllim që ata të marrin trashëgiminë e premtuar. Ajo që shkruan Pjetri në këtë varg, i ngjan lutjes së Jezusit për ata që e ndjekin: “Unë lutem për ta, nuk lutem për botën, po për ata që më ke dhënë, sepse janë të tutë…O Atë i shenjtë, i ruaj ata në emrin tënd, ata që më ke dhënë, që të jenë një sikurse ne!.. Por tani unë po vij te ti dhe i them këto gjëra në botë, që gëzimi im të bëhet i plotë në ta…Unë nuk kërkoj që ti t’i heqësh nga bota, por që ti t’i mbrosh nga i ligu. Shenjtëroji në të vërtetën tënde; fjala jote është e vërteta…Tani unë nuk lutem vetëm për ta, por edhe për ata që do të besojnë në mua me anë të fjalës së tyre” (Gjoni 17:9, 13, 15, 17, 20). Është e mahnitshme të meditojmë mbi këtë fakt, që Jezusi, vetëm pak orë para kryqëzimit të Tij, u lut lidhur me sigurinë tonë. Ndoshta ne mund të mos kemi shumë besim tek lutjet e të tjerëve, por s’ka dyshim që duhet t’i inkurajojmë zemrat tona me lutjen e Jezusit për ne!

Të Ruajtur nga Priftëria e Krishtit

 “Për më tepër ata qenë bërë priftërinj në numër të madh, sepse vdekja nuk i linte të qëndronin për gjithnjë, kurse ai, mbasi qëndron për jetë të jetës, ka priftëri të patjetërsueshme, prandaj edhe mund të shpëtojë plotësisht ata që me anë të tij i afrohen Perëndisë, sepse gjithmonë rron që të ndërmjetësojë për ta” (Hebrenjve 7:23-25).

Priftëria e Krishtit është e pandashme nga lutjet që Ai bëri për ne mbi tokë. Madje edhe tani, si “Kryeprift i Madh” (Hebrenjve 4:14), Ai vazhdon të ndërmjetësojë për hirin tonë. Teksti i mësipërm na mëson se Jezusi është i përjetshëm, në gjendje për të shpëtuar plotësisht, dhe se Ai ndërmjetëson për ne. Ai na ruan dhe na mbështet gjatë gjithë jetës sonë të krishterë: “Ai mund t’u vijë në ndihmë atyre që tundohen” (Hebrenjve 2:18), duke bërë që ne “t’i afrohemi, pra, me guxim fronit të hirit, që të marrim mëshirë e të gjejmë hir, për të pasur ndihmë në kohë nevoje” (Hebrenjve 4:16).

Të ruajtur nga Prania e Krishtit

“Nuk do të të lë, nuk do të të braktis” (Hebrenjve 13:5).

Këto fjalë, të cituara nga Ligji i Përtërirë, na tregojnë se si Zoti është me ne në çdo hap, pavarësisht se ç’mund të na ndodhë gjatë jetës. “Tregohuni të fortë dhe trima, mos kini frikë, mos u trembni prej tyre, sepse Zoti, Perëndia yt, është ai vetë që ecën me ty; ai nuk do të të lërë dhe nuk ka për të të braktisur” (Ligji i Përtërirë 31:6). Kjo e vërtetë duhet të na largojë çdo lloj frike dhe ankthi që mund të kemi. “Kështu mund të themi, me plot besim: “Perëndia është ndihmuesi im dhe unë nuk do të kem frikë; ç’do të më bëjë njeriu?” (Hebrenjve 13:6). Kjo është e vërtetë për të gjithë ata që e kanë vënë besimin tek Zoti: “Kam vënë besimin tim te Perëndia, nuk do të kem frikë. Çfarë mund të më bëjë njeriu?” (Psalmi 56:11) dhe “Zoti është për mua; unë nuk do të kem fare frikë; çfarë mund të më bëjë njeriu?” (Psalmi 118:6). Jezusi na premton se prania e Tij do të jetë me të gjithë ata që e ndjekin vullnetin e Tij. “Dhe duke i mësuar të zbatojnë të gjitha gjërat që unë ju kam urdhëruar. Dhe ja, unë jam me ju gjithë ditët, deri në mbarim të botës” (Mateu 28:20).

Jo vetëm kaq, por ne kemi gjithashtu edhe praninë banuese të Frymës së Shenjtë: “Dhe unë do t’i lutem Atit dhe ai do t’ju japë një Ngushëllues tjetër, që do të qëndrojë përgjithmonë me ju” (Gjoni 14:16). Pali na shpjegon se ne jemi të “vulosur” me Frymën e Shenjtë, në momentin kur besojmë në Krishtin: “Në të edhe ju, pasi e dëgjuat fjalën e së vërtetës, ungjillin e shpëtimit tuaj, dhe pasi besuat, u vulosët me Frymën e Shenjtë të premtimit” (Efesianëve 1:13). Kjo do të thotë se shpëtimi është një marrëveshje e përfunduar, e firmosur dhe e vulosur nga Perëndia. Kjo vulosje zgjat gjatë gjithë jetës sonë në tokë: “Dhe mos e trishtoni Frymën e Shenjtë të Perëndisë, me të cilin u vulosët për ditën e shpengimit” (Efesianëve 4:30), d.m.th. derisa të arrijmë në Qiell, “i cili është kapari i trashëgimisë tonë, për shpengimin e plotë të zotërimit të blerë, për lëvdim të lavdisë së tij” (Efesianëve 1:14). Kjo vulë mbetet e paprishur, për sa kohë që ne nuk e “trishtojmë” Frymën, duke mos iu bindur të vërtetës, që Ai na e shfaq: “Nëse më doni, zbatoni urdhërimet e mia. Dhe unë do t’i lutem Atit dhe ai do t’ju japë një Ngushëllues tjetër, që do të qëndrojë përgjithmonë me ju, Frymën e së Vërtetës, që bota nuk mund ta marrë, sepse nuk e sheh dhe nuk e njeh; por ju e njihni, sepse qëndron me ju dhe do të jetë në ju” (Gjoni 14:15-17).   

Përfundim

Nuk ka asgjë në këtë jetë që rron përgjithnjë. Madje edhe sistemi më i mirë i sigurimit (p.sh. i alarmit të një shtëpie) është i dobët. Mund të blejmë sa të duam siguracion dhe siguri për të mbrojtur veten dhe pronën tonë, por sapo të vdesim, të gjitha këto s’do kenë asnjë vlerë.

“Djema të rinj, të mos duam me fjalë, as me gjuhë, por me vepra dhe në të vërtetë. Dhe nga kjo ne dimë se jemi në të vërtetën dhe do t’i bindim zemrat tona para atij” (1 Gjonit 3:18-19).

Asgjë nuk është e garantuar se nuk do të humbë, përveç asaj që është e “ruajtur nga fuqia e Perëndisë”.      

BACK

Page created 18 March 2006